Dit is het punt waar ik steeds op terugkom. Cary Grant kleedde zich zoals hij zichzelf kleedde. Die thuis gemaakte foto’s zijn geen ambitieuze Hollywood-stijl. Ze zijn ambitieus in a bewoonbaar manier.
Ik praat veel over aankleden ga naar buiten. Minder dan aankleden om thuis te blijven.
Materialisme heeft een slechte reputatie. Vaak terecht. Maar objecten die met opzet zijn gemaakt, hebben een vreemde macht over mij. Vooral de kleding. Niet als een slang. Als een duwtje. Als ik vastzit, mistig ben en door het grijs van het winterslaapseizoen zweef, kan het veranderen van wat er in mijn lichaam gebeurt, veranderen wat er in mijn hoofd gebeurt.
Werk buiten binnen.
Er is iets kalms en aards aan het dragen van een mooie trui als er niemand komt. Om een gestructureerde broek te kiezen voor een dag waarop je hem niet nodig hebt. Om op een tafel te leunen, je spiegelbeeld te vangen en te denken: Oké. Ik kan met deze versie van mezelf werken.
“De zelfverzekerde man probeert niet indruk te maken.”
– Cary Grant
Thuis is het vooral belangrijk.
