HoofdafbeeldingFotografie door Késsia Riany, Tauana Sofia, Pedro Henrique. Styling door Stella Nunes
ALS Centraal Sint Maarten‘ MA Modecommunicatie viert natuurlijk een decennium aan talent met een debuutrelease, na een openbare tentoonstelling op Granary Square, Een heroverweging van het modebeelder ontstaat een duidelijke rode draad onder de afgestudeerden van dit jaar. “Modebeeldmakers in onze MA gaan vaak nogal vaag om met het woord ‘mode’. Wij moedigen dit aan”, zegt cursusleider Roger Tredre. “Voor de tiende verjaardag van de cursus hebben we het beste werk van dit jaar verzameld in ons tijdschrift, met als ondertitel How We Feel Now. Het weerspiegelt de kracht en directheid van fotografie bij het overbrengen van emoties.”
Op de pagina’s verkennen zes kunstenaars de subtiliteiten van de hedendaagse identiteit met verrassende intimiteit. “Hoewel de stijl heel verschillend is en op locaties over de hele wereld wordt gemaakt, is elk project sterk geworteld in de persoonlijke ervaring van elke beeldenmaker”, voegt de cursusleider modebeelden toe. Adam Murray.
Lees hieronder meer over de projecten die deze fotografen, stylisten en art directors hebben gemaakt.
Voor Yongjie Hu is het vastleggen van de schoonheid van een intieme relatie een manier om eerlijk getuige te zijn van zijn emoties en zijn evoluerende plek in de wereld. Er zit geen ceremonieel in zijn aanpak: de Chinese fotograaf wordt gedreven door het verlangen om de realiteit vast te leggen van momenten die hij nooit wil vergeten.
Hu werkt met 120- en 135-formaat filmcamera’s en weeft openhartige snapshots en zorgvuldig geënsceneerde zelfportretten samen, waarbij hij zichzelf en zijn vriend vaak in hetzelfde kader plaatst. “Deze foto’s voelen minder aan als herdenkingsportretten en meer als een daad van doelbewuste contemplatie: onze relatie op een podium zetten, repliceren, vergelijken, onderzoeken en teder omarmen”, legt Hu uit.
Door haar werk onderzoekt Hu emotionele relaties als een vloeibare vorm, waarbij ze de vloeibaarheid en kwetsbaarheid omarmt die met intimiteit gepaard gaat. Zijn beelden worden een afdruk van de tijd zelf. “Elke keer dat ik op de ontspanknop druk, is het alsof ik tegen mijn huidige zelf zeg: ‘Ook al zal dit allemaal veranderen, het bestond echt op dit moment.’” Door deze emotionele schommelingen te erkennen, herstelt hij hun legitimiteit: zelfs als het gevoel morgen verdwijnt, was het echt.
Jordy Nasa creëert beelden op dezelfde manier waarop muzikanten geluid vormgeven: door ritme, intuïtie en een taal die spreekt zonder woorden. Art director en stylist uit Atlanta, ze werken tussen beeldende kunst en modefotografie, waarbij ze kleding en compositie behandelen als hulpmiddelen voor het vertellen van verhalen.
NASA’s werk richt zich op de geschriften van Frantz Fanon en ontmantelt de mechanismen van de witte blik en zijn gebroken visie op de zwarte identiteit in Amerika. Gevormd door hun bewegingen tussen Huntsville, Atlanta en New York, reconstrueren ze deze ideeën visueel en claimen ze de zwarte blik door middel van thema’s als diaspora, ego, dualiteit, het veranderende terrein van het zelf en de voortdurende onderhandeling om erbij te horen.
NASA keert terug naar Atlanta met een vernieuwde look. “Atlanta heeft nog steeds iets te zeggen. Nu ik in Europa woon, realiseerde ik me dat er een kans was om een meer diverse en intieme representatie te tonen waaraan mensen misschien niet zijn blootgesteld”, zeggen ze. Het resultaat, gefotografeerd door Kourtney Iman en Xavier Thompson in hun geboorteplaats, is een portret van Atlanta gevormd door liefde en herinnering, waarbij de mensen in een staat van pure authenticiteit worden vastgelegd.
Pacor Wang is de ultieme antropoloog van streetstyle. De in Shanghai geboren fotograaf navigeert met een documentaire blik door het visuele landschap en beschouwt de camera als een instrument om de kloof tussen het samengestelde en het oprechte te overbruggen. “Ik observeer graag hoe mensen zich gedragen in een natuurlijke, ongeposeerde toestand. Deze momenten inspireren mij om een gevoel van authenticiteit en eigentijdsheid in mijn werk te brengen”, zegt hij.
Wangs praktijk opereert in die moeilijke ruimte waar realiteit en virtualiteit elkaar kruisen. Hij verwerpt het idee dat modebeelden hyperverfijnd moeten zijn, maar put in plaats daarvan uit de ‘onbewuste visie’ van het dagelijks leven. Het kan de houding zijn van een forens in de metro of de stilte van een vreemdeling in een park.
Voor zijn recente project richtte Wang deze lens op de diverse jongerengemeenschap van Hackney, de wijk die hij sinds september zijn thuis noemt. Hij erkende het als een van de meest vitale culturele verkeersaders van Londen en probeerde het tastbare gemeenschapsgevoel te documenteren dat in de straten pulseert, van de groene uitgestrekte London Fields en Victoria Park tot de dynamiek van Hackney Wick en het rustige leven langs de rivier de Lea.
