Ik zag Marty Supreme in een theater. Het voelde goed. Groot scherm. Cola light en grotere popcorn. Sterke score. Geen pauzeknop. Toen de credits verschenen, dacht ik helemaal niet aan pingpong. Ik zat erover na te denken Dat type. Degene die, tegen alle bewijzen in, gelooft dat de volgende stap alles zal oplossen. Het is scherp. Een tikje ijlend. Maar volkomen zeker. Beschouw het leven als één lange oplichterij tegen de werkelijkheid zelf. De regels zijn grijs. Weddenschappen worden aan zichzelf toegewezen. En verliezen is onaanvaardbaar.
Ik ging naar huis en vroeg me af: is illusie een noodzakelijk ingrediënt voor innovatie? Of slagen de meeste mannen ondanks dit?
Die vraag stuurde me door een filmkonijnenhol. Geen films Ik wacht Graag Marty Suprememaar die film Aanraken bevalt. Dezelfde bekabelde energie. Dezelfde obsessie. Hetzelfde voorwaartse plotmomentum dat weigert te stoppen en om toestemming te vragen.
Welkom bij Het hustler-continuüm. Vijf films over mannen die hun kansen kennen en toch op zichzelf wedden.
