In 1955 nam Pete Seeger een lied op de microfoon op en zong het op Oberlin College. De melodie was sober, bijna openhartig, maar de vraag was diepgaand: Waar zijn alle bloemen gebleven?? Een tekst over de recursieve tol van oorlog, over de herinnering die generaties lang doorglipt. Wanneer zullen ze het ooit leren?
Datzelfde jaar veroorzaakte de vrijspraak van twee blanke mannen bij het lynchen van de 14-jarige Emmett Till schokgolven door het land. Beelden van het verminkte lichaam van Till gingen wijdverbreid de ronde Jet magazine, waardoor een burgerrechtenbeweging ontstond die al aan kracht won. Amerika leerde langzaam en gewelddadig hoe beelden konden getuigen, verontwaardiging konden uitlokken en morele overgave konden eisen.
Ondertussen verzamelde een katholieke non, tekenleraar en activist voor sociale rechtvaardigheid in Los Angeles stilletjes de beeldtaal van het dagelijks leven. Met een 35 mm camera fotografeerde zuster Corita Kent verkeerskegels en reclameborden, projecten in de klas en bewegwijzering van supermarkten, koekjes en poppen, parkeerplaatsen voor gebruikte auto’s en zonnebloemen, Mariafeesten en stadsstraten. Hij fotografeerde zijn studenten, zijn vrienden Charles en Ray Eames en het dichte en tegenstrijdige leven in Los Angeles zelf. Gewone dingen. Geladen dingen. Taal in het wild.
Over zijn fotografische praktijk schreef Kent: “Ik denk dat ik in zekere zin altijd aan het verzamelen ben: met mijn ogen open over straat lopen, door een tijdschrift bladeren, een film kijken, een museum of supermarkt bezoeken.”
Tussen 1955 en 1968 verzamelde Kent, terwijl hij les gaf in letters, lay-out, beeldonderzoek en visuele structuur aan de kunstafdeling van het Immaculate Heart College, meer dan 15.000 35 mm-dia’s. Dit archief is onlangs in de tentoonstelling gedestilleerd Corita Kent: De hekserij van beelden al Marciano Arte-stichtingonthult de drijvende kracht achter zijn praktijk: kijken als toewijding, verzamelen als discipline.
De tentoonstelling, samengesteld en samengesteld door Michelle Silva, bevatte ongeveer 1.100 dia’s op drie monumentale schermen. Bezoekers zakten weg in zitzakken terwijl de beelden in drieklanken verschenen, met tussenpozen van één minuut. Het ritme was doelbewust, bijna liturgisch. Drie beelden arriveerden, stopten en bleven lang genoeg hangen om vergelijking, resonantie en tegenspraak uit te nodigen.
