Toegang tot abortus kan duur zijn voor mensen met een hogere BMI

Toen Elie Liakopoulos erachter kwam dat ze zwanger was, wist ze meteen dat ze een abortus wilde. Een chirurgische abortus om specifiek te zijn: een eerdere miskraamervaring maakte haar huiverig om de abortuspil thuis in te nemen, omdat zowel een miskraam als een abortus met medicijnen worden behandeld met behulp van mifepriston. Ze woonde in Portland, Oregon, waar de toegang tot abortus wettelijk wordt beschermd door de staat. Ze vermoedde dat het maken van de afspraak het moeilijkste deel van het proces zou zijn. Ze belde Lilith Clinic, een onafhankelijke abortusaanbieder in de stad, voltooide het intakeproces en plande haar date.

Toen veranderde een telefoontje de loop van zijn plannen.

“Ze belden mij terug en vertelden me dat ze de abortus niet zouden kunnen uitvoeren. Ik had op dat moment geen idee dat je om welke reden dan ook zou kunnen worden afgewezen van een abortus van welke omvang dan ook”, zei Liakopoulos. “Ze zeiden alleen dat ze een BMI-limiet hadden.”

Body mass index (BMI) is een screeningsinstrument om het lichaamsvet van een patiënt te schatten. Patiënten die een bepaalde BMI overschrijden en een chirurgische abortus nodig hebben, kunnen te maken krijgen met aanzienlijke beperkingen en vertragingen (medische abortussen worden echter niet beïnvloed door de BMI). Dergelijke barrières kunnen leiden tot een haast om alternatieve behandelingen te vinden, waardoor patiënten met aanhoudende frustratie, lichamelijk ongemak en emotioneel leed achterblijven.

De Lilith Clinic zei dat hoewel ze niet rechtstreeks commentaar konden geven op de ervaring van Liakopoulos, onder verwijzing naar de privacywetten op het gebied van de gezondheidszorg, het haar beleid was om ‘elke patiënt te evalueren vanuit een anesthesieperspectief, evenals een gynaecologisch perspectief, met betrekking tot hun geschiktheid voor een veilige poliklinische procedure’, en hen naar een ziekenhuis te verwijzen als zij dat nodig achtten.

Voor Liakopoulos betekende de afwijzing dat ze langer zwanger zou moeten blijven, waardoor ze in de twaalfde week van haar eerste trimester terechtkwam.

“Mijn eerste trimester werd verpest door vreselijke ochtendmisselijkheid die de hele dag aanhield”, zei Liakopoulos. “Omgaan met nog eens anderhalve week dat ik niets kon eten of ruiken, was echt verschrikkelijk.”

Uiteindelijk kreeg ze zorg bij Planned Parenthood Columbia Willamette, een locatie ten noordoosten van Portland. Maar daar vormde zijn lichaamsgrootte ook zijn ervaring.

“Ze hebben me niet verdoofd zoals ze me hadden opgedragen, en ze hebben ook niet met mijn pijn omgegaan zoals tijdens mijn laatste abortusprocedure,” zei Liakopoulos. “Ze zeiden dat dit kwam omdat mijn nek 45 centimeter groter was en omdat mijn BMI hoog is.”

Planned Parenthood Columbia Willamette geeft geen commentaar op de ervaringen van individuele patiënten, maar een woordvoerder zei dat “het anesthesie- en sedatiebeleid gebaseerd is op op bewijs gebaseerde medische standaarden en ontworpen is om de veiligheid van de patiënt te garanderen. Artsen evalueren de gezondheidsbehoeften van elke patiënt, inclusief factoren zoals BMI.”

Haar eerdere chirurgische abortus in een vergelijkbare zwangerschapsfase was pijnlijk maar van korte duur geweest. Deze keer, zei hij, huilde hij. Door het verschil in verdoving kon hij een groot deel van de procedure voelen.

“Mijn miskraam was aanzienlijk veel erger, materieel gezien, veel erger, vanwege mijn BMI,” zei ze. “Het verschil werd gemaakt in drie jaar van gewichtstoename.”

