Na wat voelde als jaren van kwelling over de gevaren van kunstmatige intelligentie, het brein van internet en de inherente exploitatie van streaming, is het leuk om in een wereld te stappen die het beste uit al het bovenstaande haalt. Dat is waarschijnlijk wat Kosmische prinses Kaguya! doet het beter: een Netflix-anime die een oude legende omzet in een cyberpunk-toekomst is ongelooflijk optimistisch over virtual reality.
Losjes gebaseerd op Verhaal van de bamboesnijder, Kosmische prinses Kaguya! vindt de regels uit dat verhaal om een vrolijke liefdesbrief te schrijven aan streamers, Japanse VTubers en iedereen die meer uren dan nodig is geweest aan een verslavende videogame. De reikwijdte ervan kan een niche zijn en de uitvoering ervan uitdagend, maar u hoeft niet chronisch online te zijn om de aantrekkingskracht ervan te versterken.
Op zoveel manieren, Kosmische prinses het is een oefening in wensvervulling. Het is gemakkelijk om te sympathiseren met het lot van Iroha Sakayori (Anna Nagase), de overwerkte hoofdpersoon van de film, die alleen is sinds hij naar de stad is verhuisd om met een studiebeurs naar de middelbare school te gaan. Hoewel hij in zijn jeugd een pianowonder was, onderdrukte zijn aanmatigende moeder zijn liefde voor muziek effectief. Nu werkt ze parttime om aan de top van haar klas te blijven en leeft ze van smakeloos voedsel, zodat ze de huur kan betalen. De paar uur die niet aan studie of werk worden besteed, worden doorgebracht in Tsukuyomi, een virtuele wereld waar spelers kunnen zijn wat ze willen. Zelfs daar heeft ze zich neergelegd bij een leven aan de zijlijn, terwijl ze zich in stilte verzet tegen een AI-popster genaamd Yachiyo (Saori Hayami) – tenminste totdat Kaguya (Yūko Natsuyoshi) haar leven binnenkomt.
Op een avond, als Iroha thuiskomt van haar werk in de echte wereld, vindt ze een slapend kind in een gloeiende bamboestengel. Bezorgd om zijn veiligheid neemt ze hem mee terug naar haar schoenendoos van een appartement en binnen een paar nachten wordt ze een opgewonden tiener. Omdat ze beweert van de maan te komen, zoals de prinses van de Verhaal van de bamboesnijderIroha noemt het meisje bij haar naam. En Kaguya maakt er snel werk van om Iroha’s zorgvuldig gestructureerde leven te ontwrichten. Terwijl ze alleen thuis is, hackt ze Iroha’s computer en gebruikt ze al haar geld om een paar VR-contactlenzen te kopen. Hij is een soort programmeerwizard en ontgrendelt nog meer talenten wanneer hij Tsukuyomi voor het eerst betreedt.
Kosmische prinses het lijkt een beetje op een isekai voor VTubers.
Netflix
Geconfronteerd met de taak om haar levensonderhoud te verhullen, besluit Kaguya streamer te worden. Yachiyo organiseert een wedstrijd: degene die in een bepaalde periode de meeste volgers weet te krijgen, mag met haar op het podium ‘optreden’. Ondanks dat hij minstens tien dagen oud is, meldt Kaguya zich gretig aan en begint als een vis naar het water te stromen. Kosmische prinses het is het meest dynamisch wanneer Kaguya door alle uiteenlopende microgenres voor streamers wordt geleid, hoe ze nieuwe games uitprobeert en fans krijgt. Maar haar beste moment is wanneer Kaguya’s chaotische nieuwe zoektocht Iroha er eindelijk toe brengt te stoppen met stressen en echt te gaan leven.
Iroha stemt ermee in om Kaguya de oude nummers te laten gebruiken die ze heeft geschreven om haar aanwezigheid op Tsukuyomi te versterken, maar aarzelt om iets nieuws te schrijven. Iedereen kan zien dat ze zichzelf afhoudt van haar ware roeping, te gefocust op het overleven van haar Spartaanse levensstijl om echt te kunnen gedijen. En uiteindelijk beseft Iroha het ook, maar alleen als haar lichaam het begeeft en ze op de hulp van Kaguya moet vertrouwen. De momenten van echte verbinding tussen de meisjes, zowel binnen als buiten Tsukuyomi, zijn dat wel Kosmische prinses verbeteren. Kaguya verzacht Iroha en dwingt haar haar leuke kant te omarmen, terwijl Iroha de maanprinses een plek geeft waar ze haar focus kan verscherpen.
Het koninkrijk Tsukuyomi is bedwelmend, maar is geen vervanging voor de echte wereld.
Netflix
Dit zijn de momenten die echt voelen als wensvervulling. Zeker, het is de moeite waard om te zien hoe deze e-girls vechten in gladiatorengevechten met komisch enorme hamers, of hun grootste concurrentie tegenkomen, Black onyX – wiens leider (Miyu Irino) veel sexyer gekleed is dan ze zou moeten zijn. Ook over de beelden van de film valt niet te klagen: dit is de eerste speelfilm van Shingo Yamashita, het brein achter de uitzinnige openingsscènes van shows als De kettingzaagman EN Jujutsu Kaisen. Het geeft het koninkrijk Tsukuyomi weer met heldere, lichtgevende effecten, maar geeft vooral prioriteit aan het personage.
Kosmische prinses het is een escapistische fantasie, een soort isekai voor iedereen die te veel tijd heeft doorgebracht met een karaktermaker naar keuze. Maar hij maakt een verstandige keuze door zich te concentreren op de echte wereld en de fantasie samen. Het begrip van de legende die de film inspireerde is misschien slecht, waardoor dit een rommeliger soort hervertelling wordt, maar een beetje chaos kan geen kwaad bij zo’n verleidelijk verhaal.
