ALTO ILA, Ecuador — Tijdens een recente reis naar Ecuadoriaanse Amazone-jungleRamón Pucha besefte dat hij werd gevolgd. Verse poemasporen stonden nu langs het pad, samen met zijn eigen voetafdrukken. Onverstoorbaar vervolgde hij zijn reis, waarbij hij zich volledig concentreerde op de kostbare lading die hij vervoerde: zaden van enkele van de meest bedreigde plantensoorten ter wereld.
Pucha en zijn familie hebben jarenlang hun eigen stukje jungle gereconstrueerd met geredde soorten op een boerderij van 32 hectare genaamd El Picaflor in de inheemse Quichua-gemeenschap van Alto Ila, 128 kilometer ten zuidoosten van de hoofdstad Quito.
“Ik heb een passie voor de natuur, voor planten en voor dieren”, zegt Pucha, 51, en merkt op dat zijn inzet voor de bescherming van het milieu zo intens is dat veel mensen in zijn gemeenschap hem als “gek” beschouwen.
Om bedreigde plantensoorten te redden, waagt Pucha zich diep de jungle in, vaak alleen, voor maximaal vijf dagen achter elkaar. Meer dan eens zei hij dat hij met lege handen terugkeerde, omdat – als gevolg daarvan klimaatverandering EN ernstige droogtes in de hele regio – veel van de grote bomen waren gestopt met het produceren van elk jaar zaden.
Zodra de zaden thuiskomen, neemt Pucha’s vrouw, Marlene Chiluisa, de leiding over. Hij plant ze in geschikte grond en compost, zodat ze kunnen uitgroeien tot planten die vervolgens in het regenwoud worden herplant. De familie deelt ook de vruchten van hun arbeid, waarbij ze een percentage van de planten verkopen of weggeven aan buren die zich bezighouden met bosherstel.
Jhoel, de 21-jarige zoon van het echtpaar, heeft de rol van zijn vader als opvolger van het gezin overgenomen. Als deskundige botanicus beweegt hij zich door het bos en identificeert planten vol vertrouwen aan hun gebruikelijke, traditionele en wetenschappelijke namen. Hij dient ook als gids en brengt bezoekers over de turbulente Ila-rivier in een precair schip gemaakt van houten planken bevestigd aan een boei.
Maar ondanks al hun inspanningen blijft de strijd van het gezin eenzaam.
“Niemand geeft ons enige stimulans, niet de regering, niet de stichtingen, niet wie dan ook”, zei Chiluisa.
Het Ecuadoraanse ministerie van Landbouw en Veeteelt erkent het belang van het werk van de familie en noemt El Picaflor een ‘levend laboratorium’ en een vitale zadenbank in een gebied dat wordt gekenmerkt door 50 jaar constante opname.
Maar terwijl Ecuador het eerste land was dat dit deed de ‘rechten van de natuur’ in de grondwet verankerendie reputatie is nu in gevaar. Milieuactivisten en inheemse groepen waarschuwen dat het besluit van president Daniel Noboa om het Ministerie van Milieu samen te voegen met het Ministerie van Energie en Mijnbouw een bedreiging vormt voor het landschap dat de familie probeert te redden.
Terwijl hij over het terrein loopt dat ooit een dor weiland was, stopt Pucha om de planten te observeren en beschrijft hij het unieke doel van elk.
Zijn ogen lichten op als hij naar een kleine groeiende boom wijst, die volgens hem nu zeldzaam is in het gebied: een mooie houtsoort die over 100 jaar volwassen zal worden. Ook al weet hij dat hij hem nooit volledig volwassen zal zien, hij blijft toegewijd aan zijn missie.
“Dit is mijn erfenis aan mijn kinderen en aan de mensheid”, zegt ze, waarbij ze opmerkt dat deze soorten essentieel zijn voor het voortbestaan van het Amazonegebied, omdat ze dienen als medicijn voor mensen en als voedselbron voor dieren die het bos op natuurlijke wijze herbeplanten.
___
Volg AP’s berichtgeving over Latijns-Amerika en het Caribisch gebied op https://apnews.com/hub/latin-america
