Verzadigde hengstende vijf minuten durende solo van de Schotse choreograaf Michaël Clarkverscheen voor het eerst in 2003. De strak gestructureerde bewegings- en dansvoorstelling, oorspronkelijk gemaakt en voor het eerst vertoond in dat jaar, was een voorbeeld van de scherpe, punk-geïnspireerde, rigoureuze en experimentele dansstijl waar Clark bekend om staat. Het was essentieel en veeleisend, gebouwd met een opeenvolging van gespannen evenwichten, abrupte beenverlengingen en snelle draaibewegingen, het lichaam rechtop en alert gehouden, de treden strak en inflexibel in plaats van vloeiend.
In 2026 a Zuid-Serpentijnhet raam reageert Peter Doig‘S Huis van Muziekeen multi-zintuiglijke tentoonstelling die, nu in zijn laatste dagen – die deze zondag wordt afgesloten – tot een ongewoon langdurige betrokkenheid heeft geleid. ALS Hans Ulrich Obristartistiek directeur van de Serpentine Galleries in Londen merkt op: “De tentoonstelling was een buitengewoon succes, niet alleen wat betreft het aantal bezoekers, maar, nog belangrijker, wat betreft de hoeveelheid tijd die mensen in de ruimte doorbrachten.” Hij voegt eraan toe: “Bezoekers bleven langer dan op vrijwel elke tentoonstelling die we hebben gehad, en er was een buitengewoon aantal herhaalbezoeken.”
Als zodanig heeft expressieve dans een radicale update gekregen. Nu, Verzadigde hengsten wordt uitgevoerd door Clarks oude danser en medewerker, Jules Cunninghamdie de solo voor het eerst aanpakt. Cunningham brengt een magere, strakke lichamelijkheid in de choreografie, waarbij de hoeken worden aangescherpt en de ritmes zichtbaarder worden. De beweging vindt plaats via uitgestrekte houdingen die plotseling veranderen in trappen, scharen en pirouettes, waarbij de armen vaak worden geblokkeerd of beslissend de ruimte afsnijden. De voeten slaan en bewegen met precisie, terwijl de stilte tussen de frasen net zo geladen wordt als de beweging zelf. Obrist plaatst dit moment duidelijk in de laatste week van de tentoonstelling: “Dit heeft veel te maken met het multi-zintuiglijke karakter van de tentoonstelling, waarbij geluid en schilderkunst worden gecombineerd… en, in de laatste week, dans en choreografie van Michael Clark, uitgevoerd door Jules Cunningham.”
De geest van samenwerking heerst hier, met Satie Studs’ versie uit 2026 van pianostukken van de Franse componist Erik Satiewiens spaarzame en repetitieve structuren de choreografie een constante maar onsentimentele impuls geven. Het kostuumontwerp komt uit Phoebe Philohaar kleding vormt zonder ornamenten het profiel van de danseres en versterkt de helderheid en ernst van de beweging. Obrist vat de convergentie kernachtig samen: “Net als de Ballets Russes, die choreografie, schilderkunst, muziek, kostuum en design samenbrachten, bracht de tentoonstelling meerdere disciplines samen.” Hij vervolgt: “In die zin is de tentoonstelling een soort Gesamtkunstwerk geworden – een totaalkunstwerk.”
De voorstelling bereikt een punt waarop de disciplines in elkaar beginnen te vallen. “Geluid stond centraal in alles”, legt Obrist uit. “Bezoekers konden de hele dag naar de platen van Peter luisteren, elke dag, maar bijzondere luistersessies werden sleutelmomenten.” Die sessies, zegt hij, “evolueerden vaak naar optredens. Dit culmineerde prachtig bij Michael Clark, een van de belangrijkste artiesten van onze tijd.”
De laatste optredens van Verzadigde hengsten vond vandaag plaats om 12.00, 13.30 en 15.00 uur en markeerde een slotgebaar dat de dans transformeerde in een voorstelling die werd gedefinieerd door, zoals Obrist het uitdrukte, “een groeiend verlangen onder kunstenaars om disciplines niet te scheiden, maar om ze samen te brengen in een gedeelde en boeiende ervaring.”
‘Satie Studs’ uitgevoerd door Jules Cunningham, 2-6 februari 2026, Serpentine South. Uitgevoerd als onderdeel van de Sound Service with Movement in Peter Doig: House of Music. Fotografie door Talie Rose Eigeland met dank aan Serpentine.
