Bill Gurley zegt dat het slechtste wat je op dit moment voor je carrière kunt doen, op safe spelen is

Bijna dertig jaar lang was Bill Gurley een van de meest invloedrijke stemmen van Silicon Valley, een algemeen partner bij Benchmark wiens vroege weddenschappen op bedrijven als Uber, Zillow en Stitch Fix hielpen bepalen hoe modern durfkapitaal eruit zag. Nu hij naar Austin is verhuisd en is afgestapt van actief beleggen, kanaliseert de geboren Texaan datzelfde patroonherkenningsinstinct naar iets anders: een boek, een stichting en een beleidsinstituut gericht op de problemen die hij denkt daadwerkelijk te kunnen oplossen.

Het boek is Een droom najagen – een knipoog naar Tom Petty en ook een argument dat het volgen van je passie niet alleen maar romantisch loopbaanadvies is, maar een daadwerkelijke concurrentiestrategie, een strategie die alleen maar urgenter wordt naarmate kunstmatige intelligentie het personeelsbestand snel hervormt. De stichting, die hij de Running Down a Dream Foundation noemt, zal jaarlijks 100 dollar van 5000 dollar toekennen aan mensen die financiële steun nodig hebben om een ​​sprong te maken die ze nooit durfden te wagen.

We spraken met Gurley om over dit alles te praten, inclusief wat hij denkt over de enigszins surrealistische realiteit dat veel van zijn voormalige collega’s in de technologiesector nu een enorme invloed hebben in Washington, omdat hij denkt de maalcultuur van 996 veel jonge oprichters hebben aangenomen is minder alarmerend dan het klinkt en wat AI werkelijk betekent voor je carrière. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid. Ons volledige gesprek met Gurley komt dinsdag op TC Download strikt VC podcasts.

Waarom dit boek schrijven?

Ik ging door een fase waarin ik veel biografieën las – mensen uit heel verschillende vakgebieden, verschillende tijdvensters – en ik begon patronen op te merken zoals ik patronen zou opmerken in een evoluerende markt. Ik heb ze geschreven. Een paar jaar later werd ik uitgenodigd om te spreken aan de Universiteit van Texas, ik stofte mijn aantekeningen af ​​en bereidde een presentatie voor. Ze plaatsten het op YouTube en James Clear, die schreef Atomaire gewoonten – opgemerkt en erover gepost. Dat deed mij aan een boek denken. En terwijl ik het proces van weglopen van de onderneming doorliep en nadacht over wat ik daarna wilde doen, werd het duidelijk dat ik niet over VC of Uber of iets dergelijks wilde schrijven. Ik wilde iets doen dat een grotere missie kon hebben.

Uit uw onderzoek bij Wharton bleek dat ongeveer 60% van de mensen de dingen anders zouden doen als ze hun carrière opnieuw konden beginnen. Dit heeft je geschokt. Waarom?

Toen we het voor het eerst als SurveyMonkey-enquête uitvoerden, kregen we een zeven op tien. Toen we het met Wharton rigoureuzer deden, kregen we zes op tien. Een van de dingen die mij opvallen is dat er een lijn in het boek zit – het leven is een kwestie van ‘gebruik het of verlies het’ – en als je jong bent, is het moeilijk om dat kader te hebben. Het is moeilijk om al je tijd vooruit te spoelen en te beseffen hoe waardevol het is. Daniel Pink heeft veel gewerkt aan wat hij spijt van inactiviteit noemt: wat mensen het zwaarst weegt naarmate ze ouder worden, is wat ze niet hebben gevoeld, de steen onaangeroerd gelaten. Dit geldt voor meerdere regio’s en culturen. En ik denk dat veel goedbedoelende ouders meer verantwoordelijkheid voelen om financiële stabiliteit voor hun kinderen te creëren dan om hen aan te moedigen hun passie echt te ontdekken. Vooral met de AI die er is, was het misschien niet de juiste keuze.

