Om 3 uur ’s ochtends zat ik op bed…
Plotseling klaarwakker, besefte ik dat mijn hart bonkte en mijn geest op hol sloeg. Onze familie heeft achter de schermen een aantal moeilijke dingen meegemaakt (wie niet?), en toen ik haastig uit bed stapte om water in mijn gezicht te spetteren in de badkamer, en dan terug naar bed, en dan naar het raam, en dan eigenlijk in cirkels, besefte ik dat ik midden in een regelrechte paniekaanval zat.
Ik pakte de telefoon uit de kast en toetste het nummer in Freddie. “Jo?” zei hij, alsof hij uit een droom kwam.
“Ik ben gênant,” ‘ zei ik met een wilde en zoekende blik. ‘Ga je me vragen stellen om me te kalmeren?’
“JA!” antwoordde hij zonder met zijn ogen te knipperen. “Wat is jouw favoriete fruit in fruitsalade?” Nu ik dit schrijf, moet ik lachen om de vraag, maar op dat moment voelde het als een echt reddingsvlot.
‘Meloen,’ zei ik. “Supermarkten hebben te veel, maar ik vind er wel een paar leuk.”
“Wat nog meer?” vroeg hij. “Bessen?”
“Aardbeien, ja, maar geen frambozen.” zei ik. “Misschien appels? Mijn moeder doet er gesneden banaan in, dat is lekkerder dan je zou verwachten.” Plots klopte mijn hart weer in mijn keel, en terwijl ik heen en weer rond het bed liep, verhief ik mijn stem: ‘Wat nog meer? Freddie, vraag me alsjeblieft iets anders.’
‘Wat leest Anton nu op school? Een rozijntje in de zon?’ zei hij. “Waar gaat het over? Wie zijn de personages?”
Dus vertelde ik hem over de komedie van Lorraine Hansberry uit 1959 over een gezin uit Chicago. Toen vroeg hij me om hem te vergezellen naar mijn ouderlijk huis en hem te vertellen over de culturele verschillen die ik waarnam in Love Is Blind: Italy. (Ik had GEDACHTEN.) Toen we een uur later ophingen, was ik weer in mijn lichaam en kon ik weer normaal ademen.
Nu ik werk, rekeningen betaal en mijn kinderen naar school en terug breng, denk ik steeds aan Freddie vandaag, die voor zijn klaslokaal staat en de Amerikaanse Revolutie uitlegt aan zijn middelbare scholieren, misschien af en toe geeuwend, in zijn droge ogen wrijvend, zich voorbereidend om naar huis te gaan om aan het eind van de dag voor zijn twee kinderen te zorgen. Terwijl ik me hem voorstel, met peper-en-zoutkleurig haar, moe maar toch, besef ik dat op de een of andere manier ‘welk fruit vind je lekker in je fruitsalade’ om drie uur ’s ochtends het meest romantische is wat iemand ooit tegen me heeft gezegd. Dit is liefde; wat een cadeau.
Ben je ooit zo wakker geworden? Hoe kom je tot rust als je geest in een spiraal terechtkomt? Zoiets was mij nog nooit eerder overkomen!
PS Een truc tegen angstEN twee recepten voor fruitsalades. 😉
(Foto door Evan Dalen/Stocksy.)
