De echtgenoot van Alycin Berry was begin 2018 net met een nieuwe baan begonnen toen het echtpaar zijn uitkering begon te ontvangen. Het bedrag dat ze zouden moeten betalen voor de ziektekostenverzekering, beseften ze, was ‘belachelijk duur’ – meer dan ze zich redelijkerwijs konden veroorloven.
Noch Berry, een thuisblijvende moeder, noch haar man hadden ernstige gezondheidsproblemen. Ze zochten niet vaak medische hulp. Ze had net haar eerste kind gekregen en hoopte binnenkort zwanger te worden van nog een kind. Ze wilde er gewoon zeker van zijn dat ze dekking konden krijgen voor haar kraamzorg.
Het echtpaar zocht naar iets betaalbaarders en koos uiteindelijk voor een ministerie voor het delen van gezondheidszorg. Ze zouden honderden dollars per maand bijdragen, wat nog steeds minder was dan de verzekeringspremie. Bij grote medische kosten betalen deelnemers aan het ministerie vooraf, op zoek naar kortingen die medische zorgverleners vaak aanbieden aan mensen die geen verzekering hebben. Het Ministerie van Gezondheidszorg zou ze achteraf vergoeden.
De uitkeringen waren niet zo genereus als de ziektekostenverzekering, maar het ministerie paste beter bij Berry’s gezinsbudget. De organisatie prees vooral haar moederschapsuitkeringen en beloofde meer in het algemeen dekking voor ziekenhuisbezoeken en operaties. Er waren voorwaarden: om lid te worden moesten de leden een verklaring ondertekenen dat zij hun levensstijl in overeenstemming zouden brengen met de katholieke waarden. Deze religieuze opvattingen hebben ook gevolgen gehad voor de politiek: de gezondheidszorgkosten zouden bijvoorbeeld niet een zwangerschap dekken die via in-vitrofertilisatie tot stand is gekomen. Maar Berry, zelf katholiek, maakte zich geen zorgen.
“Het leek alsof het vergelijkbaar was met een ziektekostenverzekering, zo niet beter dan een ziektekostenverzekering. Zo presenteerden ze het”, zei hij.
Toen probeerde hij het te gebruiken.
In 2019 kreeg Berry, nu 37, thuis een miskraam, haar eerste van drie verloren zwangerschappen. Nadat hij een arts had bezocht voor nazorg, verzocht Berry om terugbetaling van zijn medische kosten. Ze slaagde er uiteindelijk in om de betaling te krijgen, maar daarvoor waren bergen papierwerk nodig, zei ze, inclusief de verificatie dat haar zwangerschap zonder vruchtbaarheidsbehandeling was verwekt. Het proces duurde enkele maanden.
“Het was zoiets als: ‘Wat? Dit is krankzinnig. We rouwen om dit verlies, we doen er alles aan om deze miskraambehandeling te vergoeden'”, herinnert ze zich.
Ministeries zoals dat waar Berry zich bij heeft aangesloten, maken deel uit van een constellatie van alternatieven voor ziektekostenverzekeringen, goedkoper en minder gereguleerd dan die welke onder de Affordable Care Act vallen, en met veel minder consumentenbescherming. Nu het Congres moeite heeft om tot overeenstemming te komen over het verlengen van subsidies voor plannen die via de individuele marktplaats van de gezondheidswet worden aangeboden, zouden deze alternatieven een stijging van de belangstelling en het aantal inschrijvingen kunnen meebrengen.
De belastingkredieten werden gebruikt om het bedrag dat consumenten betaalden voor verzekeringen op de markt te verminderen, die vorig jaar ongeveer 25 miljoen Amerikanen bereikten. Maar die kredieten liepen eind 2025 af. Zonder deze kredieten schoten de marktpremies omhoog: veel meer dan verdubbeld.
De definitieve gegevens zullen pas maanden later beschikbaar zijn, maar voorlopige gegevens van de overheid duiden erop dat het aantal ziektekostenverzekeraars is gedaald, in ieder geval met 1,4 miljoen. A Enquête december van KFF, de onpartijdige groep voor onderzoek, opiniepeiling en journalistiek op het gebied van gezondheidsbeleid, ontdekte dat 1 op de 4 marktleden zei dat ze onverzekerd zouden blijven als hun premies zouden verdubbelen. En historische trends suggereren dat sommigen zullen proberen de leemten op te vullen met kleinere maar goedkopere alternatieven, waaronder ministeries zoals die van Berry.
