Slechts enkele uren nadat Rhonda Swaney een prenatale afspraak voor haar eerste zwangerschap had verlaten, voelde ze een scherpe pijn in haar maag en begon ze te braken.
Toen ze 25 was en zes maanden zwanger, ging ze naar de eerste hulp in Ronan, Montana, in het Flathead Indian Reservation, waar een ambulance haar overbracht naar een groter ziekenhuis, 90 kilometer verderop in Missoula. Eenmaal aangekomen kon het personeel de hartslag van haar baby niet detecteren. Swaney begon hevig te bloeden. Ze beviel van een doodgeboren baby en werd enkele dagen in het ziekenhuis opgenomen. Op een gegeven moment vertelden artsen haar dat ze haar familie moest bellen. Ze hadden niet verwacht dat hij het zou overleven.
“Het heeft zeker mijn leven veranderd – de ervaring – maar mijn leven was geen slecht leven”, vertelde hij aan KFF Health News.
Hoewel haar ervaring bijna vijftig jaar teruggaat, zegt Swaney, lid van de Confederated Salish- en Kootenai-stammen, dat indianen nog steeds onvoldoende moederlijke zorg krijgen. De gegevens lijken deze overtuiging te ondersteunen.
In 2024, het meest recente jaar waarvoor bevolkingsgegevens beschikbaar zijn, hadden Native Americans en Alaska Natives de hogere zwangerschapsgerelateerde sterftecijfers onder de belangrijkste demografische groepen, volgens de Centers for Disease Control and Prevention.
Als reactie op deze ongelijkheid werken inheemse organisaties, de CDC en sommige staten aan het vergroten van de deelname van stammen aan de nationale beoordelingscommissies voor moedersterfte om zwangerschapsgerelateerde sterfgevallen in hun gemeenschappen beter te kunnen monitoren en aanpakken. Inheemse organisaties onderzoeken ook manieren waarop stammen hun eigen commissies kunnen oprichten.
Staatscommissies voor de beoordeling van moedersterfte onderzoeken sterfgevallen die plaatsvinden tijdens de zwangerschap of binnen een jaar na de zwangerschap, analyseren de gegevens en geven beleidsaanbevelingen om de sterftecijfers terug te dringen.
Volgens CDC-gegevens uit 2021, samengesteld door 46 beoordelingscommissies voor moedersterfte, werd 87% van de moedersterfte in de Verenigde Staten als vermijdbaar beschouwd. Dat hebben de commissies gerapporteerd de meeste, zo niet alle, sterfgevallen onder indianen en inwoners van Alaska werden als vermijdbaar beschouwd.
(Orosco Rodris/KFF Gezondheidsnieuws)
Staatscommissies ontvingen federale financiering via de Preventing Maternal Deaths Act, die in 2018 door president Donald Trump tot wet werd ondertekend.
Maar het geld zal naar verwachting op 31 januari opraken, wanneer het wetsontwerp voor de korte termijnuitgaven dat een einde maakte aan de shutdown van de overheid, afloopt.
Financiering voor commissies is opgenomen in de sectoren arbeid, gezondheidszorg en sociale dienstverlening, onderwijs en aanverwante instanties kredieten wetsvoorstel voor het fiscale jaar 2026. Dit wetsvoorstel moet worden goedgekeurd door het Huis, de Senaat en de President om van kracht te worden.
Indiaanse leiders zeiden dat het betrekken van leden van hun gemeenschap bij de activiteiten van de Maternal Mortality Review Board een belangrijke stap is in het aanpakken van sterfteverschillen.
In 2023 kwamen stamleiders en federale functionarissen bijeen om vier modellen te bespreken: een sterftebeoordelingscommissie voor elke stam, een commissie voor elk van de twaalf administratieve regio’s van de Indian Health Service, een nationale commissie om alle Indiaanse moedersterfte te beoordelen, en de toevoeging van Native American-subcommissies aan staatscommissies.
Wat het model ook is, stamsoevereiniteit, ervaring en traditionele kennis zijn belangrijke factoren, zegt Kim Moore-Salas, medevoorzitter van de Arizona Maternal Mortality Review Committee. Hij is ook voorzitter van de American Indian and Alaska Native Mortality Review Subcommittee en lid van de Navajo Nation.
“Onze matriarchen, onze moeders, dragen een natie vooruit”, zei ze.
Geestelijke gezondheidsproblemen en infecties waren vanaf 2021 de belangrijkste oorzaken van zwangerschapsgerelateerde sterfte onder Indiaanse en Alaska-inheemse vrouwen. volgens een CDC-rapport die gegevens analyseerde van beoordelingsraden voor moedersterfte in 46 staten.
De CDC ontdekte dat ongeveer 68% van de zwangerschapsgerelateerde sterfgevallen onder indianen en inwoners van Alaska binnen een week na de bevalling plaatsvond één jaar na de bevalling. De meeste hiervan vonden plaats tussen 43 dagen en een jaar na de geboorte.
De federale overheid is krachtens ondertekende verdragen verantwoordelijk voor het verlenen van gezondheidszorg aan de 575 federaal erkende stammen in de Verenigde Staten via de Indian Health Service. Stamleden kunnen gratis beperkte diensten krijgen, maar het agentschap wel ondergefinancierd en onderbezet.
