Een nieuwe tentoonstelling in Gagosian, samengesteld door de kleindochter van Avedon, herkadert de baanbrekende fotoserie van de fotograaf uit 1985, In the American West, voor een hedendaags publiek
Tussen 1979 en 1984 was de beroemde Amerikaanse fotograaf Richard Avedon – destijds vooral bekend om zijn modefotografie en portretten van beroemdheden – trok met een kleine groep assistenten door 21 staten in een poging de onbekende inwoners van het Amerikaanse Westen vast te leggen. Hij fotografeerde buiten met een oude camera van 8 x 10 inch en creëerde een witte achtergrond waartegen hij zijn onderwerpen vastlegde, variërend van mijnwerkers, cowboys, slachthuisarbeiders, serveersters, vrachtwagenchauffeurs, tieners en zwervers. Het resultaat is geworden In het Amerikaanse Westeneen serie van 126 grote prints, afkomstig uit meer dan 1.000 uitgevoerde sessies.
Elke foto, voorzien van de naam, leeftijd en beroep van de proefpersonen, is een meesterwerk van emotioneel vormgegeven verhalen. “Ik ben op zoek naar een nieuwe definitie van portretfotografie…”, had Avedon gezegd, “mensen die verbazingwekkend, hartverscheurend of angstaanjagend mooi zijn. Schoonheid die je misschien doodsbang maakt totdat je het herkent als een deel van jezelf.” Het volstaat te zeggen dat het hem is gelukt: samen vertegenwoordigen de werken een van de meest gerenommeerde portretseries van de 20e eeuw. Nu, iets meer dan 40 jaar na de inauguratie in het Amon Carter Museum in Fort Worth, Texas, biedt Avedons kleindochter, Caroline Avedon, curator en archivaris bij de Richard Avedon Foundation, kijkers de kans om het project opnieuw te evalueren met Facing West, een nieuwe tentoonstelling die wordt geopend in Gagosian’s Grosvenor Hill-ruimte in Londen.
“Toen ik bij de stichting begon, kreeg ik de taak om de honderden polaroidfoto’s te ordenen die van de onderwerpen waren gemaakt tijdens (het maken van) de westernserie”, vertelt Caroline Avedon aan AnOther over het moment waarop In the American West voor het eerst onder haar huid kroop. “Wauw, ik was verrast. Het enorme aantal mensen, allemaal zo uniek en mooi op hun eigen manier, wekten ze een zeer intense bewondering voor het project op.” Voor deze tentoonstelling koos ze ervoor om 21 prenten uit de definitieve selectie van Avedon tentoon te stellen met als doel licht te werpen op beelden waarvan ze vond dat ze “nog niet de kans hebben gehad om voor zichzelf te spreken… en die mijn generatie (Gen Z) misschien zouden aanspreken, omdat elke generatie dat moet doen. de baan opnieuw leren kennen.
Zijn curatie is zowel boeiend als actueel. Avedons foto van Freida Kleinsasser, een dertienjarig lid van de Hutterite-kolonie, ziet eruit als een eigentijdse moderedactie, dankzij de opvallende stijl van het meisje, gecombineerd met de tijdloosheid van de studio-stijl. Zijn foto van BJ Van Fleet, een negenjarige met mollige wangen die nonchalant met een geweer zwaait, lijkt vreemd relevant – misschien wel meer dan toen hij werd gemaakt – net als het openhartige portret van een ongeïdentificeerde arbeidsmigrant, de enige persoon wiens naam en leeftijd niet door de fotograaf waren vermeld.
Avedon beschreef deze foto’s als representatief voor “een ingebeeld Westen…” en verklaarde: “Ik denk niet dat het Westen van deze portretten overtuigender is dan het Westen van John Wayne.” Toch schuilt er een onwrikbare intimiteit en individualiteit in de werken – een soort blootleggen, geaccentueerd door het gebrek aan afleiding uit de omgeving en de directheid waarmee de onderwerpen de lens van Avedon benaderen. “Het comfort van elk model was belangrijk voor Avedon”, legt Caroline Avedon uit, terwijl ze beschrijft hoe haar grootvader vaak voor of naast zijn camera stond tijdens het fotograferen in om een diepere verbinding te creëren met degenen die hij fotografeerde. “Als mensen concentreren we ons vaak op het hoe we worden door anderen waargenomen. Avedon wilde hem elimineren. Iedereen kan poseren voor een camera en glimlachen, maar hoe kunnen we het masker laten vallen en onszelf zijn in een moment van kwetsbaarheid? Dit was het zijn enige doel.“
In een tijdperk van extreme verdeeldheid is de diepe menselijkheid van de werken datgene wat Caroline Avedon het liefst wil onderstrepen. “Mijn doel was om te laten zien dat, hoewel we allemaal heel verschillend over specifieke kwesties denken, we in wezen hetzelfde zijn”, zegt hij. Hij plaatste de ‘zwaardere’ werken bewust aan het begin van de tentoonstelling, terwijl de ‘lichtere en hoopvollere’ beelden later komen: ‘Ik hoop dat kijkers, vooral jongeren die voor het eerst naar Avedon kijken, de veerkracht van de onderwerpen van In the American West zullen begrijpen’, besluit hij. “Uiteindelijk zijn we allemaal alleen maar op zoek naar optimisme en hoop.”
Richard Avedon: Op het westen gericht is te zien op Gagosiaanse Grosvenor Hill in Londen van 15 januari tot 14 maart 2026.
