Het is belastingseizoen. Amerikanen ze betalen gemiddeld $ 10.489 aan persoonlijke belastingen– ongeveer 14% van het totale inkomen van een gemiddeld gezin.
De meesten zullen dat doen omdat ze vinden het hun burgerplicht. Velen geloven dat ze moreel verplicht zijn de wet te gehoorzamen en hun eerlijke deel te betalen. Maar nu de belastingdag nadert, zullen veel Amerikanen dat wel doen klagen over hun belastingaanslag en klagen dat het oneerlijk is.
Dus hoe weten we of het betalen van belasting het juiste is om te doen? Misschien heeft de filosofie enkele aanwijzingen?
Redenen om de wet te gehoorzamen
Veel filosofen zijn het erover eens dat we de wet moeten gehoorzamen. In De CritoPlato beschrijft bijvoorbeeld die van Socrates keuze nadat de Atheense jury hem wegens goddeloosheid ter dood had veroordeeld. Crito, een rijke vriend van Socrates, regelt dat hij op een avond voor zijn executie uit de gevangenis kan ontsnappen. Socrates weigert te zeggen dat hij de wet moet gehoorzamen.
In zijn beslissing toelichtenSocrates noemde drie redenen waarom het verkeerd voor hem zou zijn om de wet te overtreden: Ten eerste had hij ervoor gekozen om vele jaren in de stad te blijven, ondanks dat hij vrij was om te vertrekken als de wetten hem niet bevielen. Ten tweede zou hij andere mensen en de staat schade kunnen berokkenen als hij ongehoorzaam zou zijn. Ten slotte had hij in het verleden geprofiteerd van de wetten.
Recentere geleerden ondersteunen veel van deze beweringen. 18e-eeuwse filosofen zijn er dol op John Locke EN Jean-Jacques Rousseau hij voerde aan dat burgers de wet van de staat accepteerden door in de plaats te blijven wonen. Locke bijvoorbeeld gehouden dat “als een man een deel van het land onder een regering bezit of ervan geniet, zolang dat genot duurt, hij stilzwijgend instemt met de wetten van die regering, en verplicht is deze te gehoorzamen.”
Britse filosoof uit de 20e eeuw RM Haas suggereert het burgers moeten de wet respecteren bevorderen van goede sociale resultaten.
Een andere Britse filosoof uit dezelfde tijd, HLA Hart voerde aan dat burgers moeten gehoorzamen uit eerlijkheid jegens anderen die gehoorzamen. Hij meende dat het zo was oneerlijken daarom verkeerd om misbruik te maken van hun acties, zonder op hun beurt hetzelfde voor hen te doen.
Bestaat er een morele plicht om belasting te betalen?
Toch is het moeilijk te begrijpen waarom deze argumenten de gemiddelde burger de morele verantwoordelijkheid zouden geven om belasting te betalen.
De meesten van ons hebben nooit met de wet ingestemd. Wij zijn hier gewoon geboren. Vertrekken zou duur zijn, en zelfs de mogelijkheid om te emigreren hangt af van de bereidheid van een ander land om ons te accepteren.
gezien dat hoeveelheid openbaar afval en de zijne totale begrotingindividuele burgers kunnen het gevoel hebben dat hun belastingaanslag waarschijnlijk geen verschil zal maken voor de diensten die de overheid kan verlenen. Zelfs als ze het eens zouden zijn met de manier waarop de overheid het geld uitgeeft, zouden ze kunnen concluderen dat ze geen reden hebben om bij te dragen. De 10.000 dollar van één persoon zal immers niet bepalen of het leger in staat zal zijn de nationale grenzen te beschermen.
Het argument dat het meest wordt aangevoerd door geleerden voor de vraag waarom belastingen moeten worden betaald, is: plicht tot eerlijkheid. Fair play is het concept van wederkerigheid, het idee dat je geen misbruik mag maken van anderen.
Zoals filosofen het leuk vinden George Klosko zij beweren dat mensen misbruik maken van hun medeburgers belasting betalen.
Ze genieten van de wegen waar iedereen mee betaalt, van de brandweerkorpsen die ze financieren. Ze moeten medeburgers terugbetalen die hen hebben geprofiteerd, net zoals je iets zou moeten doen voor een vriend die je een lift naar het vliegveld geeft.
De zaak tegen de betaling van belastingen
Als filosoof die burgerethiek bestudeert, heb ik in a recent document dat dit soort verantwoordelijkheid nog steeds niet verklaart waarom belastingen moeten worden betaald.
Het idee dat we belasting moeten betalen omdat andere mensen er baat bij hebben gehad om de hunne te betalen, is naar mijn mening gebaseerd op een ten onrechte bekrompen kijk op wat het betekent om aan je plichten van wederkerigheid te voldoen. Het enige dat wederkerigheid vereist, is dat je mensen moet compenseren voor het werk dat ze doen en dat jou ten goede komt.
Net zoals we een vriend die ons een ritje naar het vliegveld geeft, kunnen terugbetalen door iets anders te doen waar hij baat bij heeft – bijvoorbeeld eten voor hem klaarmaken of hem helpen verhuizen – zo kunnen we onze medeburgers ook terugbetalen door iets anders te doen dan belasting betalen.
Veel acties komen ten goede aan uw medeburgers en waarvoor u zou kunnen betalen: een loonsverlaging nemen om juridisch discretionair werk te doen om het milieu te helpen, vrijwilligerswerk doen om beleidsonderzoek te doen, een carrière in de openbare dienst verkiezen boven een financieel meer lonende baan, en meer.
Als je genoeg van dit soort daden zou verrichten, zou je kunnen zeggen dat je geen wederzijdse plicht hebt om belasting te betalen. U zou al genoeg hebben gedaan om uw medeburgers te compenseren.
Waarom belasting betalen
Dat gezegd hebbende, is het beste argument voor het betalen van belastingen, zoals ik in mijn artikel betoog, ‘intellectuele nederigheid’. En dit is wat het betekent.
Om aan deze wederkerigheidsplichten te voldoen is het noodzakelijk om onze medeburgers met succes te compenseren voor alle lasten die zij namens ons op zich hebben genomen. Zoals u zich wellicht kunt voorstellen, is dit een moeilijke berekening om te maken.
Het is moeilijk om te weten of we genoeg hebben gedaan. Als we ervoor kiezen geen belasting te betalen omdat we denken dat we onze medeburgers al op andere manieren hebben terugbetaald, lopen we het grote risico een fout te maken.
Belasting betalen is één manier om dit risico te vermijden en een eerlijke behandeling van onze medeburgers te garanderen.
Brookes Bruin is assistent-professor filosofie en directeur van het Law, Liberty, and Justice-programma bij Clemson Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
