Verenigd 93. Ik weet niet hoe ik dit heb gemist toen het in 2006 uitkwam, maar we hebben het pas onlangs gezien. Ik vroeg me aanvankelijk af hoe een hele film gemaakt kon worden over wat er gebeurde met United 93, de enige van de vier gekaapte vluchten op 11 september die het beoogde doel niet bereikte, maar neerstortte in een veld in Pennsylvania op weg naar Washington, DC. Maar de film gaat evenzeer over wat er die beruchte ochtend gebeurde in luchtverkeersleidingscentra en militaire commandokamers als over de vlucht zelf. Omdat we nu weten hoe de gebeurtenissen zich hebben ontwikkeld, vergeten we gemakkelijk hoe verwarrend en ongekend de zich ontvouwende ramp aanvankelijk was. Het minuut-voor-minuut portret van de chaos, meesterlijk geregisseerd door Paul Greengrass (de speelduur van de film is gesynchroniseerd met de speelduur van de United 93-kaping), is intens en aangrijpend. Er is geen melodrama, geen heroïsche toespraken. Gewoon mensen die in realtime het ondenkbare proberen te begrijpen. Natuurlijk draait het verhaal uiteindelijk om de passagiers van United 93, die terugvechten tegen de kapers en waarschijnlijk een vierde aanval voorkomen. Het lijkt niet eerlijk om te zeggen dat een film over zo’n epische tragedie een “goede film” is, maar dit is een verdomd goede film.
Zeg misschien niet ‘Misschien’. We hebben allemaal deze ervaring gehad: we krijgen een uitnodiging voor een evenement en we weten niet zeker of we het kunnen halen, dus reageren we met een verlegen ‘misschien’. Het lijkt een diplomatieke bezigheid, toch? Het blijkt dat dit misschien niet het geval is. De onderzoekers voerden zes experimenten uit waarin werd onderzocht wat er gebeurt als genodigden reageren met een ‘misschien’ in plaats van een direct ‘nee’. Ze ontdekten dat genodigden een overweldigend ‘nee’ verkiezen boven een vaag ‘misschien’. De reden? Een ‘misschien’ zorgt ervoor dat de gast zich nog meer niet gerespecteerd voelt. We denken dat we beleefd zijn door de opties open te houden, maar in werkelijkheid stellen we de beslissing eenvoudigweg uit op een manier die de uitnodiger in het ongewisse brengt. Ze weten niet of ze meer eten of drinken moeten krijgen of wat voor activiteiten ze moeten plannen als de kans bestaat dat je wel of niet komt opdagen. Onderzoekers hebben ontdekt dat onze voorkeur om ‘misschien’ te zeggen voornamelijk wordt gedreven door de wens om ons niet te misdragen door ‘nee’ te zeggen. Het ‘misschien’ dient meer ons belang bij het behouden van ons zelfbeeld als aardige vent dan het belang van de uitnodiger bij het plannen van een feestje. Het punt is: als je weet dat je waarschijnlijk niet kunt of wilt gaan, sla dan het ‘misschien’ over en weiger gewoon. Je vrienden zullen de duidelijkheid waarderen.
VEVOR Preacher Curl-pad. Ik heb geprobeerd predikerkrullen aan mijn trainingsroutine toe te voegen. Het kopen van een VEVOR-pad was een betaalbare manier om die oefening in mijn garage-gym te kunnen doen. Het is een eenvoudig, schuin kussen dat je op je schoot legt terwijl je op een bankje zit. Niets bijzonders, maar het is stabiel genoeg voor wat ik nodig heb. Ik heb afgewisseld tussen EZ Bar Prediker Curls en Hammer Dumbbell Prediker Curls, en de pad werkt goed voor beide.
Het vreugdevuur van de ijdelheden van Tom Wolfe. Dit jaar besloot ik de canon van Tom Wolfe te volgen. Dus begon ik met zijn woeste portret van het New York van de jaren tachtig: Het vreugdevuur van de ijdelheden. De roman volgt Sherman McCoy, een zelfbenoemde obligatiehandelaar wiens leven zich ontrafelt nadat een verkeerde afslag in de Bronx met zijn geliefde leidt tot een ongeval. Wolfe fascineert iedereen in dit boek – Wall Street-handelaars, journalisten, politici, activisten – met proza dat even scherp als grappig is. Het is erg leuk om te lezen. De sociale dynamiek die hij analyseert – klassewrok, mediasensatie, de gerechtigheid – lijkt verrassend actueel. Met meer dan 600 pagina’s is het een verplichting, maar Wolfe’s satirische oog en oor voor dialoog zorgden ervoor dat ik de pagina’s omsloeg.
Op de onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Sunday Firesides: Consistentie is koning EN Nietzsche’s Last Man draagt een WHOOP-hoofdband.
Citaat van de week
Ik hou niet van koude, precieze, perfecte mensen die, om niet slecht te spreken, nooit spreken en nooit iets doen om geen fouten te maken.
—Henry Ward Beecher
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op De kunst van mannelijkheid.
