KarlssonWilker heeft de neiging om weg te blijven van pastiche en mimiek, en geeft de voorkeur aan modulaire communicatie en originele redactionele mechanismen om emotionele intelligentie en duidelijkheid centraal te stellen. In de identiteit van de studie voor Calder-tuineneen groen- en kunstmuseum in Philadelphia, begon het team zonder enig plan. Voor projecten die voor het bredere publiek bedoeld zijn, probeert KarlssonWilker ‘onverschillig te staan tegenover smaak en mogelijkheden’, omdat meestal alles, van fysieke beperkingen tot de mening van bestuursleden, de oorspronkelijke ideeën van de studio reduceert. In nauwe samenwerking met Sandy Rower, die de studio nooit ‘weg liet komen met scherpe bochten’, is het identiteitslogo bedrieglijk helder, met een langzame vervaging die net zo kalm is als de natuur zelf, met aangrenzende letters die, als je lang genoeg kijkt, steeds meer in 3D verschijnen, wat spreekt tot de ruimtelijkheid van Calder Gardens. In feite is hij zo diep in deze identiteit verdiept dat er een boek wijdde het hele creatieve proces erachter.
Jan is heel eerlijk over de achtergronden van de processen in de studio. Met de identiteit van Reykjavik Kunstmuseum in IJsland presenteerde de studio alles wat ze had, maar niets bleef hangen. Vastbesloten om de code te kraken, ging de studio door totdat ze op een ontwerp belandden met een geëxtrudeerde driehoek, die explodeerde in grillige fractale patronen en zich in een glitchy spoor over de website van het museum bewoog.
Met de identiteit voor Remai-kunstmuseum in Canada konden de twee opnieuw alleen maar hun schouders ophalen en lachen. KarlssonWilker had een ‘vreemde, aan idiote grenzende’ manier bedacht om Remai Modern te schrijven, met overbodige kleine letters voor de woorden. “Tot op de dag van vandaag weten we niet zeker wat het is. Wat we wel weten is dat het semantisch lijkt te werken, en niet semiotisch, zoals de meeste andere logo’s, wat het vreemd maakt”, zegt Jan. “De klant was net zo raar en onzeker als wij, en dat gevoel leek deze instelling heel goed te belichamen. Een pluim voor de museumdirecteur.”
KarlssonWilker wordt doorgaans gezien als een ‘non-corporate’ optie en daarom wenden klanten die waarde hechten aan menselijke verbondenheid zich tot de unieke, bijna anarchistische aanpak van het bedrijf. Het is moeilijk om niet te houden van de manier waarop het creatieve duo alle voorzichtigheid overboord gooit. Door rauwheid voorop te stellen en klanten te verwelkomen die geneigd zijn risico’s te nemen, beschouwt Jan dit niet als een onzorgvuldige houding, maar eerder als een praktijk van gecontroleerde chaos. “Wrijving houdt je wakker en alert, verrast en aanwezig, het schudt je of vermaakt je, het doet iets, hoe klein ook. We vervelen ons heel snel van dingen die we eerder hebben meegemaakt”, zegt Jan. “Voor ons, niet wetend waar we heen gaan, is het geen roekeloosheid, we beschouwen het als een ambacht dat we de afgelopen twintig jaar hebben verworven.”
