Staan we al aan de vooravond van een AI-apocalyps? Dat is wat je gemakkelijk zou kunnen afleiden uit Gore Verbinski’s eerste film in tien jaar, de sciencefiction-actiekomedie Veel succes, veel plezier, ga niet dood. De film volgt een tijdreiziger, gespeeld door Sam Rockwell, die klanten van een restaurant in Los Angeles gijzelt en een selecte groep recruteert om hem te helpen de AI-apocalyps af te wenden. Dit is niet de eerste keer dat hij dit doet en faalt. Nog steeds. En opnieuw.
Het lijkt een vergezocht uitgangspunt: tijdreizen en robots die de mensheid vernietigen zijn tenslotte nog steeds science fiction. Maar de wereld waarin we worden gepresenteerd Veel succes, veel plezier, ga niet dood het lijkt niet zo heel anders dan bij ons. Iedereen zit aan zijn telefoon gekluisterd en gaat van de ene hersenloze video van 30 seconden naar de andere. Tieners kopen gretig nieuwe producten waarvoor ze massaal reclame maken. En er is een vreemd, gloeiend beeld dat op elke telefoon verschijnt en dat alle middelbare scholieren lijkt te hersenspoelen – oké, dat is een beetje vergezocht. Maar dat was het ook belangrijk voor Verbinski dat zijn film laat zien hoe dicht we bij het begin van de AI-apocalyps zijn.
“We laten al oren groeien op de ruggen van muizen, toch?” Verbinski vertelt Achteruit. “Als je niet denkt dat AI met vlees gaat spelen, denk ik dat je heel dwaas bent. Ik denk dat de wereld op het punt staat heel, heel vreemd te worden.”
Maar net zo vreemd als Veel succes, veel plezier, ga niet doodis het de wereld? Waarschijnlijk niet echt, maar de bizarre wendingen zijn de moeite waard om te onthullen Veel succes, veel plezier, sterf niet, en of de revolutie tegen kunstmatige intelligentie zal slagen.
Waarschuwing! Spoilers vooruit voor Veel succes, veel plezier, ga niet dood.
Veel succes, veel plezier, ga niet dood Einde uitgelegd
De Man from the Future (Rockwell) is verder gekomen dan ooit tevoren. Deze groep mensen die hij heeft gerekruteerd – waaronder de rouwende moeder Susan (Juno Temple), leraren Janet (Zazie Beetz) en Mark (Michael Peña), Uber-chauffeur Scott (Asim Chaudhry) en de mysterieuze bleekblonde zwerver Ingrid (Haley Lu Richardson) – lijkt de geheime saus te zijn geweest om het eindpunt van zijn missie te bereiken. Ze zitten opgesloten in een leeg huis aan de overkant van het huis in de buitenwijk van de man die een moorddadige, bewuste AI zal uitvinden die de mensheid zal vernietigen, wachtend op iets.
Het is meestal op dit punt dat de groep wordt aangevallen, legt The Man From the Future uit. Soms zijn het huurmoordenaars, soms is het een troep hondsdolle honden. “Wat als het puppy’s waren?” vraagt Susan. “Of een katje!” iemand anders suggereert. Maar het is geen van deze dingen; in plaats daarvan wordt de groep geteisterd door een leger gehersenspoelde tieners, bestuurd door dat mysterieuze gloeiende beeld op hun telefoons. Het zijn Janet en Mark die de onwaarschijnlijke oplossing hebben: een speelgoedblaster die hun collega heeft opgetuigd en die de vreemde kracht heeft om alle elektronische apparaten uit te schakelen. Ze rennen weg voor het leger aanvallende tieners, terwijl de Man from the Future, Ingrid en Susan (Scott verdwaalt in de menigte) richting het huis rennen. Maar ze slagen er niet in te ontsnappen aan het leger van zombietieners en worden omsingeld, net op het moment dat een gigantische AI-kat bestaande uit puppy’s arriveert en willekeurige tieners begint te verslinden. Het is een moment dat ook de grenzen van de realiteit van de film op de proef stelt, maar Verbinski was terughoudend over de vraag of de groep op dit moment al vastzat in een AI-simulatie.
“Er zit veel in de film waar je naar terug kunt gaan en een tweede of derde keer kunt bekijken. Ik bedoel, er is numerologie, er is spellogica, er zijn veel verborgen dingen. Ik bedoel, je zou je kunnen afvragen: wat is een simulatie en wat is een tijdlijn?” zegt Verbinski.
Want dat is de grote vraag zodra Future Man, Ingrid en Susan de jongen (Artie Wilkinson-Hunt) vinden, zittend op een gigantische stapel draden en computers. Ze beseffen dat alle vreemde dingen waar ze getuige van waren – van tieners die door hun telefoons werden gehersenspoeld tot ingehuurde huurmoordenaars – allemaal acties waren van de kunstmatige intelligentie, die al bewust was geworden en nu de jongen (zelf een kloon) controleerde om zichzelf te upgraden.
Maar ze hebben een paar trucjes achter de hand: Future Man heeft nog steeds de USB die de code bevat om de kunstmatige intelligentie te besturen, en Susan heeft de hulp van een technologie met de stem van haar overleden zoon, die belooft hen te helpen. Terwijl Ingrid de kamer moest verlaten vanwege haar pijnlijke allergie voor wifi, proberen de twee de code in te voeren, maar worden ze aangevallen door verschillende AI-gestuurde draden en kabels.
Pas wanneer Ingrid, met een bloedneus, tussenbeide komt om de code in te voeren, openbaart de kunstmatige intelligentie zich aan haar en onthult haar verband met Future Man; door haar naar een simulatie te vervoeren, onthult hij dat Ingrid zwanger is van de Future Man en dat ze haar tragische leven kan vermijden door te ontsnappen naar de virtuele realiteit, zoals haar waardeloze vriend deed. Maar Ingrid negeert de waarschuwingen van de AI en voert de code in. De dag is gered en het trio wordt begroet door de nog levende Janet en Mark en gelukkige, ongehersenspoelde tieners. Maar het is allemaal een beetje ook perfect en, overmand door een gevoel van angst, verontschuldigt de Man uit de Toekomst zich bij Ingrid en reist opnieuw in de tijd naar het verleden. Op dat moment beseft Ingrid, ingegeven door de terugkeer van haar vriend en de gigantische AI-kat, dat ze vastzit in de simulatie.
We keren terug naar Norm’s Diner, waar iedereen weer is zoals ze de avond ervoor waren, hun telefoon checken en taart eten. Maar deze keer gaat de Toekomstige Man rechtstreeks naar Ingrid, steelt haar frietjes en vertelt haar zijn nieuwe plan: ze zullen iedereen ter wereld laten verdwijnen van haar allergie voor wifi. Ingrid is geschokt en verontwaardigd als deze vreemdeling haar nadert, maar terwijl hij doorgaat met ronddwalen, glimlacht ze. Het is een beetje een cliffhanger-einde, maar wel eentje waarvan Verbinski hoopt dat het iets bij het publiek zal opwekken.
“Er is nog veel werk te doen”, zegt Verbinski. “Ga naar de film, ga naar Norm, eet wat taart, voer een gesprek, sluit je aan bij de revolutie. Het is nog niet voorbij. Er is nog steeds huiswerk. En ik denk dat het goed is om zijn ziekte als geneesmiddel te beschouwen. De implementatie ervan zal volgens mij een uitdaging zijn, maar gedwongen onthouding is een interessant idee.”
Is het dus mogelijk om de wereld te redden van kunstmatige intelligentie? Als we allemaal een allergie voor wifi zouden kunnen ontwikkelen, misschien.
