Theo bereikt zo’n empathisch oog door middel van portretten, kleur en vervorming. Zijn shots zijn soms gestileerd met dezelfde neonlevendigheid als een Nicolas Winding Refn-film, waarbij een kendōka wordt verlicht als een vuurvlieg, waarbij hun geest en stilte zich manifesteren in licht en kleur. Theo legt ook het kendōka-pantser, de Bōgu, vast in stoffig zwart en wit dat de zachtheid en mooie beweging van het ontwerp van het kledingstuk accentueert. “Punten worden gescoord door middel van stakingen, maar de nadruk ligt op controle, eerlijkheid en etiquette, niet op agressie”, zegt Theo. “Dat is wat ik wilde vastleggen, de focus en discipline binnen de training en hoe gecontroleerd deze is, zelfs op maximale intensiteit.”
Er schuilt een groot gemeenschapsgevoel in deze foto’s, vooral in de manier waarop jonge Japanners de diepgaande geschiedenis van hun land overbrengen. “Ik bracht tijd door in verschillende dojo’s in Tokio, waarvan sommige op scholen. Ik was gefascineerd door hoe kinderen op zo’n jonge leeftijd zoveel discipline en respect hadden in die omgeving”, zegt Theo. “Toen ze het pantser aantrokken, kregen sommigen van hen een bijna andere persoonlijkheid en belichaamden ze een ander karakter. Die transformatie is een groot deel van wat ik wilde documenteren.” In En Kodoma, sparring wordt getoond met de expressieve beweging van een louterende dans, en gezichten worden getoond in diepe contemplatie, terwijl de langzame veranderingsprocessen onder de oppervlakte mompelen.
Theo’s fotografie bootst het respect en de rust van kendo zelf na, zonder opdringerig te zijn, nooit het gevoel te hebben dat je achter de actie aan zit. Het is gewoon zweven, soms van licht of reflectie, momenten van omhelzing of ernst. Wat En Kodama het slaagt er zo goed in om zoiets als Japans zwaardvechten, dat in hommages aan de westerse samoerai wordt getoond, te vatten als gestileerd geweld, en het voor te stellen als iets moois, zelfs therapeutisch.
