Eerwaarde Jesse Jackson opende deuren voor zwarte vrouwen in de politiek

Leah Daughtry was zes jaar oud toen ze dominee Jesse Jackson voor het eerst ontmoette tijdens een boycot van een plaatselijke supermarkt die weigerde zwarte arbeiders in dienst te nemen.

Zijn vader was een prominente burgerrechtenactivist en kerkleider die lange tijd actief was in de politiek, en Jackson werd een vaste waarde in het huis en de kerk van de familie Daughtry in Brooklyn. Later, toen Daughtry een student was aan het Dartmouth College, liet Jackson haar kennismaken met de presidentiële politiek toen hij haar rekruteerde om jonge kiezers in New Hampshire te mobiliseren.

“Het was ongelooflijk krachtig, ongelooflijk belangrijk, maar wat ik van die ervaring leerde, was dat hij mij vertrouwde”, herinnert Daughtry zich. “Hij zag iets in mij en in ons allemaal dat zei: ‘Ik geloof dat je het kunt, en ik ga je de verantwoordelijkheid geven om mij te helpen winnen.'”

Onderdeel van Jackson’s burgerrechtenerfenis, overleed dinsdag op 84-jarige leeftijdhet is de uitbreiding van de politieke macht van zwarte vrouwen in de stemhokjes en binnen de politiek van de Democratische Partij.

Jackson, die samenwerkte met ds. Martin Luther King Jr. en belangrijke organisaties leidde in het streven naar burgerrechten, waaronder de Rainbow PUSH Coalition, deed in 1984 en 1988 ook twee uiteindelijk mislukte presidentiële biedingen. Door deze biedingen hielp Jackson de Amerikaanse politieke macht opnieuw vorm te geven door een diverse coalitie op te bouwen die zich concentreerde op degenen die lange tijd uitgesloten waren van het nationale leiderschap, waaronder zwarte kiezers, vrouwen, jongeren en de arbeidersklasse. Het was een coalitie die de basis zou worden van de moderne politiek van de Democratische Partij.

Terwijl Jacksons burgerrechtenwerk evolueerde van een beweging naar een politieke macht, registreerden zijn campagnes miljoenen nieuwe kiezers – wat bekend werd als de Rainbow Coalition – en zou de diverse kiezersparticipatie onderdeel worden van zijn levenslange werk. Haar campagnes hielpen het leiderschap van zwarte vrouwen buiten de stembus te normaliseren als organisatoren, besluitvormers en strategen. In de jaren na zijn presidentiële campagnes vormden zwarte vrouwen het leiderschap van de partij en hielpen ze de richting van de Amerikaanse politiek te bepalen.

“Hij zei: ‘Ons gebied is niet groot genoeg'”, zei Daughtry over Jackson. “In elke gemeenschap zijn er niet genoeg van ons om electorale veranderingen door te voeren. We moeten een quilt bouwen met grotere stukken, en wij allemaal samen betekenen dat we de verandering kunnen bewerkstelligen die we allemaal nodig hebben. We zijn zoveel sterker als we samen zijn, en we zijn met meer, ook al komen ze misschien niet van waar jij vandaan komt, of zien ze er niet zo uit als jij. Er is een gemeenschappelijke basis, als je ernaar zoekt.”

Vrouwen waren de sleutel tot de Rainbow Coalition, zei Melanie Campbell, die studeerde aan Clark College (nu Clark-Atlanta University) toen ze zich vrijwillig aanmeldde voor Jacksons campagne en kiezers in Georgië registreerde.

“Hij had op politiek vlak vrouwen om zich heen… Hij liet ons beseffen dat we de macht van de stemming hadden”, zegt Campbell, nu voorzitter van de National Coalition on Black Civic Partication. “Ik wist niet dat ik uiteindelijk in de burgerrechtensector zou gaan werken. Het feit dat ik bij hem en andere leiders op het gebied van de burgerrechten, mannen en vrouwen, kon zijn… heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.”

Donna Brazile behoorde ook tot de jonge zwarte vrouwen die haar politieke carrière begonnen bij Jackson. In 1984, op 23-jarige leeftijd, verliet hij zijn baan bij Coretta Scott King om voor Jackson te gaan werken, die zijn roots in Louisiana gebruikte om zich op zuidelijke kiezers te concentreren.

Ze herinnerde zich hem als iemand die mensen als individuen zag, die haar nooit het gevoel gaven dat ze minderwaardig was of dat ze moest vechten om kamers binnen te komen.

