“Ik voel me aangetrokken tot de diepte en vreemdheid van dingen”, zegt kunstenaar en psychotherapeut Shannon Cartier Lucy terwijl ze een nieuwe tentoonstelling opent in Londen
Shannon Cartier Lucy hij schildert verleidelijke en verontrustende beelden. Zijn scènes zijn vaak strak uitgesneden, waarbij de nadruk ligt op gedeelten van halfverduisterde activiteit waarrond kijkers de gaten zouden kunnen opvullen. Voor zijn nieuwe show Vrouw met een sapdoos NAAR Zachte opening in Oost-Londenis de Amerikaanse kunstenaar het verkennen van verontrustende huiselijke momenten. In één werk schittert het roze, buigzame rietje van een kind op de voorgrond, gegrepen door de dicht bij elkaar staande vingers van een man in pak die naar de achtergrond verdwijnt. In een andere knielen een paar blote benen in witte sokken pijnlijk over twee nette rijen gele potloden.
“Ik voel me aangetrokken tot de diepte en vreemdheid van dingen”, zegt Lucy als we elkaar spreken voordat de show begint. “Ik wil iets waardoor ik me een beetje ongemakkelijk voel. Als ik naar een kunstwerk kijk, kan ik zien of de kunstenaar genoeg heeft kunnen loslaten om iets vreemds te laten ontstaan.” Hoewel hij zijn beelden niet overdreven psychoanalyseert en intuïtief te werk gaat bij het componeren van zijn ongewone scènes, Zij is gediplomeerd psychotherapeut. Dit rijke begrip van het onderbewustzijn geeft zijn werk een surrealistisch tintje.
Lucy schildert zelden herkenbare mensen. Wanneer er gezichten in het werk verschijnen, zijn deze gedeeltelijk bedekt. “Ik wil wegblijven van de relatie van de kijker met de persoon en me concentreren op de beleving en iconografie van het beeld”, zegt hij. Een ander stuk in de show toont een vrouw die een sapdoos vasthoudt, haar gezicht gehuld in een doorschijnende grijze sluier en een geweven hoed. “Ik probeerde me voor te stellen dat deze vrouw van middelbare leeftijd over straat liep, waar je misschien een dubbele opname zou maken en al deze vragen zou hebben over wat er aan de hand is.” Ze combineert graag alledaagse, herkenbare voorwerpen met vreemde momenten. “De zoon van een vriend zei iets wat ik leuk vind: ‘Ik weet het, maar ik weet het niet.’ Ik vind het leuk als je het gevoel hebt dat je weet waar je naar kijkt, maar dan slaat het nergens op.
Veel van Lucy’s beelden hebben een fotografische kwaliteit – bijgesneden zoals een snelle momentopname zou kunnen zijn in plaats van een formeel gecomponeerde setting – en ze haalt ook inspiratie uit de cinema. Hij kijkt veel naar bioscoopfoto’s en beseft dat zijn favoriete films sommige van zijn ideeën vormgeven. “Ik ben een cinefiel. Ik ben sinds de middelbare school geobsedeerd door films, veel meer dan door beeldende kunst”, vertelt ze me. “Ik werk intuïtief en ik denk dat cinema net is aangeslagen. Het is de manier waarop ik de dingen zie; het is mijn beeldtaal.”
Ze voelt zich vooral aangetrokken tot de films van Robert Bresson en Michaël Haneke. In diens films Funny Games (2007) en The White Ribbon (2009), er is een krachtige combinatie van psychologische horror en esthetische verfijning die weerklank vindt in Lucy’s werk. “Er is een heel diepe spirituele en psychologische verbinding met de kijker. De films zelf zijn mooi maar ook heel donker”, zegt hij. Op dezelfde manier stelt de zachtheid en schoonheid van haar schilderijen haar in staat zich te verdiepen in ongemakkelijke machtsdynamieken zonder al te afstotend te worden. “Als ik naar een foto kijk, schrik ik ervan als die openlijk onbeleefd of afschuwelijk is”, denkt hij. “Waarom zou ik die relatie met de kijker willen creëren? Mijn moeder is ook fan van mijn vreemde en scherpe werk, en dat vind ik leuk. Ik ga het niet afwijzen uit rebellie.”
In zijn werk keren tal van alledaagse voorwerpen terug, die verschillende rollen vervullen. In de tentoonstelling worden gele potloden getoond als een pijnlijk en bestraffend voorwerp, maar hij gebruikte ze ook in werken die ongehoorzaamheid suggereren. Op een nieuw schilderij dat volgende maand bij Art Basel in Miami te zien is, zijn verschillende potloden te zien die met geweld in een tafel vol brioche en kaas worden gestoken, waardoor de rust wordt verstoord die typerend is voor het stillevenformaat.
Veel van Lucy’s schilderijen bevatten objecten en esthetiek die sterk gefeminiseerd zijn of verband houden met onschuld, van flexibel roze stro tot witte sokken en satijnen linten. De ingebeelde zuiverheid van deze elementen versterkt het verontrustende karakter van het werk, ook al blijft de kunstenaar in een ruimte van onzeker ongemak in plaats van expliciete extravagantie. “Ik hou niet van extravagantie”, zegt hij. “Er is veel andere kunst met dit soort symboliek, maar het is niet mijn bedoeling dat deze openlijk wordt gecommuniceerd. Ik gebruik het meer als een symbool van emotionele of spirituele onderwerping… Je bent uitgenodigd in deze zachte en kleurrijke wereld. Je kunt er de vinger niet helemaal op leggen, maar je vindt iets ongemakkelijk. Dit is een schilderij dat ik wil maken.
Huiselijke ruimte is een terugkerend thema voor Lucy. Zijn carrière begon aan het begin van de pandemie, toen het thuisgevoel veranderde en het soms beklemmende karakter ervan vaste voet kreeg. Hij merkt op dat het collectieve bewustzijn leek te overlopen van een gevoel dat hij al heel lang had. “Ik heb mijn hele leven een gevoel van ontgoocheling gevoeld; wat zijn we aan het doen om deze farce van controle als samenleving te spelen? Als je ziet dat het uiteenvalt, wordt iedereen zo gek.” Zijn werk geeft geen commentaar op specifieke mondiale gebeurtenissen, maar maakt gebruik van het zeer actuele gevoel dat de zaken op instorten staan. “Ik probeer me te onderwerpen aan deze ongemakkelijke waarheid die het goede, het slechte en het gewelddadige omvat.”
Vrouw met een sapdoos van Shannon Cartier Lucy is tot en met 10 januari 2026 te zien tijdens de Soft Opening in Londen.
