Er is een bepaalde tijd in de kindertijd, vlak voor het slapengaan, waarop het stil is in huis, wat geheel tot de verbeelding behoort. Wanneer kleuren in dromen vervagen, ontrafelen problemen en lijkt de wereld kleiner en oneindig veel mogelijker. Het is een liminaal moment, dag noch nacht, waarop verhalen er het meest toe doen.
Phoenix-auteur Ellie Moss kent dit uur goed. Zijn debuut prentenboek, Dibs de Draak en het redden van de Marshmallowsen het bijbehorende kleurboek, Lickitypop-dromenze zijn hiervoor gebouwd.
De boeken spelen zich af in de grillige wereld van Lickitypop, waar gummy snoepbossen groeien naast het moeras van Squishpuff en bubbelscooters door marshmallowweiden zoemen. Ze bieden iets dat steeds schaarser wordt in de kindermedia: toestemming om te vertragen.
De wereld die begon als een toevluchtsoord
Moss was niet van plan een kinderuniversum te creëren. Lickitypop ontstond tijdens wat zij omschrijft als ‘een druk seizoen’, een privé-creatieve ruimte waar ze subtiel kon nadenken als al het andere dringend leek. De karakters verschenen geleidelijk. De landschappen vulden zich. En elk probleem werd niet opgelost door spektakel, maar door nieuwsgierigheid.
Uiteindelijk besefte ze dat deze wereld van meer dan alleen haar kon zijn.
Het resultaat is Dibs, een behulpzame draak met een groot hart en een ontbrekend stukje: een beste vriend. Wanneer hij Mooch ontdekt, een heemstmol die gevangen zit in de plakkerige moerassige diepten, stormt Dibs niet heldhaftig te hulp. Hij pauzeert. Hij kijkt om zich heen. Denk creatief na. Het helpt.
Dat is het hele verhaal. Geen schurken. Geen dramatische reddingssequentie. Gewoon een draak die behulpzaam probeert te zijn en de stille voldoening om de dag van iemand anders een beetje beter te maken.
Gebouwd voor kleine stemmen
Het taalgebruik is bewust eenvoudig: korte, ritmische zinnen met speelse klankwoorden en herhalingen. Het is bedoeld voor kinderen van drie tot acht jaar en is geschikt voor zowel een kind dat de woorden zelf uitspreekt als een verzorger die voor de derde keer in de week voorleest. De herhaling is niet toevallig. Ondersteunt de vroege taalontwikkeling, nodigt uit tot deelname en creëert ruimte voor gegiechel.
Visueel kiest het boek voor een ongebruikelijke aanpak. In plaats van de contrastrijke, overprikkelde kleurenpaletten die tegenwoordig gebruikelijk zijn in prentenboeken, gebruikt illustrator (naam) zachte pastelkleuren. Het effect is kalmerend en geconcentreerd: een boek dat je voor het slapengaan kunt lezen zonder dat iemand zenuwachtig wordt.
Voor zintuiglijk gevoelige kinderen is dit belangrijk. Voor uitgeputte ouders is het een verademing.
Kleuren voorbij de kindertijd
Lickitypop-dromenhet begeleidende kleurboek breidt de wereld uit voorbij de pagina. Maar het is niet alleen voor kinderen. Een kind kan snoepbomen kleuren terwijl een ouder naast hen bubbelscooters vult. Of een volwassene kan er later alleen naar terugkeren en dezelfde scènes gebruiken als een moment van stilte aan het einde van een lange dag.
Het uitgangspunt is simpel: creativiteit hoort niet alleen bij de kindertijd. En soms is spelen wat mensen het meest nodig hebben.
Omdat het er anders uitziet
In een markt die verzadigd is van energieke karakters en duizelingwekkende plots beweegt Lickitypop zich met een andere snelheid. Het dwingt kinderen niet om iets te proberen of hen een expliciete les te leren. Hij vertrouwt erop dat ze nieuwsgierig zijn, dingen opmerken en vragen stellen als ze dat willen.
Voor zorgprofessionals wordt het boek vaak een gespreksaanzet. Wat betekent het om iemand te helpen? Hoe voelt het om zenuwachtig te zijn, maar het toch te proberen? Waarom is het oké om de tijd te nemen? Dit zijn geen vragen die het boek beantwoordt. Het zijn vragen waar hij ruimte voor laat.
Een ander soort magie
Moss probeert kinderen niet uitzonderlijk te maken. Het herinnert hen, en de volwassenen om hen heen, eraan dat attent, nieuwsgierig en aardig zijn al meer dan genoeg is.
Als Dibs de Draak Als het het favoriete eerste boek van een kind wordt, een nachtelijk ritueel of gewoon een boek om naar terug te keren als de wereld te luid lijkt, biedt het iets waar veel gezinnen niet naar op zoek waren: een rustiger verhaal, een zachter tempo en een herinnering dat de verbeelding nog steeds een plek kan zijn om tot rust te komen.
