HoofdafbeeldingNicomedes aflevering zevenFotografie door Steve Harnacke, styling door George Krakowiak
Mode is heel goed in het aankondigen van rendementen en houdt minder rekening met wat er in de tussentijd gebeurt. Ontwerpers verdwijnen, verschijnen weer en worden al snel gevraagd zichzelf uit te leggen, bij voorkeur in de taal van de groei. Ontwerper gevestigd in Londen Nicomedes Talavera hij heeft het al twee keer gedaan. Zijn nieuwe collectie onder zijn gelijknamige label NicomedesSacred Journey is in sommige opzichten een derde aankomst en dient als herinnering dat weggaan een visie kan verscherpen en niet verdunnen.
Talavera verscheen voor het eerst in het begin van de jaren 2010 en studeerde af aan Central Saint Martins na het behalen van zijn masterdiploma bij wijlen Louise Wilson. Zijn afstudeercollectie was ingetogen en zelfreflexief: langgerekte, grotendeels monochrome silhouetten geïnspireerd op administratieve gewaden en ceremoniële uniformen, verzacht door verwijzingen naar sportkleding en vervormingen van proporties. De kleding leek beschermend en naar binnen gekeerd, kledingstukken die ritueel, geloof en gematigdheid suggereerden. Zelfs toen bestond het gevoel dat Talavera minder geïnteresseerd was in mode als entertainment dan in mode als een manier om gevoelens te ordenen.
De industrie reageerde snel op zijn werk en kort na zijn afstuderen lanceerde hij zijn gelijknamige herenkledinglabel en sloot hij zich aan bij Fashion East, met een rol in het herenprogramma. Het was de bekende escalatie in het begin van de carrière: aandacht van de pers, kopers, momentum. Vervolgens verhuisde hij in 2015.
Hij keerde in 2019 terug met Nicomede, herformuleerde het label rond welzijn en werkte aan zijn voorwaarden. Toen, in 2023, stopte het opnieuw. Nu, met aflevering zeven (Talavera noemt elke collectie per aflevering), verschijnt het verfrist en ongehaast weer. “Elke keer dat ik stop, kom ik veel wijzer terug”, zegt Talavera vanuit Shanghai, waar zijn partner woont. “Ik heb een veel dieper begrip van het vak. Ik heb gewoon een dieper begrip van waar ik heen wil.” Wat deze terugkeer onderscheidt, voegt hij eraan toe, is nieuwsgierigheid. “Ik kwam erin met een heel speels perspectief, maar met al mijn ervaringen uit het verleden die de industrie in en uit gingen.”
Sacred Journey begon twee jaar geleden in een tijd die Talavera beschrijft als reflectief en intern. Hij deed onderzoek, deed onderzoek en mediteerde. Kortom, de druk om te produceren was verdwenen. “Het gevoel van urgentie dat werd weggenomen, begon me veel meer duidelijkheid te geven over waar ik heen wilde”, zegt hij. De zesmaandelijkse cyclus van de mode, zo stelt hij, heeft het vermogen om de verbeelding af te vlakken. “Soms raak je het contact kwijt met je dromen en hoe krachtig ze zijn.”
Dat langzamere tempo bepaalde hoe de collectie werd gemaakt. Dit seizoen werkte Talavera grotendeels alleen, zonder stagiaires die hem hielpen met knippen, naaien en onderzoek. Er zat een spiritualiteit in. “Isolatie is een leraar op zichzelf”, zegt hij. “Ik hoor alleen mijn eigen stem.” Hij vergelijkt de ervaring met die van een chef-kok die op elk punt van de keuken werkt, inclusief de gerechten, en elk onderdeel van het proces tot in de puntjes kent.
De resulterende collectie voelt afgemeten en doordacht aan en wordt door de ontwerper omschreven als ‘soulvolle elegantie ondersteund door een eilandgeest’. Maatwerk staat centraal, maar nooit rigide. De revers zijn lichtelijk gedeconstrueerd, de knopen zijn gedraaid, de silhouetten zijn langwerpig en samengesteld. “Ik noem ze graag abstracte klassiekers”, zegt hij. “Er is slechts een kleine verandering in hen.” De details zijn opzettelijk maar subtiel en vaak alleen leesbaar voor de drager.
Talavera’s herverbinding met zijn Filipijnse afkomst is terug te vinden in de collectie. Toen hij opgroeide in Groot-Brittannië, ervoer hij die cultuur grotendeels binnen het ouderlijk huis, maar de afgelopen drie jaar is hij vaak teruggekeerd naar de Filippijnen, waar hij tussen de eilanden heeft gereisd, de mythologie heeft geleerd, vakmanschap heeft bestudeerd en kunstenaars heeft ontmoet die hij nog niet eerder had gekend. Schelpen zijn een belangrijk kanaal geworden. In zijn ouderlijk huis op de Filippijnen sierden schelpen lampen, borden en snuisterijen. In de Filippijnse cultuur, legt hij uit, fungeren ze als symbolen van bescherming.
De granaten die de Heilige Reis informeerden, werden op het strand verzameld en verpletterd. Kijkend naar hun interieurs werden onverwachte wendingen en details onthuld, die de inspiratie vormden voor de ribbels en gebogen details die in alle kledingstukken aanwezig zijn. “Ik ben ervan overtuigd dat het spirituele perspectief echt een inbreng heeft in wat ik creëerde: toen ik mijn damesjurken drapeerde, deed ik vooraf meditaties. Het ging ook over het loslaten van perfectionisme”, zegt ze.
Tijdens een recente reis naar de Filippijnen ontmoette Talavera het werk van de modernistische kunstenaar Arturo Luz, met name zijn Boxes and Shells-serie. Wat hem opviel was de spanning in het werk. ‘Er was iets zo futuristisch aan,’ zegt hij, ‘maar dan iets zo ouds met de schelpen.’ In die denkbeeldige ruimte van schaduwen verscheen een ander beeld. “Dit was het startpunt van de collectie”, legt hij uit. ‘Ik stelde me voor dat de jongen en het meisje elkaar daar voor het eerst zouden ontmoeten.’ Dat beeld ontsloot voor het eerst Talavera’s potentieel om dameskleding te maken, geïntegreerd in het huis dat ze al aan het bouwen was.
Op de vraag hoe hij hoopt begrepen te worden buiten een terugkerende ontwerper, antwoordt Talavera: ‘Veerkracht’ en vervolgens: ‘Creativiteit, creatie… een waar feest van verbeelding.’ Of deze terugkeer nu een voortzetting, een transformatie of een nieuwkomer betekent, hij kiest voor alle drie. Het belangrijkste is hoe het werk wordt ervaren. “De belangrijkste reactie die ik op deze collectie krijg is: het is mooi en fascinerend”, zegt hij. “Dit zijn de woorden die echt resoneren.”