Grootte als proxy

Er zijn geen uitgebreide statistieken over hoe vaak patiënten een chirurgische abortus wordt geweigerd vanwege BMI of lichaamsgrootte. Obesitas wordt in medisch onderzoek over het algemeen gedefinieerd als een BMI van 30 of meer, maar onderzoeken tonen consequent aan dat abortus veilig is in alle gewichtscategorieën. Bij medische abortussen heeft de BMI geen invloed op de dosering of positieve resultaten.

“Fysiologisch gezien is er niets dat u ervan zou kunnen weerhouden deze veilige procedures of medicijnen te gebruiken”, zegt dr. Noora Siddiqui, een huisarts in Philadelphia en fellow bij Physicians for Reproductive Health.

Hij voegde eraan toe: “Vanuit strikt klinisch oogpunt is er geen verschil in uitkomsten voor iemand met een BMI boven de 30 en iemand met een BMI onder de 30.”

Recent onderzoek bevestigt dit. A Studie uit 2025 gepubliceerd in het tijdschrift Obstetrics and Gynecology ontdekte dat obesitas niet geassocieerd was met een verhoogd risico op complicaties door chirurgische abortus, zelfs als rekening werd gehouden met leeftijd, zwangerschapsduur en eerdere keizersnede.

Een precedent Studie uit 2019 in Perspectives on Sexual and Reproductive Health bleek dat de complicatiepercentages niet verschilden per BMI, maar dat patiënten met hogere BMI’s vaker uit klinieken werden verwezen, wat vaak resulteerde in vertragingen en hogere eigen kosten.

Toch dienen BMI-limieten als maatstaf voor andere zorgen. Klinieken kunnen zwaarlijvige patiënten die abortus zoeken afwijzen vanwege een gebrek aan training of apparatuur, zeggen experts.

“Het verhaal achter BMI was gebaseerd op blanke, Scandinavische en Europese mannen”, zei hij. “Het is niet gemaakt om medisch management te begeleiden.”

Siddiqui noemde anesthesie als voorbeeld. Sommige anesthesieaanbieders vertrouwen op verzekeringspolissen of oude risicomodellen die BMI als een diskwalificerende factor beschouwen, zelfs als uit bewijsmateriaal blijkt dat matige sedatie veilig is.

“Als de persoon die de verdoving verzorgt niet is opgeleid of getraind om voor mensen met een hoger gewicht te zorgen, voedt dat vooroordelen,” zei Siddiqui.

Een andere veel voorkomende reden is apparatuur.

“Het kan het bed zijn waar iemand op ligt of de stoelen waarin hij/zij geacht wordt te zitten”, zegt Megan Daniel, senior programmadirecteur bij het Chicago Abortion Fund, het grootste abortusfonds van het land. “Of de letterlijke fysieke structuur van de kliniek nu wel of niet is gemaakt om hun fysieke lichaam te huisvesten.”

Siddiqui zei dat BMI-limieten niet zonder gevolgen zijn.

“Als we deze cijfers gebruiken om te voorkomen dat mensen essentiële, veilige en urgente zorg krijgen, veroorzaken we vertragingen”, zei hij. “We veroorzaken toenemende kosten zoals reizen, kinderopvang, verlies van werk of inkomen.

Lexis Dotson-Dufault onderging jaren geleden een abortus in Massachusetts, terwijl ze nog studeerde. De toegang was eenvoudig, maar emotioneel moeilijk. Medicaid betaalde de kosten. Het bezoek aan de kliniek zelf, zei ze, was het gemakkelijkste deel.

Jaren later, toen ze in Californië woonde en werkzaam was in reproductieve gerechtigheid, ontdekte Lexis dat ze opnieuw zwanger was.

“Ik wist meteen dat ik een chirurgische abortus wilde”, zei ze. ‘Ik wilde gewoon opschieten, in en uit.’

Ze maakte een afspraak bij FPA Women’s Health in Long Beach, waar ze eerder heen ging voor routinematige zorg. Ze nam vrij van haar werk en bracht haar beste vriendin uit het hele land mee, omdat ze iemand nodig had die haar na de verdoving naar huis kon brengen.

Tijdens de afspraak kwam er na de echo een verpleegkundige terug naar de kamer.

“Hij had zoiets van: we kunnen dit vandaag niet doen”, zei Dotson-Dufault. “We hebben een dokter op bezoek en die vindt het niet prettig om je een chirurgische abortus te geven vanwege je BMI.”

