“Ik ben voor altijd geobsedeerd door roddels. Ik ben een zeer relatiegericht persoon, en mijn liefde en zorg voor mijn vrienden en de gemeenschap (en vice versa) zijn van grote waarde”, zegt Deborah. “Voor mij is roddelen allesbehalve een slechte zaak, maar eerder een instrument dat gemeenschappen gebruiken om hun waarden en gedeelde overtuigingen te begrijpen en te ondersteunen, en om voor elkaar te kunnen zorgen door te weten wat er in elkaars leven gebeurt.” Vastbesloten om door middel van typografie betekenisvol commentaar te geven op roddels, onderzocht Deborah hoe roddels in de 16e en 17e eeuw werden gedemoniseerd door “de kerk en het patriarchaat om vrouwen te zwijgen”. Roddelen kan als bedreigend worden gezien, maar ook nuttig omdat het informeel is. Het kan niet alleen aan de censuur ontsnappen, maar bestaat ook buiten de concrete aard van het geschreven woord: roddels zijn daarentegen vluchtig, persoonlijk en onvindbaar. “Ik noem roddelen ook een ambacht, in plaats van een kunst, omdat ik denk dat het een vaardigheid is die je onder de knie moet krijgen en begrepen moet worden”, zegt Deborah.
In het boek Debora Roddel: een onderzoek naar de vrouwelijke gesprekskunstDe relatie tussen textiel en roddels staat centraal. Terwijl ze een textielles volgde, leerde Deborah over historische veilige ruimtes waar vrouwen zonder mannen konden samenkomen – dit waren meestal ambachtelijke ruimtes – en Deborah vermoedde dat, vanwege de lange, inspannende wisselingen van breien, weven en borduren, hier de roddels de boventoon voeren.
Geroddel het is ook een soort wedergeboorte. Gutenberg’s Structuur het was het eerste lettertype dat hij met losse letters maakte om de Bijbel te typen. Kort daarna werd zwart schrijven een fundamenteel onderdeel van visuele communicatie vanwege de duurzaamheid en het gewicht ervan, maar vanuit Deborah’s standpunt is het gekoppeld aan verhalen over controle, die roddels uiteraard in twijfel trekken. In een humoristische draai neemt Deborah het lettertype dat voor de Bijbel is gemaakt en voegt er een roddellettertype aan toe, waarmee ze de demonisering van groepen en vakbonden door de kerk herwint en tegelijkertijd een lettertype creëert dat zowel digitaal als analoog toegankelijk is.
Deborah gebruikte het Glyphs-programma om iets te maken dat erop leek 16e-eeuwse ontwerpen voor kant en borduurwerk evenals toetsenbordtoegewezen versies van Susan Kare Cairo symbolenmet behulp van de pixelkaart, net als ruitjespapier. “Omdat bekend is dat weven en breien van ponskaarten een van de eerste ‘coderingen’ zijn die we hebben, heeft dit geleid tot het binaire codesysteem, tot Ada Lovelace met de eerste computer, en al die goede dingen”, zegt Deborah. “Er bestaat al een natuurlijke relatie tussen stoffen en computers, dus de superpositie van deze pixels van ons web en onze stoffen is simpelweg een ‘kus van de chef’.”
