Scafisme hield in dat een slachtoffer tussen twee boten werd opgesloten, hem dwangmatig melk en honing werd gegeven, hem met het mengsel werd ingesmeerd en zwermen insecten achterbleven die zich tegoed deden aan hun langzaam rottende lichaam.
Een barbaarse vorm van marteling heeft historici al eeuwenlang geschokt en is een van de meest huiveringwekkende vormen van executie die ooit zijn bedacht.
Scafisme hield in dat een slachtoffer tussen twee houten boten werd opgesloten, dat hij onder dwang melk en honing werd gevoerd, dat zijn lichaam werd ingesmeerd met een plakkeriger mengsel en dat er zwermen insecten achterbleven die zich ervan tegoed deden.
Deze trieste praktijk wordt in huiveringwekkende details beschreven door de Griekse historicus Plutarchus, die schreef over een Perzische soldaat genaamd Mithridates.
Volgens zijn verhaal pochte Mithridates dat hij de broer van de koning, Artaxerxes, had vermoord tijdens een banket – en de koning zou deze nachtmerrieachtige straf hebben bevolen om hem een voorbeeld te stellen. Het slachtoffer zat vast tussen de boten met zijn armen en benen naar buiten, zodat hij niet kon ontsnappen.
De bewakers goten vervolgens melk en honing in de man totdat hij hevige diarree kreeg. Zijn uitwerpselen trokken insecten aan, die over zijn blootliggende lichaam kropen. De beulen bedekten hem met nog meer honing, waardoor ze opzettelijk vliegen, wespen en wormen aantrokken. Gevangen, hulpeloos en niet in staat ze uit te roeien, werd het slachtoffer een levend feestmaal voor zwermen parasieten.
In de daaropvolgende dagen zouden de insecten het vlees van de man zijn binnengedrongen en zich nestelen in de zweren en wonden die door de voortdurende beten waren ontstaan.
Boten werden op stilstaand water drijvend gehouden, zodat het slachtoffer niet kon worden gered en de rotting zich kon verdiepen. Het zou 17 dagen hebben overleefd, beetje bij beetje levend opgegeten, voordat het uiteindelijk bezweek.
Moderne historici hebben betoogd dat het safisme alleen werd beschreven door Plutarchus, die eeuwen na de vermeende gebeurtenis schreef, en sommigen beweren dat het verhaal misschien overdreven is of als anti-Perzische propaganda is gebruikt. Geen enkele schrijver uit de oudheid heeft dit verhaal echter ooit weerlegd en het blijft een van de meest beruchte martelverhalen ooit opgetekend.
Het scafisme is blijven bestaan als symbool van de ultieme wreedheid en duikt al duizenden jaren op in de literatuur.
Het is door een aantal beroemde auteurs, waaronder William Shakespeare, gebruikt om lezers te laten schrikken. In de twintigste-eeuwse avonturenroman The Ancient Allan krijgt de hoofdpersoon een huiveringwekkende waarschuwing over barbaarse martelingen.
Hem wordt verteld: ‘Twee keer per dag zal het beste eten en drinken naar je toe worden gebracht. Bovendien, als je eetlust wegvalt, zal het mijn plicht zijn om die weer nieuw leven in te blazen door met de punt van een mes in je ogen te prikken totdat je terugkomt.
“Ook na elke maaltijd zal ik je gezicht, handen en voeten wassen met melk en honing, zodat de rondzwervende vliegen geen honger lijden en je huid niet verbrandt in de zon. Zo zul je langzaam verzwakken en uiteindelijk in slaap vallen.”
