De carrière van Uwe Boll is… ongekend. Je kunt niet over videogameaanpassingen praten zonder de naam van Boll te noemen, maar zijn catalogus is alleen al in termen van kwantiteit productief. Hij heeft maar liefst tien films geregisseerd, gebaseerd op game-eigenschappen, waaronder die van Sega Huis van de doden EN Die van Ubisoft Verre schreeuw, en ze zijn allemaal, in verschillende mate, heet afval. Hoe bleef hij door Razzie genomineerde sukkels produceren? Boll’s sluwe manipulatie van een Duitse fiscale maas in de wet het betekende dat het zichzelf kon financieren en enorme kosten kon terugverdienen, waardoor “Raging Boll” ondanks slechte recensies en box office-resultaten het hoofd boven water kon houden.
Van alle releases van Bollzijn Bloedrayne, die twintig jaar geleden de Verenigde Staten trof, wat zijn nalatenschap het beste weergeeft. Het is niet de slechtste titel die dat jaar werd gepubliceerd: maak een buiging, Alleen in het donker – maar het is niet veel beter. Boll’s kijk op Majesco Entertainment en de bloedzuigende franchise van Terminal Reality is een houten 18e-eeuwse vampierfilm die het filmpubliek halfslachtig laat kennismaken met Rayne, een wraakzuchtige half mens, half vampier, ook wel een dhampir genoemd. Critici verachtten het (het heeft een misselijkmakende 4% op Rotten Tomatoes) en het bracht een catastrofale $3,7 miljoen op tegen een budget van $25 miljoen. Je zou denken dat dat genoeg zou zijn om alle franchise-hoop te stoppen. In plaats van, BloedRayne is misschien wel de slechtste horrorfilm die ooit een trilogie heeft voortgebracht.
Boll’s film die een fan had kunnen worden is verrassend verschrikkelijk, tot verbazing van iedereen die dacht dat het niet erger kon worden dan Huis van de doden. Kristanna Loken, model dat actrice werd (TX in Terminator 3: De opkomst van de machines) speelt Rayne, de vampierendoder, die heldenvibes met een blanco gezicht en een ongelukkige stijfheid in haar optreden kanaliseert. Hij is op een missie om Kagan, de vampierkoning (gespeeld door slaapwandelaar Ben Kingsley), zijn ondode vader, een verkrachter, te vermoorden. Onderweg ontmoet hij de Brimstone Society, waar hij traint onder Vlad (Michael Madsen) en gezelschap vindt in een bende huurlingen. Samen moeten ze Kagan verslaan en Roemenië bevrijden van zijn koninkrijk, Yadda Yadda; het is lang niet zo energiek of zwaar als de games.
De aanpassingen van Boll wijken op beroemde wijze af van het bronmateriaal: in de Spelen werd Rayne geboren in 1915 en jaagt op alles, van vampieren tot demonen tot toproofdieren. Maar Boll denkt dat hij het beter weet en verkiest zijn fantasieversie boven welke fanservice dan ook. Dit wil niet zeggen dat dit aanpassingen zijn Zou moeten toegeven aan de ingebouwde fanbase, maar Boll verslaat de stijl en toon van zijn bronmateriaal zo vaak dat je je afvraagt ​​voor wie ze bedoeld zijn. DE BloedRayne zijn gotische hack-and-slash-avonturen waarbij een dominatrix-achtige dhampir bloederige actie ontketent, terwijl Boll’s eerste game BloedRayne de film is als een lethargische fanfic met een ruwe historische charme.
Michelle Rodriguez bewapent zichzelf met een zwaard dat door Medieval Times is afgewezen.