Het verkennen van je passie lijkt eenvoudiger advies voor mensen met een financieel spoor. Wat zeg je tegen iemand die van salaris tot salaris werkt?

Sommige dingen. Ten eerste worden in het boek mensen geprofileerd die op de onderste trede zijn begonnen en zich naar de top hebben opgewerkt: (beroemde kapper en ondernemer) Jen Atkins verhuisde naar Los Angeles met $ 200 op zak. Er staat niets in het boek dat zegt dat je ergens anders moet beginnen dan bij het allereerste begin. Ten tweede: als je van salaris tot salaris leeft, moedig ik je niet aan om te stoppen. Ik moedig je aan om je vrije tijd te gebruiken om een ​​klein document op je telefoon te maken over wat je spullen zouden kunnen zijn. Leren. Bereid je voor om te springen voordat je springt. En ten derde: daarom lanceer ik de stichting. Op de laatste pagina van het boek wordt hierover gesproken: We zullen 100 beurzen van $ 5.000 per jaar geven aan mensen die zich in precies die positie bevinden, die ons via een aanvraag ervan kunnen overtuigen dat ze lang en diep hebben nagedacht over waar ze heen willen, maar een beetje hulp nodig hebben om daar te komen.

U spreekt al jaren openlijk over het vastleggen van regelgeving, of het idee dat grote bedrijven regelgeving gebruiken om zichzelf te verschansen.

Ik heb een paar jaar geleden een lezing gehouden over het vastleggen van regelgeving – het was op de All-In Summit – en ik zei destijds dat ik bang was dat AI-bedrijven zouden proberen regelgeving te gebruiken om zichzelf te beschermen. Ik denk dat het nu gebeurt. Aan de andere kant zijn er legitieme vragen: het boek van Jonathan Haidt Bezorgde generatie staat al bijna twee jaar op de bestsellerlijst, met het argument dat sociale media inderdaad schadelijk zijn voor kinderen, en academisch onderzoek ondersteunt dit. Mensen zouden zeggen dat we het met sociale media hadden moeten doen en dat we het met kunstmatige intelligentie hadden moeten doen. Het probleem is dat de mensen die het meest pleiten voor regulering op het gebied van AI de bedrijven zelf zijn, en dat maakt mij sceptisch. Er is ook de mondiale dimensie: als de Amerikaanse kunstmatige intelligentie gevangen blijft in regulering per staat en de Chinese modellen de vrije loop laten, zullen we onszelf afschilderen als bureaucratie. Ik vraag mensen altijd: wat zijn je vijf favoriete regels aller tijden en hoe waren ze succesvol? Heeft u er enig vertrouwen in dat mensen op staatsniveau in een willekeurige staat weten hoe ze goede AI-regelgeving moeten schrijven die ook daadwerkelijk zal werken?

Het is een beetje surrealistisch dat verschillende prominente figuren uit jullie wereld nu een enorme invloed uitoefenen in Washington. Wat denk je?

Het is heel ironisch. Als je terugkijkt naar die toespraak over het vastleggen van regelgeving, wie had dan gedacht dat David Sacks een paar jaar later daadwerkelijk (speciaal adviseur voor AI en cryptocurrencies in het Witte Huis) zou zijn?

In 2018 schreef Mike Moritz van Sequoia in de FT dat Amerikanen zouden verliezen van China als ze niet zouden beginnen harder werken. Het was destijds controversieel, maar het lijkt erop dat veel jonge oprichters hier een bestraffende werkcultuur hebben omarmd: de 996-ethiek. Wat zijn uw gedachten over wat er gebeurt?

