Wat als je vinger in een slak verandert? In de surrealistische animatiewereld van Lily Shaul hoeft niets logisch te zijn

Zoals de meeste mensen, zo niet alle, de illustrator en animator Lelie Shaul hij houdt niet van slakken. Dit heeft de nieuwsgierigheid van de kunstenaar echter niet belemmerd naar een wereld waarin ze een volstrekt onontkoombare soort zijn – niet alleen de squishy wezens die we voorzichtig vermijden te verpletteren in de regen – maar iets dat iets permanenter is, zoals bijvoorbeeld een lichaamsdeel. Dit was het idee achter zijn korte animatiefilm De slakvinger: een surrealistische, met de hand getekende reeks met een zenuwslopende twist (de vinger van de hoofdpersoon verandert feitelijk in een slak). De korte film schetst een aantal grappige scenario’s die logischerwijs zouden volgen uit het hebben van een slak als vinger: het blijkt een redelijk handige set te zijn voor het verzegelen van brieven, maar niet het meest aantrekkelijke accessoire als je op date bent.

Als De slakvingerVeel van Lily’s animaties hebben een ‘alledaags begin’, vertelt ze, maar worden langzaam ‘leuke, vreemde, magische reizen, waarbij het normale in iets onverwachts verandert’, zegt ze, zoals Tanden tijdnog een korte film van de kunstenaar die de saaie handeling van je tanden poetsen op zijn kop zet door het pluggat opnieuw uit te vinden als een poort naar een ander universum. Door deze verhalen frame voor frame te tekenen, bouwt Lily graag hele werelden vol fantasierijke en buitenaardse personages, die haar ertoe aanzetten om op ongebruikelijke manieren tot leven te komen: “Ik hou ervan om vloeiende, wiebelige, overdreven bewegingen te maken”, zegt ze. “Ik maak digitale animatie, maar ik maak altijd dingen met mijn handen en gebruik van echte materialen. Ik hou van de textuur en directheid van kleurpotloden en gouache, de levendige effen kleur van zeefdruk en het gebruik van borduurwerk om mijn werk in 3D om te zetten.”

Omdat Lily’s buitenaardse illustraties en animaties vaak verankerd zijn in het alledaagse, besteedt ze een groot deel van haar tijd aan het observeren van alles, zelfs kleine, alledaagse details, om ze opnieuw voor te stellen. Een groot deel van haar praktijk bestaat uit het tekenen van plaatsen, haar schetsboeken gevuld met ‘gewone scènes’ die Lily vervolgens transformeert in ‘buitenaardse realiteiten’, zegt ze. Bij al deze waarnemingen speelt kleur een bijzonder belangrijke rol, net als bij de recente serie kleurpotloden van de illustrator Klein Tokio van zijn reis naar Japan. “Kleur is alles voor mij. Het is de manier waarop ik de wereld zie, mijn persoonlijkheid, hoe ik me kleed, het is een integraal onderdeel van mij en geeft me zoveel vreugde”, besluit de illustrator. “In al mijn werk spelen kleur en humor een belangrijke rol. Ik wil dat mensen glimlachen, lachen en zich vrolijk voelen.”