Dit verhaal verscheen oorspronkelijk op Vanity beurs.
Al Grammy-prijzen 2026 op zondag droeg Chappell Roan er geen, maar twee kleren. Roan, die vorig jaar de prijs voor beste nieuwe artiest won en deze dit jaar tijdens de ceremonie aan Olivia Dean uitreikte, betrad het podium. Dit kan zijn omdat de look die ze op de rode loper droeg dat zeker was Niet Geschikt voor televisie.
Roan arriveerde Rode loper van Grammy’s 2026 ze draagt een bordeauxrode chiffonjurk en bijpassende cape van ontwerper Miguel Castro Freitas voor Mugler. Gezien de transparantie ervan was het al een riskant gezicht, maar toen Roan de cape eenmaal afdeed, werd de inzet vertienvoudigd.
Historisch gezien is dat de rode loper van de Grammy’s DE Een plek om wat harder en riskanter te gaan – wie zou de semi-transparante, diepe Versace-jurk van Jennifer Lopez uit 2000 kunnen vergeten. (Nou ja, niemand zou het kunnen vergeten – dat laten ze niet toe!) En historisch gezien heeft Roan zelf nooit een kleermakersuitdaging uit de weg gegaan. Kom binnen in de onderjurk van Sunday, die een schijnbaar nieuwe tatoeage op Ronans rug laat zien, die aan de voorkant aan haar tepels hangt.
Ja, de chiffonjurk hing aan twee tepelpiercings. Alleen bleek het bij nadere inspectie een prothese te zijn die op Roans borst was aangebracht, en dat was begrijpelijk. De jurk is een eigentijdse Castro Freitas-reproductie van een haute couture-set die wijlen Manfred Thierry Mugler in 1998 op de catwalk toonde voor zijn gelijknamige label. Op die catwalk werd de zijden slip opgehangen aan de eigenlijke tepelringen van de modellen. Het is een klassiek Mugler-stuk dat destijds voor opschudding zorgde, en vanavond opnieuw.
Interessant genoeg veroorzaakte Castro Freitas vorig jaar, toen Castro Freitas tijdens zijn debuutshow voor het label een andere versie van de jurk liet zien, veel reacties online en van critici.
DE New York Times ernaar verwezen als ‘niet van deze wereld’ en een groot deel van het internet bestempelde het ontwerp als vrouwonvriendelijk, zonder misschien te weten dat het een reproductie was van een origineel van Mugler. De details van de heruitgave waren meestal onopvallend. De jurk Klaar lijken in de huidige kleermakerscontext niet op hun plaats als een residu van a wa-wa-woom tijdperk van de mode dat, ten goede of ten kwade, verlopen. Tegenwoordig, in het post-#MeToo-tijdperk en in een tijdperk waarin catwalkmode minder draait om gimmicks, uitspraken of schandalen en steeds meer om draagbaarheid en commercialisering, lijkt een dergelijke stijl, gepresenteerd door een mannelijke ontwerper, op zijn best gedateerd en vooral mannelijk gericht. Het was bovenal een mooi voorbeeld van wat de nostalgische obsessie van de mode met de mode als cultureel instrument heeft gedaan: onze collectieve obsessie als industrie met het romantiseren en herscheppen van het verleden heeft ertoe geleid dat ontwerpers niet altijd met de toekomst spreken.
