Romeo Is a Dead Man is het spel waarin Hof51 hij omarmt volledig de absurditeit waar hij bekend om staat: een geliefde, rebelse schepper die helemaal gek wordt, op de best mogelijke manier. Als je een van de Goichi Suda-spellen hebt gespeeld (Geen helden meer, Schaduwen van de verdoemden, Moordenaar7), je weet dat zijn werken een aparte, vaak antagonistische stijl hebben, en jongen beschrijft hij die Romeo is een dode man. Het voelt alsof het spel waar Suda volledig en volledig in leunt: je gaat mee met zijn stijl, of je bent het niet. En voor mijn geld, Romeo is een dode man het is nu al een van de meest fascinerende games van het jaar. Het is een gewelddadige Technicolor-koortsdroom van een spel dat je bij elke beurt probeert te verrassen en te verrassen, terwijl het tegelijkertijd de absurditeit van onze obsessie met het multiversum aanpakt. En jongens, ik sta te popelen om alles te spelen.
Ik wil volledig toegeven dat ik niet helemaal zeker weet hoe ik de game-ervaring goed kan overbrengen Romeo is een dode man. Dat komt omdat deze game echt anders is dan alle andere games die ik ooit in mijn leven heb gespeeld: het bevat elementen als No More Heroes en Killer7, maar het is compleet anders. Maar wat ik wel weet, is dat het spel me na ongeveer vier uur spelen op brute wijze verslaafd maakte, tot het punt waarop ik terecht goed geld zou betalen om het nu gewoon te spelen. Het is deels actie, beat ‘em up met lichte Souls-achtige elementen, deels platformmarathon en deels 2D-minigamefestijn. Romeo is een dode man het zijn veel dingen.
In de eerste tien minuten krijg je een heleboel plotpunten te zien die zich opbouwen Romeo is een dode mandie allemaal opzettelijk overweldigend en rommelig aanvoelen. Een bepaalde gebeurtenis heeft ruimte en tijd verscheurd, en het kleine stadje in het noordwesten waar Romeo Stargazer als hulpsheriff werkt, lijkt het middelpunt van dit alles te zijn. Nadat Romeo’s briljante wetenschapper-oom is verscheurd door een afschuwelijk monster, gebruikt hij zijn tijdmachine om precies op het juiste moment aan te komen en een apparaat te gebruiken om Romeo te transformeren in “Deadman”, een soort ondode superheld.
Blijkbaar had Romeo echter een paar dagen eerder een vrouw gevonden die Juliet heette, ingestort op de weg en verliefd op haar was geworden. Maar zou je het niet weten, Juliet blijkt een kwaadaardige multiversale slechterik te zijn die de ineenstorting van de ruimtetijd bedreigt, en dus wordt Romeo met zijn nieuwe Deadman-kracht gerekruteerd door de ruimtetijdpolitie van de FBI om, nou ja, het hele bestaan te redden.
Ik beloof dat ik de opzet van het verhaal zo beknopt mogelijk heb beschreven, maar zoals je misschien al geraden had, waren de eerste paar uur van Romeo is een dode man Ik ben een complete koortsdroom. Maar zelfs als het je steeds bizarre dingen voorschotelt, legt het spel zijn formule al vrij vroeg vast.
Romeo is een dode man bloed schuwt hij zeker niet.
Productie van sprinkhanen
Romeo is een dode man is in wezen een ‘episodisch’ spel, waarbij je in elke aflevering in verschillende tijdsperioden terechtkomt om een ruimte-tijd-schurk te verslaan. Deze afleveringen lijken veel op missies uit No More Heroes, waarin je als Romeo een gebied verkent en in actiegevechten door een groep zombie-achtige vijanden schiet. Romeo heeft een verscheidenheid aan verschillende melee- en afstandswapens die je kunt ontgrendelen, en de gevechten zijn sterk gericht op combo’s en het ontwijken van vijandelijke aanvallen, met veel visuele flair en bloedspatten die bijna overweldigend kunnen zijn. Maar terwijl je aanvalt, vult een bloedmeter zich, waardoor Romeo een ‘Bloody Summer’-aanval kan gebruiken, een variant van je slagwapen of afstandswapen dat enorme schade aanricht en een slechte situatie snel kan veranderen.
