Journaliste Georgia Fort vertelt over de impact van haar arrestatie op haar dochters

Toen federale agenten vorige maand voor zonsopgang opdaagden om journalist Georgia Fort te arresteren omdat ze verslag deed van een immigratieprotest in een kerk in de omgeving van Minneapolis, sliepen haar drie dochters – van 7, 8 en 17 jaar oud – nog steeds.

‘Mijn kinderen zijn hier,’ zei Fort terwijl ze rechtstreeks uitgezonden zijn arrestatie. “Zij worden hierdoor getroffen.”

Bijna twintig federale agenten hadden zijn huis omsingeld. Ze hadden luid op de voordeur geklopt en met Forts moeder gesproken over een bevelschrift. Op zijn video werd een gekwelde kreet op de achtergrond vastgelegd, gevolgd door een stem die probeerde te troosten.

Dit is wat er buiten het scherm gebeurde: Fort’s 17-jarige, wakker geworden door de commotie, zag een lichtflits door haar slaapkamerraam. Ze wilde niet opstaan ​​omdat ze dacht dat de agenten haar zouden zien, dus kroop ze haar kamer uit en liep richting de ingang van het huis, waar haar moeder aan het filmen was. Fort beëindigde haar livevideo en zag haar oudste dochter ‘opgerold in de foetushouding, huilend’, vertelde ze aan The 19th.

‘Het laatste wat ik deed was de tranen uit haar ogen vegen, en ik omhelsde haar en vertelde haar dat ze de beste was. Ik had haar nodig om sterk te zijn’, herinnert Fort zich.

Toen ging ze naar buiten en liet zich arresteren.

A Rapport 2014 van de International Association of Chiefs of Police en het Office of Justice Assistance van het ministerie van Justitie beveelt aan dat “waar timing geen kritiek punt is, een arrestatie kan worden uitgesteld zodat deze niet in aanwezigheid van het kind plaatsvindt.” Het rapport stelt dat dit beter haalbaar is “wanneer tactische teams worden gebruikt om arrestaties uit te voeren.”

Uit interviews met experts en overheidsdocumenten zoals het rapport uit 2014 blijkt uit de reeks beslissingen die de federale wetshandhavingsinstanties in de aanloop naar de arrestatie van Fort hebben genomen, hoe het ministerie van Justitie haar eigen best practices met betrekking tot ‘het beschermen van kinderen van gearresteerde ouders’ negeerde.

De 19e stemde ermee in de namen van de dochters van Fort niet te gebruiken, aangezien ze minderjarig zijn.

Zijn 8-jarige dochter werd ook wakker op de ochtend van de arrestatie, maar ze bleef huilend in bed liggen, te bang om op te staan. De jongste, zeven, sliep door de beproeving heen, maar zou later veel vragen hebben over wat er was gebeurd. De 17-jarige sprak op een persconferentie een paar uur na de arrestatie van de moeder: “Ik vraag dat mijn moeder wordt vrijgelaten. De scheiding van gezinnen zal nooit goed zijn.”

Nadat Fort later die dag werd vrijgelaten, vroeg haar 7-jarige zoon haar wat ‘gevangenis’ was. De 8-jarige had vragen over haar veiligheid en de veiligheid van andere familieleden: zouden immigratieagenten haar komen ophalen van de gymnastiekoefening? Zouden ze zijn vader meenemen? De 17-jarige kreeg ‘extreem angstaanjagende nachtmerries’, zei Fort.

Mary Kelly Persyn, een advocaat die de impact van ouderlijke arrestatie en opsluiting op kinderen heeft bestudeerd, zei dat agenten die het huis van Fort in de gaten hielden, hadden kunnen wachten. “Als je echt om de impact op de kinderen gaf, zou je dit hebben gedaan: je zou haar hebben gearresteerd nadat de kinderen naar school waren gegaan, ze zou voor de rechtbank zijn verschenen en dan … ze zou zijn vrijgelaten voordat de kinderen thuiskwamen van school,” zei Persyn.

