Kinderen met een handicap zijn bijzonder kwetsbaar voor het harde optreden van ICE in Minneapolis

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De 74e.

De wekenlange immigratiehandhavingscampagne van de regering-Trump in Minneapolis, die scholen sloot en studenten en ouders terroriseerde, maakte één groep bijzonder kwetsbaar: kinderen met een handicap.

Hun families, die nu al bang zijn dat hun kinderen zich zullen afsluiten, weglopen, zichzelf schade zullen berokkenen of zich zullen misdragen onder normale omstandigheden, hebben hun angst zien stijgen terwijl ze met federale agenten over worstcasescenario’s nadenken.

Tienduizenden inwoners van Minnesota kwamen vrijdag bij temperaturen onder het vriespunt bijeen om te demonstreren tegen de voortdurende aanwezigheid van de federale regering rondom de luchthaventerminal EN de straten van het centrum overstromen.

Idil Ahmed, die vlakbij het epicentrum van dagelijkse invallen en protesten woont, maakt zich zorgen dat haar 6-jarige autistische dochter een meltdown zal krijgen tijdens een ontmoeting met immigratie- en douanehandhavers.

‘Als ze ons tegenhouden, zal de hel losbarsten met mijn zoon,’ zei Ahmed. ‘En je kunt niet met deze mensen praten.’

Ouders vertellen The 74 dat ze geen vertrouwen hebben nadat federale agenten een gehandicapte en autistische vrouw uit zijn auto en gebruikte volgens schoolfunctionarissen een 5 jaar als aas deze week om zijn moeder het huis uit te lokken, dat immigratieambtenaren geduld zouden hebben met een kind dat niet onmiddellijk op commando’s kan reageren.

“Toen ik de foto zag van deze kleine jongen met zijn rugzak, dacht ik: ‘Dat zou mijn zoon kunnen zijn’”, zegt Najma Siyad, moeder van een 5-jarige autistische jongen.

Zowel Ahmed als Siyad zijn lid van de Somalische gemeenschap in Minneapolis, de grootste in de Verenigde Staten en een die dat ook heeft gedaan werd hevig het doelwit voor verwijdering door president Donald Trump.

Zij behoren tot de vele Somalische gezinnen waarvan de kinderen autisme hebben; een neurologische aandoening dus gangbaar in hun gemeenschap.

Zij en andere Somalisch-Amerikanen zeggen dat hun kinderen dubbel kwetsbaar zijn vanwege hun ras en handicap: hoewel het eerste duidelijk is, waardoor ze een potentieel doelwit zijn voor ICE en de Amerikaanse douane- en grensbescherming, is dat laatste dat niet.

Zij en andere gezinnen met kinderen met speciale behoeften hebben school en doktersbezoeken gemist en ontvangen in veel gevallen niet de ergo-, fysio- en logopedische diensten die hun kinderen helpen hun leven te beheren en academische vooruitgang te boeken.

Ahmed zei dat haar dochter drie opeenvolgende weken bezigheidstherapie miste omdat haar therapeut te bang was om in hun buurt te komen.

“OT is zo belangrijk voor ons,” zei Ahmed. “Het reguleert zijn emoties, helpt bij motorische vaardigheden, eenvoudige dingen zoals aankleden, eten, lichaamsbewegingen, leren hoe je fysiek onafhankelijk kunt zijn.”

En hoewel meerdere districten onderwijs op afstand aanbieden aan gezinnen die bang zijn om het huis te verlaten, is online onderwijs geen haalbare optie voor kinderen die een team van opgeleid schoolpersoneel nodig hebben om toegang te krijgen tot hun onderwijs.

“Het is geen oplossing voor ons”, zegt Anisa Hagi-Mohamed, oprichtster van een belangenbehartigingsgroep voor autisme genaamd Maangaar Voices.

Achteruitgang, zowel op educatief als sociaal vlak, is een voortdurende zorg, zeggen deze ouders. Maar nog sterker is hun bezorgdheid dat hun kind oog in oog zal komen te staan ​​met een federale agent die niet weet – en het misschien niet kan schelen – waarom ze niet willen communiceren.

Een woordvoerder van het Department of Homeland Security, dat toezicht houdt op ICE en CBP, zei dat het werkt aan een antwoord op de vraag of agenten getraind zijn in de omgang met autistische kinderen en anderen met een handicap. Wet van Minnesota vereist een autismetraining voor vredesfunctionarissen, maar dat geldt niet voor ICE en CBP, zeggen voorstanders van Minneapolis.

Hagi-Mohamed heeft drie kinderen, een 9-jarige zoon en twee dochters van 5 en 8 jaar. Ze bevinden zich allemaal “in het autismespectrum” en hebben elk hun eigen unieke kwetsbaarheid, zei hij.

Haar middelste kind is non-verbaal en rent vaak weg naar geen bepaalde bestemming.

En zijn zoon ziet er veel ouder uit dan zijn leeftijd. Hij heeft ook moeite om te reageren op iedereen die hem beveelt in actie te komen.