“Elke keer dat de kosten stijgen, is het voor verkopers van iets anders dan volledige dekking gewoon een gouden marketingkans om te laten zien dat ze een meer betaalbare optie hebben”, zegt JoAnn Volk, onderzoeksprofessor aan het Centre for Health Insurance Reforms van Georgetown University, die deze organisaties uitgebreid heeft bestudeerd. “Ministeries voor het delen van gezondheidszorg zijn daar één van.”
Volgens de Affordable Care Act is een ziektekostenverzekering verplicht om bepaalde soorten uitkeringen te dekken, waaronder preventieve zorg, moederschap en geestelijke gezondheidszorg. Plannen kunnen geen duurlimieten opleggen aan de dekking. Ze kunnen reeds bestaande aandoeningen niet discrimineren. Afhankelijk van het type verzekering moeten zij minimaal 80 of 85% van de premies aan medische zorg besteden. Verzekeringsaanbiedingen die deze vereisten mogelijk schenden, zijn onderworpen aan toezicht door de overheid of zelfs aan sancties.
Dergelijke eisen bestaan niet voor ministeries die gezondheidszorg delen, en er is geen toezichthoudend orgaan dat belast is met het toezicht daarop. Ministeries die de gezondheidszorg delen, werken volgens een theoretisch model van delen: de leden bundelen de middelen en het ministerie beslist welke zorgkosten moeten worden gedekt. Ministeries of gezondheidsdiensten zijn doorgaans religieus en kunnen dekking weigeren als deze niet in overeenstemming is met hun verklaarde waarden. Dit betekent in de praktijk aanzienlijke beperkingen voor vrouwen en queer-mensen: ministeries hebben doorgaans geen betrekking op anticonceptie of zwangerschappen die niet door een heteroseksueel stel zijn bedacht. Velen bieden geen dekking voor verwondingen of ziekten waarvan zij denken dat ze het gevolg zijn van onethische keuzes, waaronder drugs- en alcoholgebruik het is meer gewoon Tussen LGBTQ+ mensen. En ministeries sluiten vaak dekking uit voor behoeften op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg, een ander gebied waar LHBTQ+-mensen en -vrouwen vaker zorg nodig hebben.
De Alliance of Health Care Sharing Ministries, een handelsgroep die de overgrote meerderheid van deze groepen vertegenwoordigt, weigerde commentaar te geven.
Het aantal inschrijvingen bij deze ministeries is enorm gestegen sinds de invoering van de Affordable Care Act, ruim vijftien jaar geleden. De gezondheidswet, die mensen verplichtte zich te verzekeren, maakte voor deze ministeries een expliciete uitzondering. Mensen zouden niet onder het mandaat vallen als ze gebruik zouden maken van een ministerie, zolang dat vóór 1999 bestond. Het idee was om kleine religieuze kostendelingsregelingen mogelijk te maken, die destijds slechts zo’n 200.000 leden telden.
A Rapport 2023 gepubliceerd door het Colorado Department of Insurance identificeerde minstens 1,7 miljoen mensen in het hele land die ministeries gebruiken voor hun gezondheidszorgdekking, hoewel de auteurs zeiden dat dit waarschijnlijk een onderschatting is. Veel van deze overeenkomsten vereisten dat leden eerst gezondheidszorgaanbieders om liefdadigheidszorg moesten vragen – gratis of met korting zorg, gereserveerd voor mensen zonder ziektekostenverzekering, doorgaans mensen met een laag inkomen – voordat ze rekeningen voor terugbetaling indienden. Een rapport datzelfde jaar van het Government Accountability Office suggereerde dat een onevenredig groot deel van de deelnemers uit gezinnen met lage inkomens komt. Nationale gegevens zijn moeilijk te verkrijgen omdat geen enkel federaal agentschap bijhoudt welke ministeries de gezondheidszorg delen.
“Er is een voortdurende betaalbaarheidscrisis in de gezondheidszorg die nog wordt verergerd door het aflopen van deze extra premiehulp, dus mensen zoeken naar opties”, zegt Katie Keith, die leiding geeft aan het Center for Health Policy and the Law aan het O’Neill Institute van Georgetown University. “Mensen beseffen niet wat ze krijgen. Het komt door het marketingmateriaal, door de manier waarop er reclame voor wordt gemaakt. Sommige tussenpersonen verkopen ministeries, en mensen begrijpen niet dat het geen typisch zorgverzekeringsproduct is.”
