ZKH Charles III, The King, opende zijn programma tijdens de London Fashion Week met een plaats op de eerste rij Tolu Cokervan de AW26-show, waardoor de kamer een afgekapte, anticiperende energie krijgt. ‘Verdedig alstublieft Zijne Majesteit de Koning,’ beval een stem uit de microfoon. En dat deden we, onze nek uitstrekkend om het goed te kunnen zien, met telefooncamera’s uit. Maar zodra de lichten aangingen, verschoof de aandacht naar een decor dat de brutalistische taal van centraal Londen transformeerde in iets warmers: betonnen structuren en hekken die een muurschildering omlijsten van Neequaye Dreph Dsanegenomen van familiefoto’s in het archief van Coker’s overleden vader.
De show, getiteld Survivor’s Remorse en opgedragen aan de verloren dierbaren Remi Coker en Kayode Coker, opende met Kleine Simz hij stapte van de eerste rij voor een live optreden, zijn optreden was afgemeten en veeleisend. Halverwege de set benaderde ze een model dat op een verhoogd platform zat voor een live band De componisten en ik heb een kopie ingevoegd Alles over liefde uit de belhaken in zijn handen, de uitwisseling opzettelijk en zonder pardon. Simz maakte zijn laatste maten af, de band hield de maat bij en de eerste blik ontstond.
Maatwerk verankerde de collectie. De jassen hadden een taille met korset en ontspannen schouders; Geplooide rokken en ruches balanceren discipline met zachtheid. Traditionele Britse tartans verschenen in een levendig palet, waarbij de Yoruba-kleurentaal contrasteerde met Europese savoir-faire om de dubbele identiteit te verkennen. Silhouetten met capuchon en atletisch gemak ontmoeten gebeeldhouwde, anatomische corsetten: een garderobe die tussen werelden balanceert.
Duurzaamheid werkte als een raamwerk, niet als een slogan: Britse wol, gerecycled leer, denim van dode inventaris en teruggewonnen satijn versterkten Coker’s geloof in kleding als familiestuk.
Ter gelegenheid van zijn afstudeerseizoen bij NewGen was dit Coker’s meest persoonlijke uitje tot nu toe. Nadat ze voorheen andere stemmen had gecentreerd, keerde ze zich naar binnen en herformuleerde de kindertijd niet als iets om aan te ontsnappen, maar als een broedplaats die haar vormde en ondersteunde – een scherpe uitdaging voor de mythe van ‘het maken’ als de enige maatstaf voor waarde. Voor de koning presenteerde hij een beknopte, zelfverzekerde en emotioneel vastberaden collectie: overleven werd prachtig weergegeven.
Fotografie door Christina Fragkou.