“Hij sloot zich volledig af, beschadigde zichzelf en bezeerde zichzelf daarbij”, zei Hagi-Mohamed, terwijl hij zich hem voorstelde in een ontmoeting met ICE. “Ik maak me de hele tijd zorgen.”

Ze adviseerde hem om niet met volwassenen buiten school of thuis te praten.

Ze vreest ook voor haar vijfjarige, die alle volwassenen met dezelfde eerbied behandelt als zijn ouders.

“Het vreemdelingengevaar is bij haar niet zo sterk”, zei Hagi-Mohamed. “Ze is een van die kinderen die zegt dat ze iets moet doen als je haar zegt dat ze het ook zal doen.”

Deze families zeggen dat ze doodsbang zijn sinds een ICE-agent in Minneapolis een ongewapende automobilist doodde Renée Buono op 7 januari onmiddellijk daarna vergezelde zijn 6-jarige zoon naar school. Uren later verwoestten federale agenten de omgeving Roosevelt middelbare school. En op 24 januari, wat een keerpunt in het conflict in Minneapolis zou kunnen zijn, schoten federale agenten een 37-jarige verpleegster, Alex Pretti, dood terwijl ze wegliep. een nieuwe golf van terreur en verontwaardiging.

Maren Christenson, uitvoerend directeur van het Multicultural Autism Action Network, zei dat ze zo dicht bij de plek woont waar Good werd neergeschoten dat ze zich zorgen maakt over traangas dat door de ramen van het gezin komt vanwege de aanhoudende protesten.

Christensons 14-jarige zoon, Simon Hofer, heeft autisme en ze kan niet voorspellen hoe hij zou reageren op een ICE-agent.

De jongen zei dat hij zich niet zozeer zorgen maakte over zichzelf, maar over zijn vrienden.

“Ik heb me boos, bang en verdrietig gevoeld”, vertelde hij donderdag aan The 74. “Soms voel ik me een beetje hopeloos en overweldigend. Mijn vrienden en klasgenoten zijn bang om naar school te gaan, dus doen ze het online.”

Haar moeder vertelde de gemeenschap van speciaal onderwijs dat zelfs als iemand blank is, een staatsburger is, een handicap heeft en zijn uitdagingen kan verwoorden, hij of zij niet vrij is van gevaar.

Zijn advies? “Respect: doe wat ze je zeggen om veilig te blijven.”

Maar ze weet niet zeker of deze strategie zou werken voor mensen met autisme die zich door zo’n ontmoeting ontwapend voelen. Stress kan hun vermogen om te communiceren belemmeren, zei hij.

“We hadden een reeks gesprekken met de gemeenschap en brainstormden, met de vraag: ‘Wat kunnen we doen? Wat zijn mensen aan het doen?'” zei hij. “Maar de waarheid is dat we ons op onbekend terrein bevinden. Er is geen gids, geen best practices om te volgen als je stad wordt belegerd.”

Een moeder van twee jongens met autisme die in de zuidelijke buitenwijken van Minneapolis woont en anoniem wilde blijven om de veiligheid van haar gezin te beschermen, zei dat haar zoons van 8 en 5 jaar oud nu pas het concept van politiewerk leren.

Ze begrijpen de complexiteit van immigratiehandhaving – of de harde tactieken die daarmee gepaard gaan – totaal niet, dus het houdt hen vooral thuis.

‘Er is maar een beperkte hoeveelheid die ik kan doen als ik niet bij hen ben,’ zei hij.

Hodan, de moeder van een 18-jarige studente met autisme, zei dat haar zoon altijd een hoge mate van angst heeft gehad. Maar nu, zei hij, is het nog erger. Ze gaf hem een ​​lijst met een tiental noodtelefoonnummers die hij in zijn spijkerbroek en schoenen bewaart.

“Hij heeft zijn staatsburgerschapskaart in zijn zak en als we rijden, laat ik hem die op de middenconsole leggen”, zei de moeder, die vroeg om haar achternaam niet te gebruiken om haar familie te beschermen.

Naast school- en therapiesessies zijn wintermiddagen doorgebracht in overdekte speelruimtes, uitstapjes naar de sportschool voor hun tieners en andere kindvriendelijke bestemmingen ook verdwenen uit de routines van gezinnen.

Siyad, een moeder van drie kinderen die 29 kilometer ten zuiden van Minneapolis, vlakbij St. Paul, woont, zei dat ze onlangs de rit van 26 minuten naar het Minnesota Children’s Museum had gemaakt en moest terugkeren toen ze drie minuten verwijderd waren nadat ze getuige was geweest van een ontmoeting met ICE op de weg.

‘Die angst is dagelijks’, zei hij. “Ik ben een genaturaliseerde burger, maar ik had toen mijn paspoort niet bij me. We moesten onmiddellijk teruggaan.”

De pijnlijke ironie, zei hij, is dat zijn kinderen, net als alle anderen in dit verhaal, volgens hun ouders Amerikaanse staatsburgers zijn.

‘Onze kinderen zijn zo Amerikaans als appeltaart’, zei hij. “Dit is hun thuis.”