“Wat kan de natuur ons vertellen over de beste tijd om te vertrekken of wanneer het tijd is om ergens weg te gaan? Wat kunnen we leren door een huis te bouwen waar we zijn en erin te graven?”
—Lezersinzending
Jaarlijks worden miljarden dieren aan boord gebracht epische reizen om nieuwe kusten en luchten te zoeken. En migratie is niet altijd een rondreis: sommige reizigers zijn geboren om te vertrekken en nooit meer terug te keren. Sommige reizen worden door nakomelingen voltooid: Eén Migratiecyclus van de monarchvlinder duurt vier generaties. Wat betreft hoe dieren weten wanneer het tijd is om te vertrekken, de natuur kent vele klokken– sommige worden gekwetst door weerpatronen, sommige worden gereguleerd door daglicht, en sommige door interne biologische kennis.
In de herfst kun je glinsterende wolken van bolvormige libellen zien vliegen over de Indische Oceaan. Met een afstand van meer dan 3.000 kilometer over de open zee van India naar Oost-Afrika is dit de langste migratie ooit door welk insect dan ook. Hun reis jaagt op regen, omdat ze zoet water nodig hebben om zich voort te planten. Wat betreft wanneer ze weten dat ze moeten vertrekken, lezen ze de lucht: veranderende windpatronen creëren sfeervolle gangen die creëren een anders onmogelijke reis mogelijk.
Afrikaanse olifanten zwerven seizoensgebonden door de savanne, op zoek naar water en weelderige vegetatie. Deze bewegingspatronen worden vaak geleid door oudere matriarchen die ecologische kennis en herinnering aan de plaats met zich meebrengen. En hun reizen geven iets terug aan de aarde, maar ook aan andere soorten. Het ontwortelen van bomen en struiken tijdens het voeren helpt de graslanden open te houden; de putten die ze graven leveren water voor andere dieren; en ze helpen transporteren en verspreiden van zaden over lange afstanden. Het zijn migrerende bestuurders, geleid door het geheugen.
Jonge Chinook-zalm, geboren in zoetwaterrivieren, ontwikkelt zich tot zouttolerante vissen en legt honderden of duizenden kilometers af om de Stille Oceaan te bereiken, waar ze jarenlang ver van huis voeden. Vervolgens keren de overlevenden, geleid door het magnetische veld van de aarde en de unieke chemische signatuur van hun thuiswateren, terug, zwemmen stroomopwaarts 3.000 kilometer stroomopwaarts en 6.500 voet bergopwaarts, terwijl ze onderweg watervallen springen. Na het paaien sterven ze, terwijl hun lichamen de rivieren en bossen voeden die de volgende generatie zullen ondersteunen. een migratie voltooien die niet lineair is, maar circulair.
Migratie is natuurlijk. Alleen mensen criminaliseren het. Naarmate de destabilisatie van het klimaat versnelt, zal het een bepalende kwestie in ons leven worden. Alleen al in de afgelopen tien jaar hebben klimaatrampen naar schatting tot ontheemding geleid 250 miljoen mensen over de hele wereld. Sommige high-end projecties suggereren dat als de klimaatverandering de bestaande kwetsbaarheden blijft verergeren, de verplaatsing zou ongekende afmetingen kunnen bereiken tegen 2050. Het Mondiale Noorden draagt een onevenredige verantwoordelijkheid voor de klimaatverandering, maar het is vaak het Mondiale Zuiden dat wordt gestraft voor verplaatsingen als reactie op de gevolgen ervan.
Hier in de Verenigde Staten is het idee van thuis nog nooit zo essentieel of precair geweest. Immigratiehandhaving heeft levens gekost, gezinnen gescheiden en zowel immigranten als burgers in detentie gebracht. Dit zijn buren die hier hele levens hebben opgebouwd en geboren, nu met geweld ontworteld. In deze context kan ik me geen ontroerender portret van thuis voorstellen dan dat geschilderd door Minnesotans, kies voor de gemeenschap ondanks tirannie.
Of het nu gaat om het lezen van de pulsen van de aarde, veranderende windrichtingen of een magnetische aantrekkingskracht, er zijn veel tekenen dat het tijd kan zijn om van een locatie te verhuizen. En er zijn net zoveel tekenen om te blijven. Ik denk niet dat het aan mij of iemand anders is om te beslissen wie het ene huis voor het andere mag verlaten. Het enige wat ik met zekerheid kan zeggen is dat het geen geringe prestatie is. En dat een huis, meer dan de lijnen van een kaart, wordt gemaakt door degenen die erin wonen: burgers en buren, de heiligheid van de ander hand in hand houdend.
