Twintig jaar geleden verloor een man genaamd Rick Canty zijn moeder en werd kort daarna uit hun huis in Barry, Wales, gezet vanwege beschuldigingen van faillissement die hij heftig had aan de kaak gesteld. frauduleus verklaard. Om tegen de gedwongen verhuizing te protesteren, klom hij op het dak van het huis en begon een nieuwe routine op het dak, niet alleen voor een paar dagen of weken, maar gedurende meer dan twee jaar. Vrijwel van de ene op de andere dag werd hij een plaatselijke legende en inspireerde hij een uniek gevoel van steun van de buren waar mensen in Barry nog steeds over praten.
Welshe regisseur Isaac Atkin-Maynedie opgroeide in Barry en door de jaren heen veel over Canty had gehoord, werd geïnspireerd om een verhaal te vertellen over gemeenschap, kameraadschap en de buitengewone dingen waartoe gewone mensen in staat zijn ondanks tegenspoed.
Atkin-Mayne beschrijft zijn korte documentaire: “Rik op het dak“, als een kijkje in Canty’s “resolute en enigszins gekke protest, maar het gaat ook over het vinden van een soort gemeenschap die vandaag de dag misschien zeldzaam lijkt.” Hij reageerde in het bijzonder op het concept van “vreemden die bereid zijn je te steunen in je strijd en die zich eigen te maken, en die zich twintig jaar later herinneren als de belangrijkste van hun leven.”
Het samenwerkingsproject omvat archiefbeelden die zijn vastgelegd door een lokale man genaamd Steven Toozer, die aanvankelijk van plan was een korte film te maken over het Canty-protest. Samen met extra beelden uit nieuwsbronnen en andere individuen voegt Atkin-Mayne een extra dimensie toe door interviews op te nemen met degenen die Canty persoonlijk kenden. “Dit is een film van eigen bodem over het collectieve geheugen, waarin Rick’s verhaal wordt verteld via de stemmen van degenen die het dichtst bij hem staan, als een soort gevisualiseerde mondelinge geschiedenis”, zegt Atkin-Mayne.
Halverwege de cursus uitgebracht kosten van levensonderhoud in het Verenigd Koninkrijk duikt ‘Rick on the Roof’ in het verhaal van hoe een rustige buurt ontstond rond een individu dat met werkelijk unieke omstandigheden te maken kreeg. Buren stuurden hem voedsel en essentiële benodigdheden via een emmer-en-katrolsysteem, en hoewel het huis in de zomer van 2007 op een veiling werd verkocht, bleef hij op het dak totdat hij eind 2008 gedwongen werd te vertrekken.
“Barry wordt, net als een groot deel van Groot-Brittannië, geconfronteerd met een scherpe stijging van de kosten van levensonderhoud, die mensen stilletjes op veel verschillende manieren treft”, zegt Atkin-Mayne. “Ons doel bij het herinneren van Rick’s verhaal is om een gevoel van saamhorigheid te hernieuwen ondanks ontberingen en om onszelf eraan te herinneren dat we nooit alleen zijn.”