Boll Productions KG
Erger nog, BloedRayne het beschikt niet eens over die zo-slecht-het-goed-charme. De acteurs brengen hun ouderwetse teksten alsof ze verdoofd zijn, zelfs tijdens de meest ongemakkelijke en passieloze liefdesscène die ooit het scherm te schande heeft gemaakt. De propwapens zien er belachelijk uit, waarbij Loken en actieschurk Michelle Rodriguez verschijnen voor een zwaardgevecht met extra grote botermessen. Waar verschijnt de begroting? Het komt zeker niet tot uiting in de productiewaarde, aangezien de pruik van Billy Zane eruit ziet alsof een stagiair de slecht passende dweil op 1 november in een afvalcontainer in Spirit Halloween heeft gevonden. Maar tegen alle verwachtingen in was Boll nog niet klaar BloedRayne.
In 2007 verscheen een direct-to-video-vervolg met de titel BloedRayne: Bevrijding nam Rayne mee naar het wilde westen van Montana. Natassia Malthe zou Loken vervangen als dhampir, maar ze kon de ontluikende franchise niet naar een hoger niveau tillen. Om gekke redenen bevindt Rayne zich in Amerika op jacht naar de vampier Billy the Kid (gespeeld door Zach Ward, een frequente Boll-medewerker). Het heeft alles te maken met een gekke middernachtfilm waar je met vrienden om zou kunnen lachen, maar Boll slaagt er opnieuw niet in om een ​​vermakelijke genre-ervaring te vinden. De film heeft slechts vier recensies op Rotten Tomatoes, allemaal vernietigend. Wat zich als een B-film had moeten afspelen, probeert in plaats daarvan een serieuze horror-western te zijn, wat een verbijsterend slecht moment is. Maar wacht, er is meer!
In 2011 werd Boll vrijgelaten BloodRayne: Het Derde Rijk. “Agent Rayne” speelt zich af in het Europa van 1943 en vecht tegen de nazi’s met het Franse verzet, in een uitgangspunt dat op zijn minst vaag leek op Rayne’s videogame-avonturen. Helaas is dit op de een of andere manier de slechtste foto van het stel. Malthe keert terug om te sleutelen aan de gekste clichés van actiehorror, terwijl acteur Michael Paré een hattrick voltooit waar niemand over mag opscheppen, en in elke BloodRayne als een ander personage verschijnt. De toevoegingen van Brendan Fletcher en Clint Howard zijn geen redding, aangezien Boll er niet in slaagt een samenhangend of spannend gevechtsverloop in elkaar te zetten. Het is een pijnlijke ervaring die voelt alsof het gemaakt is voor centen en wat kauwgom.
BloodRayne: Het Derde Rijk het heeft de zaken nog verder afgezwakt.
Boll Productions KG
En nu komen we bij het vreemdste deel van BloedRayne verhaal: Blubberella.
In hetzelfde jaar martelde Boll de wereld BloodRayne: Het Derde Rijkheeft een onverwacht begeleidend horloge uitgebracht. Blubberella het is een shot-voor-shot-remake van Het Derde Rijk met dezelfde cast, behalve – wacht erop – een zwaarlijvige vampier-mens-hybride in de plaats van Rayne. Fatfobische exploitatiekomedie is de laagst denkbare vorm van cinema. De hoofdrolspeelster Lindsay Hollister, die later zei het allemaal Wat het gedrag van Boll betreft, deed hij zijn best om de film kracht bij te zetten door te zeggen: “Ik wilde heel graag een film maken over een dik meisje dat kon schoppen.” Maar ondanks zijn inspanningen zou Boll (die ook een sympathieke Hitler speelt) zijn idiote satire op de MCU nooit meer laten zijn dan de goedkoopste denkbare clou.
Zelfs volgens de normen van Uwe Boll is de reis van BloedRayne NAAR Blubberella het is wild. De regisseur verbrandde in wezen geld met zijn producties, maar deze werden gemaakt in de jaren voordat ontwikkelaars van videogames beseften hoe waardevol hun eigendommen konden zijn. Er zit een ontspannen aspect aan zijn carrière dat vreemd genoeg respectabel is, maar zijn eigenzinnige benadering van filmmaken (en voordelige Duitse belastingvoordelen) had ons zoveel beter van dienst kunnen zijn.
