Valentino’s provocerende Haute Couture Peep Show

Haute couture is een prachtige paradox. Dezelfde kledingstukken kunnen worden gezien als een uitdrukking van maximale intimiteit of absoluut spektakel, een aangeboren privéplezier of een publiek statement – ​​van esthetiek, waardesystemen, zelfs gewoon vrijgevigheid. Over het algemeen kiest een modehuis één kant van die grote verdeeldheid, maar Alessandro Michele heeft besloten die tegenstellingen te omarmen. toneel van hem Valentijn toont als een buitengewoon, provocerend en veelzijdig adres voor alle couture die is, was en zou kunnen zijn, in één keer. Het was een modeshow die anders was dan alle andere.

Hier is het tafereel: 26 cilinders, in alfabetische volgorde geannoteerd, elk bezaaid met een tiental kijkgaten met metalen latten, met krukjes ernaast, als het hol van een bijzonder chique twitcher. De muziek zwol aan, de deuren werden zonder woorden geopend door een butler met witte handschoenen, en het publiek keek naar binnen om het spektakel te aanschouwen. Het idee werd overgenomen: het is officieel een Kaiserpanorama dat, zoals de naam al doet vermoeden, een overblijfsel is uit de 19e eeuw, waarschijnlijk net als de haute couture zelf. Je tuurde naar binnen en draaide dia’s om driedimensionale figuren te bedenken. Michele gebruikte het als een haute couture-peepshow, waarbij hij naar levende modellen staarde die kampeerden en pronken in zijn Valentino-jurken. Eén vertrok, de anderen volgden hem.

“Mensen in de mode zijn voyeurs”, zei Michele na de show. Het is waar dat mode draait om kijken – door er zelfs door geobsedeerd te zijn in ons hypervisuele tijdperk – maar hoeveel zien we, ondanks zoveel kijken, werkelijk? Dit is wat Michele wilde doen: onze aandacht volledig trekken en deze met opmerkelijke intensiteit op zijn kleding richten. ‘We moeten teruggaan en de zaken echt bekijken’, zei hij. “Kijk naar de stof, kijk naar het borduurwerk, kijk naar de magie. Ik probeerde mensen te dwingen te stoppen, te kijken.” Sterker nog, je kon jezelf niet losscheuren. Het was een ingenieus idee.

Ook de kleding was schitterend: ze verdienden onze intense concentratie volledig. Sommige waren op zichzelf intense, escalerende golven van ruches die modellen omhulden, plooien van lamé die uitwaaierden rond lichamen, uitglijdende showgirl-jurken die deden denken aan de jaren twintig, van films die een jonge Valentino genoeg betoverden om ernaar te streven filmsterren te kleden en die, voor Michele, verband houden met zijn moeder, die als jongen in de Cinecittà Studios in Rome werkte. Maar er waren eenvoudigere jurken, verrijkt met stiksels in bevroren lapis lazuli of sleutelbloem, en jurken van gladde jersey en borduursels op fluweel die grijp terug naar Valentino’s gloriedagen uit de jaren tachtig, toen de oprichter rijke vrouwen met een gecultiveerde, beschaafde smaak kleedde die er beleefd uit wilden zien. De rijkdom die hij op zijn beurt verwierf uit de latente kracht van die visie op elegantie, stelde Valentino in staat alles te verwezenlijken waar hij ooit van had gedroomd, van een paleis tot een Goya. Ze zijn natuurlijk duur, maar de aankoop ervan was geen onderdeel van een vertoon van zijn oogverblindende rijkdom, maar van een meedogenloos streven naar schoonheid.

Sommigen zagen de enscenering van deze show niet als een verheerlijking van schoonheid, maar als een objectivering van vrouwen, waarbij de modellen hun werk lieten zien als artiesten in live seksshows voor hun woordeloze, gezichtsloze toeschouwers. Kijk nog eens. Het deed me denken aan het panopticon, een 18e-eeuws gevangenisontwerp waarin een cirkelvormige ring van cellen een bewaker in staat stelde alle gevangenen te observeren. De modellen hadden de macht in die interpretatie, het publiek zijn gevangenen, de gezichten vastgelijmd aan onze ramen, niet in staat om aan de schoonheid te ontsnappen. In ieder geval tot het einde van de show.

Er was ook iets aan deze ruimtes dat op altaren leek, wat voor Michele een aangeboren verbinding had met Valentino Garavani, met zijn bijna religieuze zoektocht naar perfectie. Hij stierf negen dagen voordat Michele deze show in zijn naam opvoerde. “Mode, en vooral couture, is in staat idolen te creëren”, redeneert Michele. ‘En Valentine was vooral geobsedeerd door idolen. Vrouwen als godinnen.’ In zekere zin was dit zijn eerbetoon aan Valentino’s visie op vrouwen en schoonheid, en aan zijn ateliers, aan zijn bewondering voor vakmanschap: ‘vakmanschap’ is niet het soort woord dat je zou denken dat meneer Valentino zou gebruiken.

Wat vond Michele van Valentino – de man, niet het huis? ‘Ik dacht dat we dezelfde mooie baan hadden gekozen,’ mijmerde hij filosofisch. Schoonheid is een woord dat ze allebei graag gebruiken. “Het is iets dat het altijd levend maakt. Nu is het een mythologie.” Michele is de bewaarder van zijn vlam.