Het gebeurt niet elke dag dat ik bij het spelen van een videogame het gevoel krijg dat ik een oude man ben, ondanks het feit dat mijn vermoeide ogen al na een paar uur pijn beginnen te doen. Maar even binnen Paden voorbij de horizon bracht me gierend tot stilstand, mijn mond openhangend toen de ‘Zoomer’-streamer-schurk die ik zojuist had ontmoet een litanie van jargonwoorden uitspuugde, waarvan ik sommige zelfs nog nooit eerder had gehoord. Paden voorbij de horizon Het nieuwe personage Ulrika is alsof je in de afgrond van een gebroken wereld staart TikTok algoritme, en hoewel mijn onderbuikreactie misschien een shock en zelfs een beetje minachting was, leerde ik in de loop van de volgende 100 uur de rol van het personage verrassend oprecht en, toegegeven, hilarisch te vinden. Wat in eerste instantie een gimmick leek, werd een van mijn absoluut favoriete onderdelen van het spel, waardoor de toch al uitgesproken persoonlijkheid van het personage werd versterkt. Trail-spellen.
Om maar een beetje achtergrondinformatie te geven: Ulrika is een gloednieuw personage geïntroduceerd Paden voorbij de horizondat is de dertiende inzending in de langlopende serie, die een doorlopend en onderling verbonden verhaal vertelt. In de hele franchise is er een schimmige organisatie van schurken bekend als Ouroborous, die voor een onbekend doel aan de touwtjes van bijna alles trekken. Ja, zelfs na 13 wedstrijden weten we nog steeds niet wat ze doen.
Ulrika’s stijl is gebaseerd op een Japanse modesubcultuur die bekend staat als “gals” of “gyaru”, bekend om zijn gebruinde huid en rijkelijk versierde looks.
NOS Amerika
Binnen Ouroboros bestaat een positie die bekend staat als Enforcers, ultramachtige mensen die bijna de vrijheid krijgen om te doen wat ze willen – en daardoor de neiging hebben om, laten we zeggen, bizarre persoonlijkheden te hebben. Ulrika is een van deze huurmoordenaars, en handig is dat je alleen via een computerscherm met haar communiceert, omdat ze letterlijk terminaal online is.
Vanaf het begin raakt hij je met een litanie van Gen Z-jargon, waarbij hij hoofdrolspeler Van Arkride “unc” noemt en zegt dat zijn lichaam zo klaar is voor de strijd, maar niet op een “sussy” manier. Ja, Ulrika lijkt in eerste instantie ongelooflijk sterk, tot het punt waarop je het personage gemakkelijk als een grap kunt zien. Maar naarmate de tijd verstrijkt, begint de hele stijl steeds authentieker aan te voelen, waarbij er echt over is nagedacht, vooral van het lokalisatieteam (aan wie ik hier alle rekwisieten geef).
Ulrika’s schurende persoonlijkheid past bij de vreemde en wilde persoonlijkheden die we in Ouroboros in de serie hebben gezien – het is in feite een organisatie die bestaat uit Bond-schurken. Maar Ulrika heeft een interessante plaats in de organisatie, omdat ze erg kritisch is over haar eigen bondgenoten en hen net zo bespot als de belangrijkste partij.
Maar hoe meer je hier ziet omgaan met haar landgenoten, je kunt zien dat de rode draad van het thema de aandacht trekt: een jonge vrouw die zich, ondanks haar vaardigheden en kennis, vaak over het hoofd gezien voelt door haar leeftijdsgenoten, simpelweg vanwege haar generatieverschillen.
Het is geweldig om te zien hoe elk personage omgaat met Ulrika en de bijnamen die ze ze geeft.
NOS Amerika
Het is deze bedachtzaamheid die ervoor zorgt dat Ulrika opvalt. Maar er zijn ook een paar andere niveaus waar Ulrika aan werkt.
Hilarisch genoeg is zijn kracht dat hij mensen kan hersenspoelen door specifieke ‘machtswoorden’ te gebruiken, je bondgenoten tegen je op te zetten en bevelen op te volgen. Dat is een behoorlijk briljante kleine rimpel voor een slechterik die alles te maken heeft met het feit dat hij een ‘influencer’ is.
Maar het is ook bijna een satirisering van de klassieke JRPG-trope van het ‘oude’ partijlid. Cid da Finalefantasie7 is misschien wel het bekendste voorbeeld, maar in Japanse rollenspellen wordt vaak een partijlid afgebeeld als een chagrijnige oude man, ondanks dat hij nog niet zo oud is. De achtentwintigjarige hoofdpersoon Van vervult die rol in recente Trails-games, vaak bekritiseerd vanwege zijn ouderwetse persoonlijkheid. Als 34-jarige heb ik vaak het gevoel dat ik in stof verander.
Ulrika’s interacties met niet alleen Van, maar met de hele groep, zijn een leuke kleine ondermijning van die trope: plotseling weet iedereen die Van als een oude man behandelt precies hoe hij is (en meer dan één personage geeft er commentaar op).
Even grappig is dat Ulrika wordt geïntroduceerd naast een andere nieuwe slechterik, Simeon, die precies het tegenovergestelde is: een keurig geklede jongen die geobsedeerd is door middeleeuwse nostalgie.
NOS Amerika
Er zijn al deze kleine lagen in Ulrika’s karakter en haar plaats in het verhaal, wat haar tot een van de rijkste toevoegingen maakt Paden voorbij de horizon doet aan de serie.
Het is niet onredelijk om te zeggen dat de media voor het grootste deel traag zijn in het op zinvolle wijze vertegenwoordigen van de jongere generaties, totdat die jongere generaties de media beginnen te creëren. Nu besef ik ten volle dat ik een ouder wordende millennial ben, maar een van de belangrijkste thema’s van Trails is altijd de hoop van jonge mensen geweest. Ulrika voelt zich zo, maar in plaats van simpelweg een grapje te zijn, zijn haar rol en gedrag gelaagd. En het is tegelijkertijd een goed voorbeeld van waarom Trails een baanbrekende RPG-franchise blijft.
