Het andere argument is dat het mogelijk is dat er geen gemeenschapsinitiatieven meer zijn die door ontwerpers worden geïnitieerd, maar dat zij juist meer zichtbaar worden. Ontwerp is een instrument van versterking, en met zo’n intense visuele overstimulatie in onze fysieke en digitale wereld kunnen misschien alleen degenen met ontwerpintuïtie de ruis doorbreken? Leeszaal Medeoprichter Shirley Heim zegt: “Ik ben de enige creatieveling in het oprichtersteam. Interessant genoeg raakte ik pas bij het project betrokken toen het in de daadwerkelijke oprichtingsfase terechtkwam, toen vragen over de visuele identiteit en hoe het project zich in de wereld presenteert relevant werden.”
Gevestigd in Berlijn Backhaus-projecten mede-oprichter Amaan Hassen herhaalt het sentiment van Shirley en legt uit: “Je moet behoorlijk consistent en duidelijk zijn over wat je doet en hoe je jezelf presenteert, omdat je anders de aandacht verliest. Ik denk dat dat een van de dingen is die mij tot gemeenschapswerk hebben aangetrokken. Je leert van de duivel, van de reclamewereld en de commerciële wereld van design, en daar wil je iets altruïstisch mee doen.”
Acht jaar sinds ik Londen verliet, verlang ik niet langer naar de nachtelijke netwerken van kennissen die ik ooit als mijn gemeenschap beschouwde. Wij, als generatie, passen ons aan en reageren op de eisen van ons politieke en economische klimaat. Veel van de creatieve persoonlijkheden die ik in mijn eerste jaren in Berlijn heb ontmoet, zijn minder gericht op het maken van carrière terwijl ze in het weekend leven, maar zetten zich steeds meer in voor activisme en sociale verantwoordelijkheid. De prioriteiten zijn veranderd nu de vrijheid op nieuwe manieren wordt uitgedaagd. Toch blijft de ambitie bestaan, die van het vinden van nieuwe vormen. Terugkijkend op deze steeds veranderende seizoenen concludeert Amaan: “De droom is voorbij. Maar niet echt.”
