Magliano hij arriveerde in Parijs met een fluitsignaal – een ‘partijdige oproep’ en een ‘intersekse-serenade’ – waardoor de aanwezigheid luider sprak dan de ceremonie. Voor zijn eerste show in de stad opende Luca Magliano AW26 met een geluid – scherp, menselijk, enigszins weerbarstig – dat de toon zette voor een collectie die fysiek, expressief en zelfverzekerd aanvoelde. De boodschap was vanaf het begin duidelijk: het ging niet om Parijse elegantie, het ging om aanwezigheid.
De outfits klonken als een grote hit, aangescherpt voor een groter podium. Taxi-jasjes en losse jassen waren gewikkeld in sjaals en organza die als een ademtocht in koude lucht over het lichaam gleden, waardoor de contouren en het doel vervaagden. Broeken die tegen het been worden gedraaid en aangetrokken, bij de taille worden vastgesnoerd en onderbroken door riemen en losse kleermakersfragmenten, waardoor functionele details worden omgezet in visuele interpunctie. Alles leek opzettelijk versleten, nooit simpelweg gestileerd.
De stof sprak boekdelen. De populaire en bekende Schotse ruit was royaal gedrapeerd, terwijl het tropische polyester herwerkt leek met dichte, shearling-achtige afwerkingen die gewicht en textuur toevoegden. Shetland, Harris-tweed en mohair vormen de basis van de collectie, verlicht door uitbarstingen van kleur in op de jaren 90 geïnspireerde maatkleding en twinsets die eerder rusteloos dan verfijnd zijn. Afdrukken van kristallen glazen en rinkelende sleutels op zijden overhemden knikten naar huiselijke rituelen en persoonlijke ruimte, licht en ongecompliceerd gedragen.
Parijs werd voor korte tijd een deel van de provincie Magliano: een stad van nabijheid, lawaai en emotie. Het was een stadsdebuut dat levendig, zelfverzekerd en beslist ongefilterd aanvoelde, wat bewees dat Magliano’s taal het beste reist als het sterk, tactiel en onbeschaamd menselijk blijft.
Fotografie met dank aan Magliano.
