Als je je nog niet hebt aangemeld voor de mijne Substapelsis waar ik een beetje persoonlijker word: ik schrijf vanuit mijn hart over zelfzorg, moederschap, welzijn en alles daartussenin. Mijn community vond dit bericht erg leuk, dus ik wilde hier een fragment met jullie delen.
Niemand van ons wordt wakker planning meer tijd op onze telefoons doorbrengen dan we zouden willen. Het gebeurt soort van. Een snelle controle verandert in een scroll van 20 minuten en plotseling is het 14.00 uur en weet je niet zeker waar de ochtend is gebleven. We hebben het allemaal meegemaakt, en daarom wil ik het meteen zeggen: dit is niet het zoveelste artikel dat bedoeld is om je schuldig te laten voelen over je schermtijd.
Het punt is dit: hoeveel intentie ik ook steek in het gebruik van mijn telefoon, ik heb nog steeds dagen waarop ik het veel drukker heb dan ik had gepland. Het komt de hele tijd ter sprake in gesprekken met mijn vrienden, en het komt zeker ter sprake in elk gesprek over het opvoeden van kinderen in 2026.
Net als ik denk dat ik het door heb, kan ik terugvallen in gewoonten die mij afhouden van het huidige, vrije, volle leven dat ik zo graag wil leiden.
Een voorbeeld: een paar weekenden geleden werd Austin getroffen door een ijsstorm en we waren vier hele dagen thuis en konden nergens heen. In mijn gedachten had ik een visioen van een gezellig, dromerig weekend: spelletjes spelen, kunstprojecten doen met de kinderen, kasten opruimen (alleen ik?), koekjes bakken en filmavonden met het hele gezin. En hoewel er veel van die dingen gebeurden, moest ik ook mijn Slack-meldingen vernieuwen en veel door Instagram scrollen.
Ik voelde mijn zenuwstelsel luider worden, het soort gespannen maar vermoeide gevoel dat je bekruipt als je meer consumeert dan je verwerkt.
Het hielp niet dat het samenviel met een ongelooflijk tumultueuze tijd in de wereld. Ik stond mezelf toe te veel commentaarthreads te lezen van mensen die ruzie maakten over politiek, beledigingen uitten en ongelooflijk verontrustende video’s keken over wat er in Minnesota gebeurde. Maandagavond voelde ik het in mijn lichaam: afgeleid, angstig, boos op Adam en de kinderen vanwege dingen die mij normaal gesproken niet in de war zouden brengen.
Ontgrendel het volledige bericht Hier het lezen van de grenzen die de delen van het leven beschermen die voor mij het belangrijkst zijn. Als ik dit doe, voel ik me meer op één lijn, minder gestrest en alsof ik meer uren per dag heb.