Het ministerie van Justitie reageerde niet op vragen over het besluitvormingsproces van de agenten met betrekking tot de arrestatie van Fort, inclusief de vraag of en hoe het welzijn van zijn kinderen werd afgewogen tegen andere factoren.

Fort had geprobeerd haar dochters voor te bereiden op de mogelijkheid dat de regering wraak zou nemen op haar omdat ze haar werk deed, omdat ze wist dat ze vermeld in een verzegelde aanklacht. Dit wetende maakte de verklaring er echter niet eenvoudiger op. “Eén ding dat moeilijk te verteren is voor kinderen is: als je niets verkeerds had gedaan, waarom zou je dan worden gearresteerd omdat je gewoon je werk doet? En dus denk ik dat het moeilijk is om met kinderen te rationaliseren waarom je gecriminaliseerd zou worden omdat je simpelweg de waarheid vertelt, omdat je simpelweg iets documenteert dat gebeurt”, zei Fort.

Fort en collega-journalist Don Lemon, die verslag deden van hetzelfde protest, werden aangeklaagd op grond van federale aanklachten, waaronder samenzwering en het schenden van de rechten van kerkgangers. Beiden hebben onschuldig gepleit.

Als dochters van een journalist liepen de dochters van Fort een groter risico op trauma’s die verband hielden met haar werk – en waren ze daardoor waarschijnlijk beter voorbereid om ermee om te gaan. Maar terwijl de regering-Trump probeert het bereik van reeds bestaande wet- en regelgeving uit te breiden om te voorkomen dat mensen het aanhoudende immigratiebeleid documenteren, moeten ouders die geen journalisten, activisten of politici zijn, hun eigen risicotolerantie evalueren – en hoe ze de blootstelling voor hun kinderen kunnen beperken.

Dr. Maryam Jernigan-Noesi, een gediplomeerd psycholoog wiens praktijk en onderzoek zich richt op kinderen en sociale identiteit, inclusief wat zij ‘het opwekken van weerstand’ noemt, zei dat het belangrijk is om ‘eenvoudige, concrete taal’ te gebruiken als je met kinderen praat over hoe de baan of het activisme van hun ouders hen op gespannen voet met de overheid zou kunnen brengen. “Stilte zal meer angst veroorzaken”, zei Jernigan-Noesi.

“Ik denk er ook over na als een psycholoog die actief praat over ras, racisme en rechtvaardigheid. Ik heb een 10-jarige en ik heb dit gesprek gehad. Voor mij betekent dit dat ik een veiligheidsplan moet opstellen: wie zijn de andere volwassenen of ondersteunende systemen in mijn leven die ik kan aanwijzen als dat nodig is?” zei hij.

Zelfs kleuters kunnen een basisconcept van eerlijkheid begrijpen dat aanleiding kan geven tot gesprekken over complexere onrechtvaardigheden. “Ze hebben een idee van de regels, toch? Een voorbeeld zou zijn: soms worden de regels op verschillende manieren toegepast die niet eerlijk zijn. En een deel van onze taak als volwassenen is om te werken om de zaken eerlijker te maken”, zei hij.

“In dit geval: mama deed haar werk en probeerde belangrijke verhalen te vertellen, zodat mensen weten wat er aan de hand is… in ons land hebben mensen het recht om informatie te delen en de waarheid te vertellen, maar soms nemen de overheid of andere mensen beslissingen die in strijd zijn met deze rechten”, vervolgde hij.

Jernigan-Noesi zei dat het algemene doel van de gesprekken die ze met haar zoon heeft, is om duidelijk te maken dat ook al “systemen ons in de steek laten… we nog steeds moeten geloven dat we de macht hebben om verandering teweeg te brengen.”

Noot van de redactie: de aanklachten tegen Fort en de onafhankelijke journalist Don Lemon zijn geweest breed bekritiseerd door persvrijheidsgroepen en redactiekamersinclusief de 19e.