De eerste speelfilm van Akinola Davies Jr. is een magisch portret van de liefde van twee jongens voor hun vader, vol tedere gevoelens en spijt
Een paar jaar geleden, Akinola Davies jr hij ontving een verhaal geschreven door zijn broer Wale, die toen in Nigeria woonde en werkte als tv-scenarioschrijver. Het resultaat van een schrijfoefening, het verhaal van Wale Davies, was getiteld De schaduw van mijn vader. “Hij stuurde het heel spontaan naar mij”, herinnert Davies jr. zich. “Ik huilde, zoals je je kunt voorstellen, omdat onze vader stierf toen we nog heel klein waren. Ik zou twintig maanden oud zijn geweest en ik denk dat hij ongeveer drie was.” Dat verhaal zou Davies Jr’s Bafta-genomineerde debuutfilm worden, My Father’s Shadow, een magisch portret van twee jonge broers die genieten van een zeldzame dag in Lagos met hun geliefde en enigmatische vader, verteld vanuit het perspectief van de jongens.
Het oorspronkelijke verhaal bevatte enkele elementen van de met een Cannes Award bekroonde film die ze later zouden maken (Wale Davies was uitvoerend producent en co-schrijver). Deze omvatten scènes waarin de broers muziek speelden en een levendige koortsdroomreeks die zich afspeelde op het strand. “Ik heb de neiging om in plaatjes te denken, ik ben niet de beste lezer”, zegt Davies Jr. “Misschien is het gewoon een uitvlucht, maar als ik geen foto’s krijg waarop ik iets lees, sta ik er waarschijnlijk niet op om het te lezen. Wat ik echt leuk vond aan het schrijven van mijn broer was dat ik het meteen kon zien.”
Met een knipoog naar films als Bicycle Thieves, Winkeldieven en Mandabi, My Father’s Shadow begint met de broers Remi en Aki (nieuwkomers en echte broers Chibuike Marvellous Egbo en Godwin Egbo) die spelen buiten hun verder lege landelijke huis. Er is een geritsel in de bomen rondom het huis, een verschuiving in de atmosferische druk: de broers komen binnen en treffen hun vader Folarin, die normaal gesproken afwezig is, plotseling thuis aan. Hun moeder is weg en Folarin (Sope Dirisu) moet terugkeren naar Lagos. Nadat de jongens klagen dat ze hem nooit hebben gezien, stemt Folarin ermee in de jongens mee te nemen naar de stad terwijl hij probeert een onbetaald salaris te innen. Het is tijdens deze dag in de grootste stad van Nigeria, die zich afspeelt tijdens de verkiezingscrisis van 1993, toen de resultaten plotseling nietig werden verklaard door de militaire leider van het land, dat de jongens hun vader buiten de gezinscontext zien, als een man in zijn grootstedelijke wereld.
“Een groot deel van ons begrip van wie onze vader was, komt van mensen van buitenaf, inclusief onze moeder”, zegt Davies Jr. over de semi-biografische elementen van de film. “Elke keer dat we op die leeftijd naar Lagos gingen, ontmoetten we mensen die onze vader kenden en kregen we een nagalm of een verhaal over wie hij was.” Op dezelfde manier construeren Remi en Aki een nieuw beeld van hun vader door zijn interacties met collega’s, vrienden en een mysterieuze serveerster. ‘Je ouders zijn, buiten de structuur van een familierelatie, complete mensen en hebben vrienden en bijnamen’, zegt hij, op het moment dat we beseffen dat onze ouders op zichzelf staande individuen zijn, met gebreken maar ook sterke punten. “Ze hebben allemaal dingen waarvan je je misschien niet bewust bent, maar hoe meer je tijd met ze doorbrengt, je begint het te begrijpen.”
De broers filmden in Lagos, waarbij ze nog intacte delen van de stad uit die periode filmden, andere in scène zetten en ook gebruik maakten van archiefbeelden. Naast de historische bronnen vormden bepaalde specifieke herinneringen de hypnotiserende mix van plot en spanning in de film. “De film is ook geworteld in de herinnering die mijn broer en ik hebben aan ons die met onze vader op bed speelden”, zegt Davies Jr. “Nu weten we niet of de film verzonnen is. We weten niet of onze moeder het ons heeft verteld of dat we het van onze andere broers en zussen hebben geleerd, maar waar het om gaat is dat we het gevoel hebben dat we de film hebben, en zo wilden we dat de film zou zijn.”
Een andere belangrijke herinnering die Davies Jr. heeft, is die van de dag dat de verkiezingsresultaten nietig werden verklaard. Hij herinnert zich dat hij in Lagos van school werd gehaald en ‘de manier waarop het die dag uit de hand liep’. In de film begeleiden verkiezingsgesprekken en geruchten over een angstaanjagende gebeurtenis op een militaire basis die bekend staat als Bonny Camp de drie de hele dag. Maar als kinderen zijn de jongens meer geïnteresseerd in het genieten van het gezelschap van hun vader, het kopen van ijs en het accepteren van Folarins rol als hoofd van het gezin en waarom dit zijn afwezigheid van huis vereist. Een lange, hypnotiserende scène op het strand leidt tot een verstandhouding tussen vader en zoons, voordat de klok hen weer in het ritme van de dag brengt.
My Father’s Shadow, een ontmoeting van onschuld en ervaring, is niet zozeer een coming-of-age-reis als wel een in het reine komen, vooral met de ideeën die we hebben over onze ouders. Toen ik de film zag, dacht ik: verdomd, ik wou dat ik dat had, zegt Davies Jr.. Ik zou echt willen dat het iets was dat ik had. Maar tegelijkertijd ervaar ik het door de film. De schoonheid van de film komt voort uit het gevoel dat het een dierbare herinnering is, opgebouwd uit de overblijfselen uit het verleden en een verlangen naar wat had kunnen zijn. Wanneer Folarin aan het begin van de film verschijnt, lijkt het bijna op een bezoek, omdat elementen uit de natuurlijke wereld lijken te trillen van mogelijkheden.
“Er is wind, er is water, er zijn insecten, er zijn dieren, er zijn vogels, er is zoveel in de buitenwijken, en dit is onze poging om de natuur te eren”, vervolgt Davies. “Hierdoor kunnen we het verhaal samenvoegen: hoe Folarin in de film arriveert, hoe hij vertrekt.” Subtieler dan alleen maar magisch zegt hij: “Als je meer afgestemd bent op een bepaald type frequentie, zit daar veel spiritualiteit in.”
My Father’s Shadow is nu verkrijgbaar in de Britse bioscopen.
