Er zijn enkele elementen van Ouran High School-gastclub dit veroorzaakte mijn recente verliefdheid, maar alleen al de absurditeit van het plot trok sublieme serotoninepompen aan toen ik het voor het eerst hoorde beschrijven. De show is heerlijk problematisch en extreem 2006 in zijn bewerking van het origineel Ouraan manga, die expliciet de stijlfiguren van door fans aangedreven romantische fictie hekelt, in de eerste plaats de “omgekeerde harem”. In deze trope wordt een meisjeshoofdpersoon omringd door meerdere vrijers die grenzen aan hun toewijding aan haar met de dreiging van een pseudo-poly-structuur.
Elk personage in de Haruhi-cast steekt de draak met een archetype van het shôjo-genre: de blonde prins Wasian; de vriendelijke brildrager; het hoge en bedachtzame intellect; de tweeling die elkaar wil neuken; en de “Lolita”, die ironisch genoeg de oudste is maar klanten trekt dankzij haar kinderlijke onschuld. (Zoals ik al zei, de show is zeer geschikt voor zijn tijd.)
Haruhi verwijst zelf naar het bishônen-type, een androgyne jongen-meisje die aan beide kanten van het binaire getal kan verleiden. Het genre en de uitvoering ervan zijn onlosmakelijk verweven met het hoofdthema van de show, liefde en verkering, en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik het zo leuk vind. Ouraan hij is erg transgender, zonder het te zeggen. (Hoewel je in aflevering zeven leert dat Haruhi’s ‘vader’ het Japanse culturele equivalent is van een transvrouw, een ’travestiet’ genoemd, maar relatief normaal behandeld in de wereld van de show – en hij is ook een verdomd watje.)
Waar soms de term ’travestie’ wordt genoemd, is het onderzoek van het genre in de show net zo oppervlakkig als de naschoolse tekenfilm. Maar voor leergierige onderzoekers van subtekst, zoals ik, is de show een verkenning van panseksueel verlangen en, door mijn licht speelse interpretatie, gender-euforie door middel van transamorie.
Haruhi is tekstueel niet transmasculine, maar haar coming-of-age-verhaal speelt in op de diep getranscodeerde wensvervulling die vaak wordt beloofd in shôjo-bishônen manga, geanalyseerd door Tania Darlington in een wijze man voor ImageTexT op de show. Geconfronteerd met het betreden van een patriarchale samenleving, theoretiseert Darlington dat adolescente meisjes ontsnappen in de ‘gefeminiseerde mannelijke karakters’ van het genre, waarbij ze hun angsten voor intimiteit en machtsverlies confronteren door middel van een meisjesfantasie waarin het vooruitzicht van mannen ‘minder bedreigend en aantrekkelijker’ is dan een klassieke heterorelatie.
Ik ben hier opzettelijk dom over Ouraande stof. Voor alle duidelijkheid: het is een uiterst stomme show. Elke aflevering is een verdovende mix van schreeuwende vignetten, hormonale verlangens en op gender gebaseerde grappen waarin mannen meestal de clou zijn. Elk lid van de gastclub is in wezen een idioot, wiens obscene rijkdom en beschutte opvoeding in de high society hen hebben beroofd van fundamentele levensvaardigheden zoals koken of het verwerken van gevoelens. Elke gast is geobsedeerd door het spelen van hun perfecte mannelijke archetype en roept om indruk te maken op Haruhi, die over het algemeen apathisch tegenover hen staat: ze moet rekeningen betalen!
Bones Inc / Crunchyroll
