De foto’s neigen, in de woorden van Ollie, naar een “stille symmetrie”. De foto Mens op de fiets, een bijzonder mooie opname van een stilstaande figuur, die blijkbaar pauzeert om een oproep te beantwoorden, wordt vaak ten onrechte als in scène gezet. Volgens Ollie is het “volkomen toevallig”. Hij vervolgt: “Ik dwaalde door Ikoyi toen ik hem zag stoppen, zich totaal niet bewust van mij, en alles klopte: de kleuren, de houding, de stilte.”
Het boek is een collage van transport, beweging en kameraadschap; als je er niet op kunt vertrouwen dat je een speld op de kaart neerzet om je te verplaatsen, moet je erop vertrouwen dat de mensen om je heen rondkomen. Voor Ollie “werd die uitdaging onderdeel van het proces”, was verbinding niet alleen een keuze die gemaakt moest worden, maar een prettige onvermijdelijkheid. Lid zijn van de gemeenschap wordt niet alleen versterkt door de excentriciteiten van de stad, maar ook door de ongemakken ervan.
Ollie’s fotografische reis begon op 16-jarige leeftijd toen zijn tekenleraar, Ian Wallace, hem een Nikon F3 overhandigde om te proberen tijdens een reis naar Berlijn. “Zodra ik de boekrol ontwikkelde, was ik er volledig door gefascineerd – het voelde als magie”, zegt Ollie. Deze connectie met fotografie leidde hem tot zijn graad in filosofie en politiek, waar hij lobbyde bij het hoofd van de afdeling beeldende kunst om hem toegang te verlenen tot de donkere kamer. Nu, tien jaar later, is zijn praktijk een grote kracht.
