Nu ze eraan gewend is veel tijd door te brengen in deze ‘grote open landschappen’, zegt Juliet, heeft ze meer dan een aantal jaren besteed aan het ‘decoderen ervan voorbij data en door middel van kunst’, waarbij ze samenwerkte met lokale gemeenschappen, natuurbeschermers en ecologen om de positieve gevolgen voor het milieu van restauratie in beeld te brengen, door beelden vast te leggen die alleen kunnen voortkomen uit het vormen van een diepe verbinding met mensen en plaatsen.
“Tijd is altijd belangrijk bij het leren kennen van een nieuw landschap,” vertelt de fotograaf, “je hebt er veel van nodig om goed op te letten.” Elk bezoek aan de heide onthulde iets nieuws voor de fotograaf; zijn creatieve proces groeit en verandert door deze samenwerking met buurtbewoners en milieudeskundigen. Met veel aandacht voor de methoden die anderen gebruikten om met het landschap om te gaan – van vogelonderzoek tot grondonderzoek en zelfs tekenen als een vorm van gegevensverzameling – liet Juliet deze benaderingen de manier waarop ze naar heidevelden op verschillende schaalniveaus keek, heroriënteren. Deze technieken, nieuwe vormen van observatie voor hem, boden een uitgebreide manier om de aarde te begrijpen als beeldenmaker.
De resulterende verzameling foto’s – op beslissende wijze vastgelegd op het langzame tempo van analoge film – is “een uitdrukking van het landschap waar gegevens stoppen en kleur, interpretatie en begrip beginnen”, vertelt Juliet. Met het doel om portretten te maken van de mensen achter het project, “was het altijd belangrijk om de menselijke geschiedenis op de voorgrond te brengen om te laten zien hoe nauw mensen verbonden zijn met het land”, zegt hij. De wetenschappelijke kennis over het natuurlijke landschap en zijn bezoekers omvat een reeks personages die de laarzen hebben aangetrokken om het heidelandschap te verkennen, te begrijpen en erop te reageren.
Naarmate dit natuurbehoudswerk in Torba voortduurt, neemt de ecologische waarde van het land toe beter begrepenen de fotograaf beschouwt deze langetermijndocumentaireserie als een ‘levend verslag’ van de plek, waardoor anderen een mensgericht inzicht krijgen in de impact ervan op de lokale gemeenschap. “Pas als mensen iets begrijpen, gaan ze zich er zorgen over maken en willen ze dat het hersteld of beschermd wordt”, besluit Juliet.
