Het is niet moeilijk te begrijpen waarom de Resident Evil-franchise, vrijwel vanaf het moment dat de eerste game uitkwam, voorbestemd was om op het grote scherm te verschijnen: de beklemmende sfeer en het sinistere mysterieverhaal van de game brachten niet alleen een revolutie teweeg in het survival-horror-genre, maar voelden destijds ook diep filmisch aan. Het duurde niet lang voordat fans de effecten zagen: het was niet alleen een van de inspiratiebronnen erachter 28 dagen later en de heropleving van zombiefilms begin jaren 2000, maar slechts zes jaar na de release van de eerste game, Residentieel kwaad kreeg een verfilming, met dank aan Paul WS Anderson. Terwijl Anderson’s Resident Evil-filmfranchise een enorm financieel succes was voor Sony Pictures, kwam het origineel uit in een tijd waarin aanpassingen (vooral voor videogames) zich leken te schamen voor hun bronmateriaal, wat betekende dat zes films in hun eigen ingewikkelde continuïteit vervielen.
Sinds de afsluiting van Anderson’s franchise in 2016 smeken gamingfans om een aanpassing die het gevestigde verhaal en de gevestigde canon volgt, maar de aanstaande reboot van dit jaar heeft dat al duidelijk gemaakt. ze zullen niet op hetzelfde deuntje spelen als de spellen. In 2021 werden die wensen echter vervuld door een verlaten reboot die onopgemerkt bleef, ook al is dit waarschijnlijk de meest directe aanpassing tot nu toe.
Resident Evil: Welkom in Raccoon City het staat zeker niet hoog op de lijst van beste zombiefilms ooit gemaakt; het was het resultaat van een subtiele schrijffout en mist de stilistische flair die zo overheersend was in franchiseaanpassingen. Maar wat ontbreekt er in de post-Matrix De kinetiek van de films van Paul WS Anderson wordt ruimschoots gecompenseerd door de toewijding aan het verhaal van de games. Als we de gebeurtenissen van de eerste twee games samenvoegen, WRC volgt tegelijkertijd het verhaal van het Raccoon City Specialized Police Squadron (STARS) terwijl ze een nachtmerrie tegenkomen in het Spencer House, samen met beginnend agent Leon S. Kennedy (Avan Jogia) en Claire Redfield (Kaya Scodelario) terwijl ze proberen een uitbraak in de hele stad te overleven.
Individuele recreaties zijn niet per se een truc om een doordachte aanpassing te maken, maar na zes films vol giswerk is er iets bevredigends aan het tot leven zien komen van enkele iconische scènes uit de game. Het is duidelijk dat regisseur Johannes Roberts een grote fan is van het materiaal, en er is een aanstekelijke charme die hij oproept met zijn hardnekkige trouw: is er iemand die immuun is voor glimlachen bij het zien van de eerste zombie die een lid van het Bravo-team verslindt op het moment dat onze helden de Spencer Mansion binnenkomen, of bij het zien van de openingsfilm van Resident Evil 2 tot leven gebracht in wat bijna een shot-voor-shot-recreatie is?
Een van de vele momenten die bijna identiek zijn aan hoe het zich afspeelt in de videogame.
Sony-afbeeldingen
Over esthetiek en nauwkeurigheid gesproken: de film doet ook een moedige poging om iconische videogamekarakters tot leven te brengen. Chris (Robbie Amell) en Claire Redfield lijken rechtstreeks uit de respectievelijke game-remakes te zijn gehaald waarin ze debuteerden, wat ver verwijderd is van de radicale afwijkingen in Anderson’s films. De rest van het ensemble is een allegaartje en mist het soort scherp karakter dat de cast geliefd zou maken: Avan Jogia brengt wat jongensachtige charme en afstandelijk charisma in zijn vertolking van de originele Leon Kennedy, maar het personage faalt door te schrijven dat hem naar de achtergrond degradeert en hem berooft van de heldenmoed en vindingrijkheid waar hij bekend om staat in de games, terwijl Albert Wesker van Tom Hopper in niets verschilt van de machiavellistische slechterik die hij in het bronmateriaal is.
Zelfs meer dan eerdere filmische incarnaties, Welkom in Raccoon City duikt diep in de canonieke kennis van de games, waarbij sommige worden geremixt en andere aspecten in het algemeen worden verbeterd. Sinds de verschijning van de huidige Patient Zero Lisa Trevor (een tragisch personage toegevoegd aan de remake van 2002). Residentieel kwaad) tot een Easter Egg-sneak peek van de griezelige Ashford Twins (hoogstwaarschijnlijk een opzet voor een vervolg dat nooit is uitgekomen), is het duidelijk dat de filmploeg hun huiswerk heeft gedaan en fans van de serie aanzienlijk wilde belonen met een geleefde wereld die ze zouden herkennen. Deze geest van fanservice strekt zich ook uit tot de verschillende zombies en wezens in de film: hoewel het erop lijkt dat Roberts de kolossale Tyrants aan het redden was voor een vervolg, worden we nog steeds getrakteerd op een aantal herkenbare vijandelijke types uit de games, waaronder de geïnfecteerde honden die in de eerste game voor veel overlast zorgden, en de angstaanjagende Lickers die debuteerden in de film. Resident Evil 2.
De kostuumafdeling heeft duidelijk hun onderzoek gedaan.
Sony Pictures-entertainment
Hoezeer de film ook probeert een liefdesbrief aan de franchise te zijn, hij wordt ook tegengehouden door zowel het script als de problemen die inherent zijn aan videogameaanpassingen. Residentieel kwaad het was echt een revolutionaire ervaring, omdat de verstikkende sfeer en angst rechtstreeks voortkwamen uit je interacties en besluitvorming; elke slechte keuze was een kans voor het spel om je bang te maken. Welkom in Raccoon Cityomdat het een film is, kan het diezelfde energie niet repliceren, en in plaats van de inzet en spanning op te voeren door wanhopige beperkingen die vergelijkbaar zijn met die opgelegd door games (beperkte munitie, relatieve isolatie), neigt het in plaats daarvan naar een actie-horror-sfeer die meer lijkt op die van third-person shooters dan Resident Evil 4of (voor een meer toepasselijke verwijzing naar de film), die van James Cameron Buitenaardse wezens. Zelfs het eigenlijke verhaal wordt beïnvloed door de beslissing om de Residentieel kwaad EN Resident Evil 2 spellen; in plaats van twee verhalen met genoeg tijd om onze personages te ontwikkelen en grote ontwikkelingen de ruimte te geven, worden ze gracieus door elkaar gegooid en daardoor voelt de hele film overvol aan.
Maar ondanks zijn gebreken, Resident Evil: Welkom in Raccoon City Het is over het algemeen een leuke, maar nog belangrijker spannende ravotten door een van de meest iconische locaties op het gebied van gaming en entertainment in het algemeen. Voor het eerst sinds het pand naar Hollywood werd gebracht, WtRC probeert een ervaring te bieden die oude fans zal troosten, zelfs ten koste van nieuwkomers in de serie die het misschien ingewikkeld of te compact vinden. Het is zeker niet zo nieuw voor het genre als het originele spel bij de release was, maar voor iedereen die bereid is enkele manieren over het hoofd te zien waarop het afwijkt van het materiaal, valt er veel te waarderen in de John Carpenter-achtige pulpiness van de film en de liefde voor gamen die van het scherm afstraalt.