Naast camerawerk concentreerde Wang zich op het verbinden met mensen die de specifieke geest en energie van de buurt belichamen. Deze aanpak combineert de alledaagse momenten die hij in zijn onderzoek observeert met zijn fotografie, waardoor een essentieel gevoel van verbondenheid tussen deze jonge mensen en hun omgeving wordt vastgelegd. “Wat mij fascineerde was de sfeer”, zegt hij. “Je kunt zelfs de ‘wezens’ van het gebied in mijn fotolijsten zien verschijnen – kleine vogels en wilde katten – die samen het gevarieerde en levendige culturele en artistieke landschap van Hackney vormgeven.”
Stella Nunes geeft toe dat ze een beetje een voyeur is. De ontwerpster en artistiek directeur, geboren in Sao Paulo, Brazilië, groeide op in een zintuiglijke waas van terpentijn en sigarettenrook in het schildersatelier van haar vader. Ze leerde al vroeg naar de wereld kijken voordat ze leerde die te kleden. “Mijn proces is om de intellectuele referenties van de kunst te combineren met de zintuiglijke ervaringen van de wereld”, zegt Nunes. “Textuur, kleuren, geluiden en sensaties vormen voor mij vaak het begin van een beeld.”
Zijn nieuwste project, getiteld Risco, is een visuele rebellie tegen de tropische karikatuur die vaak over Latijns-Amerika wordt geschilderd. Nunes is geïnteresseerd in de concrete realiteit van Sao Paulo, een stad die ze vergelijkt met de grijze intensiteit van Londen of New York. Om daar te komen opende hij zijn persoonlijke archief: een verzameling verchroomde velgen, stickers voor verlaagde voertuigen en garagedeuren die hij sinds 2019 obsessief catalogiseert.
Het neemt deze symbolen van mannelijk lawaai en spektakel (samen met op carnaval geïnspireerde fantasie) en ontdoet ze van hun volume. Het is een specifiek soort alchemie; een die de korrel van autolak mengt met een stilte die intiem en krachtig vrouwelijk aanvoelt. “Het project werd ook een reflectie op het vrouwelijke bestaan, waarschijnlijk op het mijne”, zegt ze. “De beelden zijn melancholisch en sereen. Er is een rustig samenspel tussen levendige culturele referenties en stille, verre lichamen die de toon bepalen waar ik altijd naar op zoek ben.”
Waar hoor jij thuis als jouw verhaal zich op twee plaatsen bevindt? Dit is het esthetische territorium dat Kaine Harrys claimt. De autodidactische fotograaf, geboren in Udine, Italië, uit Nigeriaanse ouders en nu in een baan tussen Londen en Milaan, construeert beelden die tegelijkertijd stil en intens geladen lijken.
Veel van Harrys’ recente werk draait om migratie als zowel beweging als toestand, en keert terug naar die liminale zone waar het lichaam door tijd en ruimte beweegt, onzeker over zijn verankering. “Ik ken het gevoel je verleden met je mee te dragen terwijl je naar een andere toekomst neigt”, zegt hij. “Dat ritme vormde de aankomst van mijn ouders in Italië in de jaren negentig en resoneert vandaag de dag nog steeds over de grens, waar mensen gedwongen worden opnieuw te beginnen.”
Het is deze gevoeligheid die aan de basis ligt van 900 (Twentieth Century), zijn grote project in Central Saint Martins, gefotografeerd tussen Milaan en het vulkanische terrein van Stromboli. De serie bekijkt de Italiaanse identiteit door de lens van het zwarte lichaam – niet als een buitenstaander die naar binnen tuurt, maar als een auteur die een plek claimt in het visuele geheugen van het land. De beelden van 900 zijn gecontroleerd en toch emotioneel geladen en zijn wat hij ‘stil maar opzettelijk’ noemt, uitgekleed tot de essentie en verankerd in houding, negatieve ruimte en het zwakke gezoem van spanning. “Ik beschouw ze als zowel documenten als stellingen”, zegt hij. “(Ze zijn) geworteld in de werkelijkheid, maar in dialoog met de verbeelding en het geheugen.”
Inspireren of vervreemden schermen ons? Voordat Lorane Hochstatter bij Central Saint Martins kwam, had ze haar nieuwe leven in Londen geïdealiseerd, meegesleept door de droom van een Engeland gevormd door de visuele cultuur. “Het Skins-achtige leven dat ik me had voorgesteld, is niet gebeurd”, zegt hij. Geconfronteerd met de dissonantie tussen fantasie en ervaring, wendde ze zich tot fotografie, een ander scherm, om haar innerlijke wereld en persoonlijke onzekerheid te verkennen.
De Zwitserse fotograaf reconstrueert fragmenten uit haar leven: bekende Londense straten, intieme interieurs en typisch Engelse details, vaak samen met haar vrienden. Door deze momenten op te schorten, bijna alsof ze zich in een staat van dissociatie bevinden, creëert Hochstatter een tussenruimte waarin het verlangen om via beelden aan de werkelijkheid te ontsnappen uiteindelijk een valstrik wordt. “Schermen reflecteren niet alleen; ze bouwen. Ze leggen nieuwe werelden over de jouwe heen, waardoor de lijnen vervagen totdat de twee instorten.”
Zijn werk bevraagt de aard van de blik: obsessief, voyeuristisch, geconstrueerd door middel van schermen. Deze geruststellende maar lege valse realiteiten zorgen ervoor dat we gaan fantaseren over een beter leven, waardoor we niet voorbereid zijn op de eenzaamheid en onzekerheid van het heden.
