Je omschrijft reel-to-reel decks als ‘magnetische folkinstrumenten’ in een wereld die jij Magnetik Punk noemt. Wanneer je optreedt, kanaliseer je dan de geschiedenis of bedenk je een toekomst die nooit heeft bestaan?
Het zou een experiment kunnen zijn dat naar binnen kijkt presenteren als een fout– een moment dat nooit had mogen bestaan.
In de wereld van Magnetik Punk worden open-reel tapes natuurlijk bespeeld als instrumenten en vliegen mensen door de lucht dankzij de magnetische kracht. Asfalt zelf is een magnetisch materiaal. Als je in de schemering het magnetische stof inademt dat in de lucht zweeft, keren iemands verre herinneringen plotseling terug… Dat is het soort wereld dat het is. In middernachtclubs dansen mensen op enorme roterende vloeren, waarbij ze magneetband om hun lichaam wikkelen terwijl ze ronddraaien.
Wij worden altijd gedreven door de vraag: “Wat voor muziek zou daar spelen?”
Trouwens, in Japan wordt de reel-to-reel bandrecorder “Open Reel” genoemd. Het is niet algemeen bekend, maar na de uitvinding van de cassette begonnen mensen hem ‘open’ te noemen, simpelweg omdat de tape zichtbaar bleef, in tegenstelling tot een cassette die in een doosje zat. En dat is het ook Waarom de tape wordt blootgelegd zodat we hem direct kunnen aanraken – schudden, erop slaan en manipuleren – waardoor de reel-to-reel bandrecorder zelf in een muziekinstrument verandert.
Naarmate de tijd verstreek, zijn opnameapparatuur steeds kleiner geworden en tegenwoordig is het bijna onmogelijk geworden om een “opgenomen object” fysiek aan te raken. Dit is precies de reden waarom we deze overblijfselen uit het verleden, open-reel tapes, obsessief aanraken, waardoor er fouten ontstaan in het voortdurend afspelen ervan, waardoor de ruimtetijd zelf wordt vervormd.
Op het moment dat we de tape aanraken, worden de geluiden uit het verleden in realtime vervormd en resoneren ze als een pasgeboren baby Nu. Voor ons is dit het spel waarbij we het heden als een fout openen.
Glitches en glitches onderbreken vaak je sets. Als de machine kapot gaat, spreekt hij iets anders: wat voor soort waarheid voel je op die momenten van instorting?
Het feit dat we het als een glitch kunnen waarnemen – zoals de dansmuziek van de ineenstorting – is de reden waarom we bestaan buiten de band. Met andere woorden:
