Hieronder deelt Maya Shankar vijf belangrijke inzichten uit haar nieuwe boek, De andere kant van verandering: wie we worden als het leven andere plannen maakt.
Shankar is cognitief wetenschapper en podcastpresentator Een kleine wijziging van het plan. Hij was senior beleidsadviseur in het Witte Huis van Obama, waar hij het team voor sociale en gedragswetenschappen oprichtte en voorzat. Ze werd ook aangesteld als de eerste gedragswetenschappelijke adviseur van de Verenigde Naties.
Wat is het grote idee?
Wat als de omwentelingen in het leven die u het meest doen schudden, ook uw grootste kansen zouden kunnen zijn? Verandering kan als een verlies aanvoelen, maar het kan ook het begin zijn van een sterker, opnieuw uitgevonden zelf.
1. Onze hersenen zijn niet ingesteld op het waarderen van onzekerheid.
We hebben de neiging om onzekerheid te haten, en een grote verandering kan veel onzekerheid in ons leven brengen. Er is een fascinerend wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat mensen meer gestresseerd zijn als ze denken dat ze 50% kans hebben op een elektrische schok dan wanneer ze denken dat ze 100% kans hebben. We weten liever dat er iets ergs staat te gebeuren dan te worstelen met enige dubbelzinnigheid.
Een andere reden waarom verandering beangstigend is, is omdat het een soort verlies met zich meebrengt. Verandering betekent per definitie dat we van een oude manier van zijn naar een nieuwe gaan. Het kan zijn dat we niet alleen angst voelen, maar ook diepe pijn voelen over wat we verliezen. En wanneer er een grote verandering plaatsvindt, kunnen we het verlies van onze persoonlijke identiteit ervaren. Wij zouden kunnen denken, Wie ben ik nu de verandering heeft weggenomen wat ik ooit was?
2. Een sterke en uitgebreide persoonlijke identiteit kan je veerkrachtiger maken tegen onverwachte veranderingen.
Als kind was ik een beginnende concertviolist die aan Juilliard studeerde bij Itzhak Perlman. Een plotselinge handblessure maakte van de ene op de andere dag een einde aan mijn droom om prof te worden. Ik herinner me duidelijk dat ik rouwde, niet alleen om het verlies van het instrument, maar ook om wie ik in wezen was.
Tientallen jaren later merkte ik dat ik opnieuw te maken kreeg met een onverwachte en ongewenste verandering in mijn persoonlijke leven. Na jarenlang talloze obstakels en teleurstellingen te hebben overwonnen, stonden mijn man en ik eindelijk op het punt om samen een gezin te stichten. Maar het leven had andere plannen. Ik merkte dat ik niet alleen rouwde om de verliezen tijdens mijn zwangerschap, maar ook om het verlies van mijn identiteit als aspirant-moeder.
Op deze momenten zou ik willen dat iemand mij deze leidraad had gegeven: probeer jezelf niet simpelweg te definiëren door wat je doet – rollen of labels – maar door waarom je die dingen doet. Ik ontdekte bijvoorbeeld dat liefde voor menselijke connectie de basis vormde van mijn muzikale en ouderschapsaspiraties. Ik ben een persoon die gedijt op emotionele verbindingen met anderen. En alleen omdat ik de viool verloor, wil nog niet zeggen dat ik verloor wat ervoor zorgde dat ik er zo dol op was. Nu begrijp ik dat het gewoon een kwestie is van het vinden van nieuwe uitlaatkleppen om deze delen van mezelf tot uitdrukking te brengen.
Ik heb mijn verlangen naar emotionele verbinding bijvoorbeeld kunnen bevredigen door mijn rol als interviewer voor mijn podcast en door dit boek te schrijven. Het was bevrijdend en krachtig om mezelf op deze manier opnieuw voor te stellen. Mijn identiteit verankeren Waarom specifieke activiteiten laten mij oplichten, ik zal mezelf de volgende keer een zachtere landing geven Wat wordt in gevaar gebracht. Mijn Waarom het zal er nog steeds zijn en kan dienen als een kompas dat mij naar mijn volgende hoofdstuk zal leiden.
Vraag jezelf af: wat is jouw waarom? En kun je je identiteit daaraan verankeren? Uit onderzoek blijkt dat dit mogelijk is, en het kan helpen om aan een zelfbevestigingsoefening deel te nemen. Het duurt slechts vijf of tien minuten. Schrijf alle identiteiten op die je waardeert over jezelf en die niet worden bedreigd door verandering. Dit kan je verbreden naar een perspectief dat je eraan herinnert dat je identiteit en eigenwaarde niet alleen afhankelijk zijn van wat het leven je heeft ontnomen.
3. Afleiding kan een gezond en productief coping-mechanisme zijn.
Een verhaal dat alomtegenwoordig is geworden, vooral in westerse gesprekken over welzijn, is dat de enige gezonde manier om een slechte ervaring te boven te komen, is door deze volledig onder ogen te zien en jezelf onder te dompelen in je negatieve gevoelens. Anders loop je het risico dat deze emoties in de toekomst met grotere kracht weer de kop opsteken. Maar recent onderzoek naar veerkracht onthult een veel complexer verhaal.
Individuele verschillen spelen een belangrijke rol bij het bepalen van wat een gezonde reactie is. Als het direct en aanhoudend aanpakken van uw negatieve emoties voor u werkt, blijf dan op koers. Maar als u niet voor die methode kiest en het goed doet, of als een combinatie van benadering en het vermijden van negatieve emoties uw zwakte is, hoeft u zich niet schuldig te voelen of bang te zijn om later de gevolgen te moeten dragen. Als iets niet steeds opnieuw de kop opsteekt, is het onwaarschijnlijk dat het je de komende jaren plotseling met grotere intensiteit zal achtervolgen.
In dit verband: als u of uw dierbaren in de nasleep van een verandering in een staat van ontkenning terechtkomen, kan deze reactie op korte termijn positief zijn. Er schuilt genade in ontkenning, zoals pijnonderzoekers Elisabeth Kubler-Ross en David Kessler zeggen. Het is de manier van de natuur om slechts zoveel binnen te laten als we aankunnen. Ontkenning kan ons een krachtig gevoel van controle, motivatie en hoop geven, wat soms de reddingslijn is die we nodig hebben om veerkrachtig te blijven in onze moeilijkste tijden. In een onderzoek werden de hersteltrajecten van patiënten met hartproblemen onderzocht. Degenen met een hoge mate van ontkenning op korte termijn brachten minder tijd door op de intensive care en hadden minder hartgerelateerde symptomen tijdens hun verblijf in het ziekenhuis.
4. Verandering kan dienen als een cruciaal moment van openbaring.
Als er iets ergs gebeurt, kan het voelen alsof de wereld die we kennen is vernietigd en dat we een persoonlijke apocalyps meemaken. Maar apocalyps komt van het Griekse woord Apocalypsewat ‘openbaring’ betekent. Deze etymologie is leerzaam. Verandering kan ons choqueren, maar kan ons ook dingen onthullen. De unieke eisen en stress van een verandering kunnen verrassende dingen onthullen over wie we zijn. Inzichten die we, eenmaal onthuld, kunnen gebruiken om onze zelfbeperkende overtuigingen uit te dagen of op een andere manier ons pad voorwaarts te begeleiden.
Ik denk aan twee verhalen van mensen die ik voor mijn boek heb geïnterviewd. In één daarvan onthulde de aanhoudende impact van een fietsongeluk aan een vrouw genaamd Ingrid hoeveel schaamte ze met zich meedroeg over het erfgoed en de inheemse praktijken van haar familie. Toen ze dit eenmaal begreep, kon ze haar relatie met haar geloofssysteem herwerken en haar negatieve houding uitdagen. In een ander geval had een vrouw genaamd Tara een zeer onzekere hechtingsstijl en werd ze gedwongen dit aspect van zichzelf onder ogen te zien in het licht van grote veranderingen op middelbare leeftijd. Het doormaken van deze verandering gaf haar de impuls om langzame, weloverwogen stappen te zetten om zich open te stellen voor anderen en hen binnen te laten. In de loop van de tijd heeft hij een leven vol liefde en diepe, veilige relaties opgebouwd.
Veel aspecten van onze persoonlijke identiteit zijn veel kneedbaarder dan we ons misschien realiseren. Tara’s ervaring wordt ondersteund door recent onderzoek waaruit blijkt dat ervaringen uit de vroege kinderjaren veel minder voorspellend zijn voor de hechtingsstijlen van volwassenen dan eerder werd gedacht. We kunnen actieve stappen ondernemen om onze hechtingsstijlen op volwassen leeftijd opnieuw vorm te geven.
5. We kunnen niet voorspellen hoe we op grote veranderingen zullen reageren.
Wanneer we anticiperen op hoe we op een verandering zullen reageren, gaan we er ten onrechte van uit dat we in de toekomst dezelfde persoon zullen zijn als nu. Deze psychologische vooringenomenheid staat bekend als illusie van het einde van de geschiedenisen geeft het idee weer dat onze hersenen op betrouwbare wijze onderschatten hoeveel ze in de toekomst zullen veranderen, zelfs als we volledig erkennen dat we in het verleden aanzienlijk zijn veranderd.
We evolueren voortdurend, en een grote verstoring in ons leven kan deze interne veranderingen versnellen. Simpel gezegd: wanneer ons een grote verandering overkomt, kan dit leiden tot een diepgaande verandering van binnenuit. We worden andere mensen aan de andere kant van de verandering.
We worden andere mensen vanwege de ervaringen die we doorstaan. Hierdoor ben je wellicht veel beter in staat een negatieve verandering te weerstaan dan je aanvankelijk dacht, en dat komt omdat je je vermogen om te evolueren als gevolg van die verandering onderschat. De relevante vraag die we moeten stellen is niet: hoe ga ik om met deze verandering? Maar veeleer: hoe zal ik, met potentieel nieuwe vaardigheden, waarden en perspectieven, deze verandering het hoofd kunnen bieden?
Over het geheel genomen hebben de mensen die ik door de jaren heen heb geïnterviewd een diepe dankbaarheid en verbazing gevoeld over de persoon die ze zijn geworden als gevolg van wat ze hebben meegemaakt. Persoonlijk was ik er aanvankelijk sceptisch over. Ik zeg graag dat ik twee allergieën heb: soja en trivia. Maar verrassend genoeg was ik, toen ik dit boek schreef en mijn persoonlijke verandering doormaakte, getuige van deze evolutie in mij aan de andere kant van de verandering.
Wat als we grote verstoringen zouden gaan zien als een kans om onszelf opnieuw uit te vinden? Verandering biedt zoveel kansen en ik hoop dat jij hetzelfde gaat voelen.
Geniet van onze complete bibliotheek met bookbites, gelezen door auteurs!, in de Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk In Volgende grote ideeënclub tijdschrift en is met toestemming herdrukt.