Ik vind het wel leuk, eerlijk gezegd. Ik denk dat Silicon Valley erg lui werd tijdens COVID: mensen kwamen niet naar kantoor, de cultuur werd zachter op een manier die ik in al mijn jaren daar nog nooit had gezien. En ik ben zes keer in China geweest. Ik weet wat Michael Moritz beschreef toen hij zei dat we niet zullen verliezen omdat ze slimmer zijn, maar omdat ze een betere arbeidsethos hebben. Maar het punt is: als je succesvolle mensen op veel gebieden bestudeert, vinden wij het geweldig als een atleet twaalf uur per dag traint of als een kunstenaar obsessief aan zijn of haar vak werkt. Niemand zegt dat Jordan geen balans tussen werk en privé had. We passen diezelfde logica gewoon niet toe op het opbouwen van een bedrijf. Als deze oprichters zo dol zijn op wat ze doen en het gevoel hebben dat dit het moment is om zichzelf tot het uiterste te drijven, dan is dat waar het boek over gaat: het vinden van datgene waardoor jij je zo voelt.

In het boek praat je over mentorschap. Wat maakt een goede mentorrelatie en hoe vinden mensen er een?

Het allerbelangrijkste is om dit ideaal uit je hoofd te krijgen dat in de zelfhulpwereld wordt verkondigd: ‘ga op zoek naar een mentor’, en iedereen rent naar buiten en belt iemand op die belachelijk te elitair en onbereikbaar is, en het werkt niet. Voor al die mensen die op dit moment echt buiten bereik zijn, noem ik ze ambitieuze mentoren – creëer een persona, net zoals ik het had over het droombanenportfolio. Ontvang clips van alle boeken die ze hebben geschreven, de podcasts die ze hebben gedaan, de interviews die ze hebben gedaan en bestudeer ze. Je kunt veel van mensen leren zonder rechtstreeks met ze te praten, vooral in de moderne tijd. En ga dan, voor je echte mentoren, twee niveaus naar beneden waar je dacht dat je naar streefde. Ontdek iemand (tools als LinkedIn maken het zo gemakkelijk) en wees de eerste persoon die hem belt en vraagt ​​of hij mentor wil worden, want hij of zij zal zich gevleid voelen. Ze zullen gevleid zijn dat je wist wie ze waren. Stel je voor dat iemand voor het eerst wordt gebeld om mentor te worden. Het is een fantastisch gevoel. Met die interactie zul je veel meer succes hebben dan met te hoog schieten.

Ik zal je een grappig verhaal vertellen: ik kreeg zoveel telefoontjes van mensen die in risicokapitaal wilden stappen, dat ik een pdf van drie pagina’s schreef met de titel “Dus jij wilt een VC zijn”, en verborgen op de derde pagina was eigenlijk: Ga doen X, ga doen Y, ga doen Z, kom terug en vertel me hoe het ging. Het aantal mensen dat uiteindelijk met mij sprak nadat ik dat document had ontvangen, was slechts een fractie van het aantal waarnaar ik het stuurde. Het is grappig hoeveel het uitdunde toen je ze huiswerk gaf.

U bent aan dit boek begonnen voordat de gevolgen van kunstmatige intelligentie duidelijker werden. Verandert dit de manier waarop mensen over hun carrière zouden moeten denken?

Als je de traditionele route volgt – door het carrièrecentrum van je universiteit gaan, je aanmelden voor een lijst, wachten tot een recruiter in twintig minuten tijd dertig mensen behandelt – zie je eruit als een radertje. Je ziet er in massa geproduceerd uit. Voor die groep lijkt AI eng, en misschien zou dat ook wel moeten. Maar als je je eigen pad uitstippelt, met behulp van de technieken uit het boek, en wat ik een kandidaat noem wordt – iemand wiens pad volledig uniek lijkt omdat je het met opzet hebt uitgezet – dan wordt elk hulpmiddel in dit boek versterkt door kunstmatige intelligentie. Leren is nog nooit zo eenvoudig geweest als nu, in de hele wereldgeschiedenis. Als je er naartoe racet, als je de meest AI-bewuste persoon in je vakgebied wordt, is dit ding niets minder dan een superkracht.