De Britse actrice levert de beste prestatie uit haar carrière in het regiedebuut van Kristen Stewart. Hier reflecteert hij op de vreemde kismet die hen samenbracht en op zijn ‘transcendentale’ ervaring. de film
“Het is vreemd dat we elkaar vóór de film niet kenden”, zegt hij Imogen Poots van Kristen Stewart. “We blijven onszelf vertellen dat dit een vreemde gebeurtenis is, kismet.” De in Groot-Brittannië geboren Poots is de charmante hoofdpersoon – en leidster – van Stewarts veelgeprezen regiedebuut. De chronologie van watereen bewerking van auteur Lidia Yuknavitch’s onverschrokken, impressionistische weergave van een vroege kindertijd, gevormd door wedstrijdzwemmen en mishandeling. Stewarts optreden is een verbluffende collage van gesproken woord en zintuiglijk geheugen, gebaseerd op Poots’ monumentale optreden als een beschadigde jonge vrouw die volwassen wordt. Naast het aankondigen van Stewarts gedurfde regievisie en het markeren van een nieuw hoogtepunt in Poots’ superieure filmografie, vertoont The Chronology of Water duidelijke tekenen om het Girl, Interrupted van deze generatie te worden.
Poots zelf speelt een personage dat vaak “te veel” is en is perfect, charmant, wrang en gepassioneerd in wat duidelijk een liefdeswerk is. Gekleed in een zwarte kanten jurk en met blond haar naar beneden, praat de acteur zichtbaar graag over de film, maar ook over de regisseur en – de eerlijkheid gebiedt te zeggen – geestverwant. ‘Kristen staat bekend als een heel uniek persoon, en wat ze ook ging doen, het zou heel spannend worden’, herinnert ze zich, nadat ze beleefd haar kauwgom had weggegooid. “Ik wilde er zo graag deel van uitmaken.” Bekend om hun felle, belichaamde acteerwerk en hun gedeelde liefde voor film en literatuur, lijken Poots en Stewart een ideaal koppel. “Het is echt heel bijzonder, omdat ik met veel geweldige mensen heb gewerkt, en er is ruimte in deze stad – wat deze stad ook is! – voor veel succesvolle vrouwen. Het betekent echt veel voor mij dat ze mij zag zoals ze mij zag.”
In haar memoires schrijft Yuknavitch over liefde, zwangerschap, verslaving en de moeilijke weg om auteur te worden. Ook al lijken de eerste beginselen van de plot moeilijk, toch gaan Stewart en Poots behendig om met pijn en kunstzinnigheid in koorddansvirtuositeit, waarbij Yuknavitch’s vloeiende, recursieve stijl 128 betoverende minuten lang wordt geëerd. Poots was eveneens onder de indruk van het poëtische karakter van het bronmateriaal. “Toen ik in de twintig was, was ik een echte beat. Het is een soort overgangsrite, nietwaar?” zegt hij, terwijl hij de gebruikelijke verdachten opsomt: Kerouac, Burroughs, Ferlinghetti. “Maar er waren niet veel vrouwelijke Beatnik-schrijvers, en dus begreep ik wat Lidia probeerde te bereiken.” Net als het boek waarop de film is gebaseerd, is de film een krachtige meditatie over herinnering, trauma en loslaten, en een levendig portret van wat het betekent om je lichaam in beslag te nemen – en bezet te worden.
Poots is aanwezig in vrijwel elke scène van de film, ondersteund door een cast van acteurs, waaronder Thora Birch als de zus van Yuknavitch en Jim Belushi als de legendarische auteur en vroege mentor, Ken Kesey. Er is ook een cameo van Kim Gordon. “Het was geweldig, want ze zijn als iconen voor mij en Kristen”, zegt Poots. Over haar medesterren zegt ze: “Thora heeft het allemaal gezien. Jim heeft het allemaal gezien. Kim heeft het allemaal gezien. En iedereen wilde weten wat Kristen ging doen.” Gordon woonde vorig jaar de vertoning van de film bij samen met Poots, Stewart en Birch in Cannes en vormde een krachtig kwartet op de Croisette. Het zou aan iedereen vragen om geen fangirl-moment te hebben. “Op de rode loper in Cannes had ik dit enorm Rodarte jurk”, zegt Poots, verwijzend naar de zwarte jurk die ze droeg tijdens de première van de film. “Ik stond op het tapijt en dacht: ‘Oh God, ik moet de trein repareren’, en ik keek om me heen en Kim Gordon Ik was de sleep van mijn jurk aan het regelen. Ik had zoiets van – ja. Dat is het voor mij.
Met nu twee decennia in ‘deze stad’ op zijn naam – zijn eerste grote rol was in de tweede van de onsterfelijke 28 Days Later, 28 Weeks Later-films uit 2007 – kan Poots net zo goed beweren dat hij alles heeft gezien en gedaan. Peter Bogdanovich, Terrence Malick en Cameron Crowe zijn slechts enkele van de reuzen waarvoor hij heeft gewerkt. Recente projecten zijn onder meer de streamingserie Outer Range, samen met haar goede vriendin en mentor Lili Taylor, de meeslepende speculatieve romance All of You van vorig jaar, en Nia DaCosta’s weelderige bewerking van Hedda Gabler, waarin ze de rivaal van Tessa Thompson speelt. Vorig jaar werd een A24-project aangekondigd door Jeremy Saulnier, die in 2015 Poots en zijn overleden vriend Anton Yelchin regisseerde in Green Room. Twintig jaar nadat hij begon, ligt zijn hart nog steeds bij onafhankelijke films, ook al geeft hij toe dat dit niet meer is wat het was. ‘Als ik naar de carrière van Michelle Williams na Dawson’s Creek kijk, heeft ze met haar samengewerkt Kelly ReichardtTom McCarthy en Derek Cianfrance. Ik denk dat het weer begint te gebeuren, wat heel cool is, maar er was een tijd dat het alleen maar werd gedomineerd door studiobeelden”, zegt hij. “Ik denk dat onafhankelijke cinema en originele ideeën weer op een heel opwindende manier de kop opsteken.”
De trots die hij voelt in The Chronology of Water wordt geëvenaard door het werk dat hij heeft verricht tijdens de intense zes weken van filmen. “Er stond heel veel op het spel en ik wilde mijn vriendin niet teleurstellen”, zegt hij. Het team is uitgegroeid tot een soort familie (Poots’ Instagram staat vol met reacties van Gordon, Belushi en Esmé Creed-Miles – dochter van Samantha Morton – die een kleine maar hartverscheurende rol speelt in de film). “We zijn allemaal heel erg close geworden. En dus was er een periode van verdriet nadat we de film hadden gemaakt. Ook al was het heel, heel moeilijk om te maken, het was echt een transcendente ervaring in termen van wat dit werk is.” Het was een moeilijke rol om uit te treden, hoewel Poots geen onbekende is in uitdagende rollen en complexe opnames (ze filmde tenslotte op de Westelijke Jordaanoever voor Farah Nabulsi’s film The Teacher uit 2023). “Je lichaam is anders en je hebt je hersenen in wezen opnieuw bedraad aan het einde van zo’n klus”, zegt hij over deze specifieke ervaring. Voor een acteur die toegewijd is aan zijn vak zijn de beloningen echter heroïsch. “Het is zo’n exponentieel onderdeel dat je het correct wilt kalibreren. Maar in een wereld vol regels en proberen dingen goed te krijgen, was het echt gaaf om deze kans te krijgen om er gewoon een puinhoop van te maken, want dat is wat het leven is, denk ik.”
The Chronology of Water is nu verkrijgbaar in de Britse bioscopen.
