Luxe mode kan niet verder verwijderd zijn van de uitdagingen waarmee een groot deel van de wereld momenteel wordt geconfronteerd. Mevrouw Pradavlakbij staan Raf Simons backstage na de mannenshow op zondagmiddag spraken ze openhartig over hoe ongemakkelijk het kan voelen om “te werken voor een merk dat dure kleding verkoopt” als de wereld zelf in brand lijkt te staan. De rol van een ontwerper vandaag de dag, zei hij, is om leiding te geven met ‘intellectuele eerlijkheid’ en ‘mijn werk serieus op de best mogelijke duurzame manier te doen’.
Voor de AW26-collectie keek het ontwerpduo terug om vooruit te gaan; om “een nieuwe creatieve impuls” te definiëren, zoals Simons zegt, geleerd van de codes van vertrouwdheid. Het was een gevoel dat weerklonk in de set van de show, dat leek op de overblijfselen van Italiaanse gebouwen die uit elkaar waren gescheurd en weer in elkaar waren gezet, waardoor van het oude het nieuwe ontstond. Simons noemde hun aanpak bijna archeologisch. De essentiële kledingstukken van de man waren opgegraven, zichtbaar verfrommeld of versleten. Als een Harrington-jasje dat er zo versleten uitzag dat de geruite buitenkant eraf was. Of zichtbaar versleten loafers en laarzen met vierkante neuzen, alsof de krassen kneuzingen waren die van generatie op generatie werden doorgegeven.
Het was een kwestie van het respecteren van de codes uit het verleden, maar van het innoveren ervan, legden de twee uit. Jongens kwamen met Zuidwesterse hoeden en bakkershoeden die zacht van constructie waren, ontdaan van hun stijfheid. Als nieuw accessoire werden hoeden ook op de achterkant van slanke, op maat gemaakte jassen en jacks vastgemaakt. Simons noemde het ongebruikelijke paar ‘een nieuw tweedelig pak’.
Overal stond bovenkleding centraal. Herenjassen hadden afgeronde schouders, reikten tot voorbij de knie en krompen over het lichaam, als een op maat gemaakte tweede huid. Ruimer gesneden trenchcoats werden bekroond met felgekleurde windjacks die net onder de borst waren uitgesneden; twee garderobehelden zijn samengesmolten tot een nieuwe klassieker.
Gestreepte overhemdmanchetten kruipen langs de armen van de meeste looks. Ze zagen er vies uit, besmeurd met roest. Simons legde uit dat ze de ‘symbolen van macht’ wilden deconstrueren die geassocieerd worden met het werkoverhemd en de mannelijkheid van het bedrijf die verbonden is aan iemand die er een zou kunnen dragen. “Wat als ik (het shirt) ouder zou maken, wat als ik er horizontale strepen of een T-shirtkraag aan zou geven”, zei hij. Sommige overhemden werden zelfs uit elkaar gehaald en opnieuw gepositioneerd om op slabbetjes te lijken. Ze zagen er zacht en jeugdig uit.
Zoals mevrouw Prada zei: ondanks de onzekerheid moet kleding precies zijn en duidelijkheid bieden. ‘Er is een gevoel van het vroegere dat ons interesseert, zelfs als we op zoek zijn naar het nieuwe’, zei hij. “Dit is een teken van respect: je wilt vooruit, maar niet uitwissen wat eraan voorafging. Houd een idee van schoonheid vast en transformeer het in iets nieuws.”
Fotografie met dank aan Prada