Maar de gebieden die je verkent zijn ook bezaaid met verzamelobjecten en items die je kunt gebruiken om gerechten op je basis te bereiden, Romeo te upgraden en meer. Het eerste level dat ik speelde was een duister moeras vol exploderende tonnen, terwijl het tweede een neon-doordrenkt winkelcentrum uit de jaren 80 was (dat erg leek op Dead Rising). Deze gebieden zitten vol visuele charme, maar ook vol kleine puzzels en dingen om de stroom te doorbreken.
Je thuisbasis is helemaal uitgevoerd in een uiterst charmante 2D-sprite-gebaseerde stijl.
Productie van sprinkhanen
In het eerste level kwam ik een tv tegen die de thuisbasis was van een soort schijnbaar paranormale entiteit. Toen ik de tv bereikte, stuurde de entiteit me naar de ‘eindtijd’ om de stukjes van een sleutel te verzamelen die ik nodig had, wat vervolgens de weg opende naar een baas – een monsterlijke ‘variant’ van Julia die veranderde in een gruwelijk wezen dat letterlijk ‘Elke dag is een maandag’ heet.
Actie en verkenning in Romeo is een dode man het is geweldig, vergelijkbaar met die van Suda Geen helden meer spel, op een goede manier, maar de grootste verrassing is je thuisbasis tussen de schepen. Het FBI-schip is ontworpen als een retro-2D-game en herbergt al je upgradefaciliteiten en is ook een van de meest fascinerende experimenten die ik ooit heb gezien op het gebied van videogamemenu’s en UI-ontwerp.
Romeo Is a Dead Man is een constante stroom van bizarre verrassingen.
Productie van sprinkhanen
Elk aspect van het schip heeft een uniek menu. De kookminigame is letterlijk een levensecht filmpje waarin je dingen in een frituurpan doopt. Het verbeteren van wapens is als het tunen van een boombox uit de jaren 90. En je kunt zaden planten om zombieachtige wezens te laten groeien die ‘klootzakken’ worden genoemd, die je vervolgens als kleine Pokémon-helpers in de strijd inzet. En zo veel Romeo is een dode man Gamify kleine menu-elementen. Mijn favoriet is dat wanneer je een belangrijke hulpbron verzamelt, je deze in een raket kunt pompen die door een klein Pac-Man-doolhof vliegt en knooppunten verzamelt die de statistieken van Romeo verhogen. En het doolhof is hardnekkig, wat betekent dat je er weer in gaat en verdergaat waar je was gebleven.
Ik kan gewoon niet genoeg benadrukken hoe eclectisch de visuele stijl van dit spel is, en hoe goed het allemaal samenwerkt. Het is anders dan alles wat ik ooit heb gezien, en net als bij de kookminigame zijn er een handvol praktische effecten uit het echte leven, waaronder een van de meest gruwelijke doodsschermen die ik ooit in een game heb gezien.
Het menuontwerp in Romeo is een dode man het is fascinerend, met een mix van stijlen die allemaal op de een of andere manier werken.
Productie van sprinkhanen
In zekere zin spelen Romeo is een dode man het is alsof je een moderne kunsttentoonstelling binnenloopt, wachtend op wat het volgende wilde ontwerp zal zijn en of het je te boven gaat of niet. En het past allemaal perfect bij de stijl van Suda en Grasshopper Manufacture: het is vreemd, wild, verontrustend en bedwelmend tegelijk.
Net als arthousefilms Romeo is een dode man Het ziet eruit als een spel dat absoluut niet iedereen zal aanspreken, en de onorthodoxe opzet en energie ervan kunnen sommige spelers gemakkelijk afschrikken. Maar dat is precies het punt. Dit is een Suda-spel, en Suda wil alleen maar mensen behagen die de formule, de Kool-Aid, al hebben geaccepteerd, als je wilt.
Naast het ontgrendelen van nieuwe wapens en wapens, kun je ze individueel upgraden.
Productie van sprinkhanen
Maar te midden van alle schokfactoren en onzin lijkt er echt commentaar te zijn Romeo is een dode manover de absurditeit van onze obsessie met multiversums en tijdlijnen – en zelfs over de manier waarop we kunst consumeren en verteren.
Dit is een visionaire studio en maker op zijn meest experimentele wijze, en ik hoop nu al dat er iets generaties uit kan voortkomen.