A studie gepubliceerd in 2024 die gegevens van 2016 tot 2020 analyseerden, ontdekten dat ongeveer 75% van de inheemse Amerikaanse en Alaska-inheemse zwangere vrouwen op het moment van de bevalling geen toegang hadden tot zorg via de Indiase gezondheidszorg, wat betekent dat velen waarschijnlijk elders zorg zochten. Meer dan 90% van de geboorten van Native Americans en Alaska Natives vinden plaats buiten de IHS-faciliteiten. volgens het agentschap. Voor degenen die bij IHS-faciliteiten hebben afgeleverd: a Rapport 2020 van het Bureau van de inspecteur-generaal van het ministerie van Volksgezondheid en Human Services ontdekte dat 56% van de bevallings- en bevallingspatiënten zorg ontving die niet voldeed aan de nationale klinische richtlijnen.
De auteurs van het onderzoek uit 2024 ontdekten ook dat leden van de bevolking minder snel een stabiele verzekeringsdekking hadden en meer kans hadden op een verval van de dekking tijdens de periode rond de geboorte dan niet-Spaanse blanken.
Cindy Gamble, een Tlingit- en tribale gezondheidsadviseur voor de American Indian Health Commission in Washington, is al ongeveer acht jaar lid van de staatscommissie voor de beoordeling van moedersterfte. Sinds ze lid was van de staatscommissie, zei ze, is het lidmaatschap uitgebreid met meer gekleurde mensen en leden van de gemeenschap.
De commissie begon ook zelfmoorden, sterfgevallen door overdoses en moorden op te nemen in haar data-analyse en voegde racisme en discriminatie toe aan de risicofactoren die tijdens het beoordelingsproces van de zaak in aanmerking werden genomen.
Oplossingen moeten worden afgestemd op de identiteit en behoeften van de stam, zei Gamble.
“Het is geen one-size-fits-all oplossing”, zei Gamble, “vanwege alle overtuigingen en de verschillende culturen en talen die de verschillende stammen hebben.”
Gamble’s ambtstermijn in de staatscommissie is onderscheidend. Volgens de National Indian Health Board, een non-profitorganisatie die pleit voor tribale gezondheid, hebben maar weinig staten een tribale vertegenwoordiging in de beoordelingscommissies voor moedersterfte.
Dat geldt ook voor de Nationale Raad voor Stedelijke Indiase Gezondheid werk te vergroten de deelname van stedelijke Indiase gezondheidsorganisaties, die zorg verlenen aan indianen die in reservaten leven, aan evaluatieprocessen van de moedersterfte in de staat. Vanaf 2025 had de raad stedelijke Indiase gezondheidsorganisaties verbonden met staatsbeoordelingsraden in Californië, Kansas, Oklahoma en South Dakota.
Inheemse leiders zoals Moore-Salas vinden de huidige inspanningen bemoedigend.
“Het laat zien dat staten en stammen kunnen samenwerken”, zei hij.
In maart 2024 werd Moore-Salas de eerste Indiaanse covoorzitter van de Arizona Maternal Mortality Review Committee. In 2025 ontwikkelden zij en andere Native American-leden van de commissie richtlijnen voor de American Indian/Alaska Native-subcommissie en beoordeelden ze de eerste gevallen van de groep.
De subcommissie onderzoekt manieren om het gegevensverzamelings- en analyseproces cultureel relevanter te maken voor hun bevolking, aldus Moore-Salas.
Maar het kost tijd voordat beleidsveranderingen een wijdverbreide verandering in de gezondheid van een bevolking teweegbrengen, zei Gamble. Ondanks inspanningen in het hele land kunnen andere factoren het tempo van de vooruitgang belemmeren. Landelijk groeien bijvoorbeeld de woestijnen voor kraamzorg, als gevolg van de snelle sluiting van ziekenhuizen en arbeids- en bevallingsafdelingen. Gezondheidsdeskundigen deden dat zorgen geuit dat de komende bezuinigingen op Medicaid deze sluitingen zullen versnellen.
Ondanks zijn ervaring en de aanhoudende crisis onder indianen en inwoners van Alaska hoopt Swaney op verandering.
Kort na haar doodgeboorte kreeg ze een gecompliceerde tweede zwangerschap. Ze begon ongeveer drie maanden te vroeg te bevallen en de dokters zeiden dat haar zoon het pas de volgende ochtend zou overleven. Maar dat deed hij wel, en hij werd ongeveer 850 kilometer van Missoula overgebracht naar de dichtstbijzijnde geavanceerde neonatale afdeling, in Salt Lake City.
Haar zoon, Kelly Camel, is nu 48 jaar oud. Hij lijdt aan ernstige hersenverlamming en ernstige doofheid. Hij woont alleen, maar heeft assistenten die hem helpen met koken en andere taken, zei Swaney, 73.
Hij “heeft een goed gevoel voor humor. Hij is aardig voor andere mensen. We konden ons geen completer kind wensen.”
KFF Gezondheidsnieuws is een nationale redactiekamer die diepgaande journalistiek over gezondheidskwesties produceert en een van de belangrijkste operationele programma’s is van KFF– de onafhankelijke bron voor onderzoek naar gezondheidsbeleid, opiniepeilingen en journalistiek.