‘Hij betrok ons ​​altijd’, zei Brazile, die in 2000 de eerste zwarte vrouw zou worden die leiding zou geven aan de presidentiële campagne van een grote partij. ‘Ze gaf me vleugels. Ze begreep dat ik me kon organiseren en gaf me alle kansen. Ze maakte me diep in de politiek. Ze liet me weten dat ik campagnes kon leiden. … Vrijwel elke vaardigheid die ik leerde, leerde ik door op haar schouders te staan.’

Minyon Moore, geboren in Chicago, was een studente die werkte bij Encyclopedia Britannica toen ze werd aangenomen om te werken bij Operation PUSH, de burgerrechtenorganisatie die Jackson mede had opgericht in haar geboorteplaats. In 1988 werd Moore gevraagd als plaatsvervangend veldmanager voor Jacksons presidentiële campagne.

“Shirley Chisholm zei: ‘Als je geen plaats aan tafel hebt, neem dan een klapstoel mee.’ Dominee Jackson zei: ‘Je hebt een stoel aan tafel – en het is een harde stoel'” – een permanente stoel, zei Moore. Hij benadrukte het belang van voorbereiding en de waarde van het dienen van anderen en het op zich nemen van welke taak dan ook, hoe groot of klein ook, voegde hij eraan toe.

Moore’s carrière in de politiek omvat onder meer het worden van de eerste zwarte vrouwelijke directeur politieke zaken in het Witte Huis, onder president Bill Clinton, en later het leiden van het Democratic National Committee en de partijconventie.

Zwarte vrouwelijke gekozen functionarissen maken ook deel uit van Jacksons nalatenschap. Democratische vertegenwoordiger Maxine Waters was medevoorzitter van Jacksons campagnes in 1984 en 1988. Ze werd in 1990 in het Congres gekozen en vervult haar 18e termijn in het 43e district van Californië.

In een eerbetoon aan Jackson schreef voormalig vice-president Kamala Harris: “Hij liet ons weten dat onze stemmen ertoe deden. Hij leerde ons dat we iemand waren. En hij maakte het pad vrij voor generaties om in zijn voetsporen te treden en leiding te geven.”

In 1984 was Jackson pas de tweede zwarte Amerikaan die zich kandidaat stelde voor het presidentschap van een grote politieke partij, na de baanbrekende verkiezing van Shirley Chisholm in 1972. Hoewel geen van beide werd gekozen, boekten de kiezers grote winst in politieke vertegenwoordiging door Jacksons kandidatuur. Hij drong er bij de Democratische Partij op aan om haar regels inzake de compensatie van afgevaardigden te wijzigen om een ​​einde te maken aan de voorverkiezingen waarbij de winnaars alles winnen, waardoor een eerlijkere en proportionelere vertegenwoordiging ontstaat.

In 2024 verscheen Jackson op de Democratische Nationale Conventie, waar Harris de nominatie van de partij voor president accepteerde, op de openingsavond onder daverend applaus vanuit de arena, een bewijs van zijn bijdragen aan de Amerikaanse politiek. Het was een moment waarop de cirkel rond was voor Moore, die zei dat Jackson haar de afgelopen decennia altijd heeft begeleid.

‘Hij vertrouwde erop dat we zouden gaan werken voor de mensen’, zei Moore. “Hij wilde altijd dat ik precies wist wat onze blanke tegenhangers wisten. Hij voelde dat de enige manier om dat te doen was door ons de ervaring te geven om het te doen. Er was nooit een plek waar we niet welkom waren.”

Door zwarte vrouwen uit te nodigen in de nationale politiek zorgde Jackson ervoor dat zij haar toekomst zouden helpen vormgeven. Haar aanpak biedt lessen voor de zwarte vrouwelijke organisatoren en politieke strategen die haar werk uitvoeren, zegt Glynda Carr, president van Higher Heights for America.

“Zijn twee campagnes waren gebouwd op dit idee van coalitie, van het verheffen van de stemmen van de werkende armen, de arbeidersklasse en de middenklasse, en het benadrukken dat zwarte kiezers en onze gemeenschappen centraal zouden staan ​​in een nationaal gesprek”, aldus Carr, wiens politieke actiecomité zwarte vrouwelijke kiezers mobiliseert om zwarte vrouwen voor hun ambt te kiezen. “Als we Amerika echt gaan herbouwen, hoe zal echte coalitievorming er dan uitzien?”