Een verademing voor Game Of Thrones

Wanneer een franchise groot wordt, heb je twee keuzes over wat je vervolgens gaat doen. Je kunt uitzoomen en de grotere context van het originele verhaal onthullen, of je kunt inzoomen en een verhaal benadrukken waar minder op het spel staat. Deze laatste benadering brengt een hoog risico en een hoge beloning met zich mee, maar kan ertoe leiden dat het hele pand volledig opnieuw wordt gedefinieerd.

Neem bijvoorbeeld het DC-universum. Voor elke lagere inzet geldt hetzelfde De pinguïn dat beloningen oplevert, zoiets bestaat Hulpelooseen vreemde genre-buigende serie met een leuk uitgangspunt (Superhelden sitcom op de werkplek!) maar nu ligt het in de vuilnisbak van de geschiedenis.

DE spel der tronen Universe hanteerde voor het eerst de uitzoombenadering Huis van de Draaken het werkt perfect om de geschiedenis van Westeros en de mysterieuze familie Targaryen te verrijken. Maar het volgende bericht, Een ridder van de zeven koninkrijkengaat volledig naar de andere kant van het spectrum: een kleinschalig verhaal dat doet denken aan verhalen over middeleeuwse ridderlijkheid en Arthur-legendes, met genoeg hart om Daenerys wekenlang te voeden.

Ik wist het Een ridder van de zeven koninkrijken Het was een geweldige show in de eerste paar minuten, omdat Dunk (Peter Claffey) zich realiseert dat het, na het overlijden van zijn mentor, Ser Arlen Pennytree, aan hem is om zijn fortuin te verdienen als freelance ridder (ook bekend als hagenridder). ‘Het past net zo goed bij mij als bij jou,’ zegt hij tegen zijn paarden, zwaaiend met het zwaard van ser Pennytree. ‘En er is een toernooi op Ashford Meadow.’

Terwijl hij met stalen kaken naar de middellange afstand kijkt, openen de slagen van het touw zich naar de spel der tronen themashow, opbouwend naar een crescendo dat… abrupt eindigt wanneer de show overgaat in een opname van Dunk die poepen bij een boom. Dit zijn niet jouw septa spel der tronen. Dit is een beetje versleten.

Dunk heeft niet veel te bieden: hij heeft een zwaard, drie paarden en een pantser dat te klein voor hem is. Hij wil zich op de lijsten van Ashford aansluiten, maar onderweg ontmoet hij de kleine, kale, intelligente jongen genaamd Egg (Dexter Sol Ansell). Dunk ontslaat hem in eerste instantie, maar in het vertrouwen dat een Lannister zijn schulden zal betalen, verschijnt Egg opnieuw in Ashford en vraagt ​​of hij Dunks schildknaap wil zijn, zoals Dunk dat was bij ser Arlen. Dunk is het daarmee eens, maar het wordt al snel duidelijk dat hij niet zomaar op de lijst kan komen, winnen en een grote ridder kunnen worden. Eerst moet hij iemand vinden die voor hem instaat, daarna moet hij een pantser vinden (en betalen) dat past bij zijn 1,80 meter lange postuur, voordat hij zelfs maar een tegenstander kan vinden.

De eerste twee zijn enorme inspanningen voor hem, maar de derde is relatief eenvoudig, omdat het verdedigen van de eer van een mooie poppenspeler hem in een angstaanjagend rechtstreeks gevecht met een Targaryen brengt. Zoals iedereen die heeft gelezen De verhalen van Dunk en EggDe verhalen van George R.R. Martin die als bronmateriaal dienen, weten dat deze eenvoudige actie uiteindelijk enorme gevolgen zal hebben voor de toekomst van de Zeven Koninkrijken.

Het is moeilijk om de toon van deze serie uit te leggen. Stel je een aanpassing voor van Ivanhoe gespeeld door een rugbyspeler met een West Country-accent, met de hectische stress van Marty opperste, en een paar 30 RotsGag in cutaway-stijl geplaatst. Het is oneerbiedig, met een twist. Dit doet niets af aan wat we van a verwachten spel der tronen wel laten zien. Er zijn zoveel spannende momenten, episch gechoreografeerde vechtscènes en verraad onderweg.

Het is misschien verleidelijk om Dunk te vergelijken met een ander episch personage uit de spin-off: Din Djarin van De Mandaloriaan. De overeenkomsten zijn er: beiden zijn geobsedeerd door eer, of het nu De Weg is of de Riddercode. Beiden zijn freelancers, Din als premiejager en Dunk als dolende ridder. Beiden waren vondelingen, uit de vergetelheid geplukt om een ​​groter doel te dienen, en beiden worden met tegenzin vergezeld door kleine helpers van wie ze leren houden. Maar net als de zes afleveringen van Een ridder van de zeven koninkrijken zich ontvouwen, is er geen verleiding om van Dunk de held van het hele koninkrijk te maken. Hij is nog maar een jongen. Een hele lange, hele aardige kerel.

Voor degenen die het boek hebben gelezen, is het duidelijk welke grote rol Dunk speelt Spel der Tronens universum. Maar iedereen die hem voor het eerst ontmoet, zal een idee hebben hoe heldhaftig iemand kan zijn met de juiste instelling. Als dit het is spel der tronen‘ mandaloriaandan is het ook zo spel der tronen‘ Andor.

Een ridder van de zeven koninkrijken debuteert op 18 januari op HBO Max.