Toen Dotson-Dufault vroeg of de behandelende arts de procedure op een later tijdstip kon uitvoeren, vertrok de verpleegster en kwam weer terug.

“Hij overhandigt me gewoon een heleboel verschillende documenten met verschillende ziekenhuizen erop”, zei Dotson-Dufault. “Ik verloor onmiddellijk het bewustzijn. Ik dacht: wat laat je me doormaken?”

Ze zei dat haar later werd verteld dat de weigering niet over de bezoekende arts ging, maar dat het deel uitmaakte van hun beleid.

Toen FPA Women’s Health om commentaar werd gevraagd, wees het op richtlijnen op hun website waarin staat dat mensen met een BMI hoger dan 60 als een hoog risico worden beschouwd en voor hun veiligheid naar ziekenhuizen zullen worden verwezen. Dotson-Dufault zegt dat zijn body mass index destijds 53 was.

“Dat had ik niet verwacht bij de abortuszorg, omdat abortus zo weinig risico’s met zich meebrengt en zo veilig is,” zei Dotson-Dufault. “Het enige waar je naar keek was mijn gewicht en zei: ‘Dit is niet goed.'”

Barrières voor de zorg

Abortusdiensten zijn een gebied waar op grootte gebaseerde barrières ontstaan, maar niet het enige.

“Hoe dikker ik werd, hoe slechter mijn zorg werd”, zei Liakopoulos. “Mijn dikheid betekent niets dat verband houdt met mijn gezondheid.”

Christina Hughes, een maat-inclusieve doula die hun in Seattle gevestigde bedrijf Big Fat Pregnancy leidt, zei dat deze ervaringen een weerspiegeling zijn van wat veel dikke patiënten tegenkomen tijdens de zwangerschap en reproductieve zorg.

“We beginnen met een nadeel: de stoelen verpletteren ons, de kleding is niet groot genoeg, de tafels passen niet bij ons lichaam”, zei hij. “We voelen ons fysiek ongemakkelijk en mentaal worden we gezien als niet genoeg.”

Ze voegden eraan toe dat angst en schaamte bepalen hoe patiënten de behandeling ervaren.

“Als we bang zijn dat ons lichaam het niet kan, we geen baby kunnen krijgen, we geen ouders kunnen zijn, geven we ons lichaam al een fysiologisch signaal dat we het niet kunnen”, zeiden ze.

Deze angst kan het voor patiënten moeilijker maken om vragen te stellen of voor zichzelf op te komen wanneer hun zorg wordt ontzegd.

Abortusfondsen helpen patiënten in contact te komen met zorgverleners en de zorg te coördineren. Sommigen proberen als buffer voor patiënten te dienen door vooraf klinische beperkingen te identificeren. Daniel zei dat het Chicago Abortion Fund in klinieken onderzoek doet naar BMI-limieten, apparatuurbeperkingen en sedatiebeleid, zodat bellers worden doorverwezen naar zorgverleners die aan hun behoeften kunnen voldoen. Hij zei dat onder de tientallen geïnterviewde klinieken een handjevol expliciet zei dat ze beperkingen hadden op wie ze konden dienen.

“Alles wat we doen wordt aangestuurd door onze bellers”, zegt Daniel. “We willen ervoor zorgen dat de plek waar ze abortuszorg krijgen echt het beste bij hen past.”

Siddiqui zei dat bredere verandering training en verantwoordelijkheid van aanbieders vereist.

“Er zou meer training door aanbieders over dit onderwerp moeten zijn en er zou meer onderzoek gedaan moeten worden voor alle lichaamsgroottes,” zei hij. “Veilige, toegankelijke en effectieve reproductieve zorg.”

Liakopoulos zei dat wat hij wil eenvoudiger is.

“Ik wil gewoon dat dikke mensen erbij worden betrokken. Dikke mensen vormen meer dan een derde van de bevolking van dit land. Als we allemaal slechter worden behandeld, simpelweg omdat onze lichamen groter zijn, is dat duidelijk een systemisch probleem”, zei ze. “Als je om toegang te krijgen tot abortus een dikke dame van de medische tafel moet schoppen, denk ik dat mensen dat in het grote geheel de moeite waard vinden. En weet je, in die statistische marge zitten is geen leuke plek om te zijn.”