Dertig staten hebben expliciet wetten aangenomen waarin staat dat ministeries niet hetzelfde zijn als verzekeringsmaatschappijen en niet aan dezelfde normen hoeven te worden gehouden, waardoor ze van enige overheidscontrole zijn bevrijd. Sommige wetgevers hebben zich ingespannen om individuele ministeries te reguleren. Zowel Massachusetts als Colorado hebben wetten aangenomen die afdelingen verplichten gegevens over hun inschrijving, financiën en marketing te delen met de verzekeringsafdelingen van de staat.
De verzekeringscommissaris van de staat Washington een ministerie geblokkeerd ervan weerhield zijn producten in de staat te verkopen, omdat het bedrijf illegale verzekeringen verkocht die bepaalde reeds bestaande aandoeningen niet dekten. DE staat Californië heeft een overeenkomst bereikt met een ministerie dat ervan wordt beschuldigd “fictieve verzekeringen te creëren, beheren en verkopen”. Het ministerie van Justitie heeft een overeenkomst gesloten met een ander, uiteraard gevestigd in Missouri beschuldigd van fraude.
In één Collectieve actie 2020Drie eisers beweerden dat hun ziektekostenvergoeding zich ten onrechte had voorgesteld als een verzekering en weigerden vervolgens de medische rekeningen te betalen die zij beloofden te dekken, waaronder één die zei dat ze geen vergoeding kon krijgen voor rekeningen die verband hielden met haar zwangerschap en geboorte. (De rechtszaak werd afgehandeld toen het zorgbedrijf faillissement aanvroeg.) A NBC-nieuwsrapport identificeerde vier gezinnen die moeite hadden met het ontvangen van vergoeding voor zwangerschapsgerelateerde medische kosten.
In sommige gevallen betalen de leden medische rekeningen vooraf met de belofte van terugbetaling door hun ministerie. Betaald krijgen kan eenvoudig zijn. Maar als het niet ronduit wordt ontkend, kan het ook lijken op de ervaring van Berry, die maanden heen en weer vergt.
Vooral de zwangerschap is zorgwekkend. In haar rapport uit 2023 constateerde de GAO dat elk ministerie voor gezondheidszorgdeling dat het onderzocht van nieuwe leden een wachttijd moest ondergaan voordat ze in aanmerking kwamen voor zwangerschapsgerelateerde ziektekostendekking. A 2018 recensie van het Commonwealth Fund, dat het gezondheidsbeleid bestudeert, ontdekte dat veel grote ministeries zwangerschapsgerelateerde kosten alleen in bepaalde omstandigheden vergoedden, waaronder het eisen van leden om een bepaald aantal maanden te wachten, dat zwangerschappen binnen het huwelijk worden verwekt, of dat leden worden ingeschreven voor duurdere opties voor het delen van de kosten.
De kosten van de bevalling zijn hoog. A KFF-analyse, de onpartijdige organisatie voor onderzoek, opiniepeiling en journalistiek op het gebied van gezondheidsbeleid ontdekte dat een particulier verzekerde bevalling meer dan $ 20.000 kost, met ongeveer $ 2.700 aan eigen kosten. Iemand zonder verzekering of die op zoek is naar toekomstige vergoedingen, betaalt mogelijk minder; Ziekenhuizen en zorgverleners brengen doorgaans minder in rekening voor onverzekerde mensen.
Toen Berry in het najaar van 2021 zwanger werd, kon ze dat risico vermijden. Na jarenlang onderhandelen over vergoedingen, een proces dat vaak maanden duurde, besloten zij en haar man in januari om over te stappen op een verzekering.
Het aanvragen van betalingen ter dekking van de zwangerschapskosten die vóór de verandering waren gemaakt – met name een wereldwijde vergoeding van ongeveer $ 4.000 van haar geboortecentrum – kostte echter meer dan een jaar aan e-mails en telefoontjes, zo blijkt uit communicatie gedeeld met The 19th.
Haar ervaring sinds de overstap naar een ziektekostenverzekering is veel gemakkelijker geweest, zei ze, eraan toevoegend dat ze het delen van gezondheidszorg nooit aan iemand anders zou aanbevelen. Sinds ze haar gezondheidsaandeel heeft verlaten, is ze lid geworden van verschillende Facebook-groepen die zich richten op het delen van ervaringen van anderen die op gezondheidsaandelen zoals het hare hebben genavigeerd. Ze heeft met veel mensen gesproken die moeite hebben gehad om vergoeding te krijgen voor veel hogere zwangerschapsrekeningen.
“De manier waarop ze het op de markt brachten was dat het een alternatief was voor verzekeringen en dus leek het alsof het gewoon een andere manier was om hetzelfde soort dekking te krijgen – en dat is duidelijk niet waar”, zei hij.
