Gaten,. – Al bijna vijftig jaar verdient James Blanchard zijn brood in de Golf van Mexico door garnalen uit de zee te halen.
Het is alles wat hij ooit wilde doen, sinds hij ongeveer twaalf jaar oud was en zijn vader, een postbode en parttime garnalenhandelaar, vergezelde terwijl hij weekenden doorbracht met het vissen op de moerassige wateren voor de kust van Louisiana. Blanchard hield van avontuur en prachtige isolatie.
Hij verdiende een goed inkomen, zelfs toen de industrie om hem heen instortte. Hij en zijn vrouw Cheri kochten een comfortabel huis in een nette buurt hier in het hart van de stad Bayou-land. Ze hielpen drie kinderen naar de universiteit te gaan.
Maar Blanchard begon uiteindelijk na te denken over zijn gedwongen pensionering. Hij verkocht zijn 20 meter lange boot en hing zijn grote groene visnetten aan de muur toen hij in februari 65 werd.
“De hoeveelheid garnalen was geen probleem”, zegt Blanchard, een garnalenvisser van de vierde generatie die routinematig meer dan 30.000 bevroren kilo’s binnenhaalt tijdens een reis van twee weken. “Je maakt winst omdat de prijzen zo laag waren.”
Toen kwam president Trump, zijn tarieven EN notoir jeukende trekkervinger.
Blanchard is een levenslange Republikein, maar was aanvankelijk geen grote fan van Trump.
In april legde Trump een belasting van 10% op de import van garnalen in groeide tot 50% voor India, Amerika’s grootste overzeese bron van garnalen. Er werden extra heffingen opgelegd aan Ecuador, Vietnam en Indonesië, andere grote Amerikaanse leveranciers.
Uitzicht op de 47e president, helemaal opnieuw
Tarieven kunnen de economische groei vertragen verstoorde markten en de inflatie stimuleren. Trumps unilaterale benadering van het belasting- en handelsbeleid deed dat wel bracht hem voor het Hooggerechtshofdie tegen de zomer uitgesproken moet worden een belangrijke test voor de presidentiële macht.
Blanchardsnacks op een zakje gedroogde garnalen.
Maar voor Blanchard waren die tarieven een reddingslijn. Hij constateerde een aanzienlijke prijsstijging, van slechts 87 cent per pond voor in het wild gevangen garnalen tot $ 1,50 of meer. Dat is lang niet de $ 4,50 per pond, gecorrigeerd voor inflatie, die Amerikaanse garnalenkwekers verdienden in de roerige jaren ’80, toen garnalen minder gebruikelijk waren in de keuken thuis en een soort luxeartikel waren.
Het is echter voldoende dat Blanchard zijn pensioenplannen opzij zet, en daarvoor – en voor Trump – is hij dankbaar.
“Het schrijven van alle wetten ter wereld is geweldig”, zei hij, verwijzend naar de inspanningen van wetgevers in het Congres om de slinkende garnalenvissers in het land te steunen. ‘Maar je krijgt niets.’
Trump, zei Blanchard, heeft zich aan zijn beloften gehouden.
::
Garnalen wel Amerika’s populairste vis, maar dat heeft de Amerikaanse garnalenindustrie niet gesteund.
In het wild gevangen binnenlandse garnalen vertegenwoordigen minder dan 10% van de markt. Het is geen kwestie van kwaliteit of overbevissing. Een importgolf – op grote schaal gekweekt, licht gereguleerd door de ontwikkelingslanden en daardoor goedkoper te produceren – heeft de Amerikaanse garnalenmarkt gedecimeerd.
In de Golf en de Zuid-Atlantische Oceaan bedroeg de aanvoer van warmwatergarnalen – de term die de industrie gebruikt – tussen 1975 en 2022 gemiddeld een jaarlijkse waarde van meer dan $ 460 miljoen, volgens de Southern Shrimp Alliance, een handelsgroep. (Deze cijfers zijn niet gecorrigeerd voor inflatie.)
Een boot vaart door een kanaal in Chauvin, Los Angeles.
De afgelopen twee jaar is de waarde van de commerciële garnalenvisserij gedaald tot 269 miljoen dollar in 2023 en 256 miljoen dollar in 2024.
Als grootste garnalenproducent van het land is Louisiana bijzonder zwaar getroffen. “Het komt op het punt dat we op onze knieën zitten”, vertelde Acy Cooper, president van de Louisiana Shrimp Assn., onlangs aan de New Orleans televisiezender WVUE.
In de jaren tachtig waren er in Louisiana meer dan 6.000 erkende garnalenvissers actief. Tegenwoordig zijn dat er minder dan 1.500.
Blanchard ziet de rimpeleffecten in Houma: gesloten bedrijven, een uitgeputte arbeidsmarkt en een hoog aantal overdoses drugs.
Latrevien Moultrie, 14, aan het vissen in Houma, Los Angeles.
‘Het heeft iedereen getroffen’, zei hij. “Het zijn niet alleen de boten, de infrastructuur, de verpakkingsfabrieken. Het zijn ook de bouwmarkten. De brandstofdepots. De supermarkten.”
Twee van de drie kinderen van de Blanchards zijn vertrokken, op zoek naar kansen elders. Eén dochter is hoogleraar rechten aan de universiteit. Hun zoon werkt in de logistiek voor een transportbedrijf in Georgië. De andere dochter, die in de buurt van het stel woont, past haar diploma schoolpsychologie toe als thuisblijvende moeder van vijf kinderen.
(Cheri Blanchard, 64 en gepensioneerd bij het ministerie van Arbeid, houdt de boeken bij voor haar man.)
Het blijkt dat de federale overheid op zijn minst gedeeltelijk verantwoordelijk is voor de inkrimping van de garnalenindustrie in het land. De afgelopen jaren hebben de Amerikaanse belastingbetalers de overzeese garnalenkwekerij gesubsidieerd voor een bedrag van ten minste 195 miljoen dollar aan ontwikkelingshulp.
Zittend aan de eettafel, naast een kerstboom en andere vakantieresten, las Blanchard voor uit een reeks gekrabbelde aantekeningen – een Bijbel binnen handbereik – terwijl hij en zijn vrouw de lakse veiligheidsnormen, misbruik op het werk en aantasting van het milieu in verband met de garnalenteelt in het buitenland.
James Blanchard en zijn vrouw Cheri waarderen het beleid van Trump. Zijn persoonlijkheid is iets anders.
Het feit dat hun belastingen deze praktijken helpen ondersteunen, is bijzonder schrijnend.
‘Een klap in het gezicht’, noemde Blanchard het.
::
Donald Trump groeide langzaam op op de Blanchards.
De twee zijn levenslange Republikeinen, maar ze stemden vóór Trump anno 2016 alleen maar omdat ze hem minder slecht vonden dan Hillary Clinton.
Toen hij eenmaal aantrad, waren ze aangenaam verrast.
Ze hadden meer geld op zak. Inflatie was geen probleem. Washington leek minder zwaar en opdringerig. Wanneer Trump stelde zich kandidaat voor herverkiezing, het stel was het er volledig mee eens en stemde graag op hem opnieuw in 2024.
Het leesmateriaal van het Republikeinse Nationale Comité ligt op het aanrecht van James Blanchard.
Er zijn echter dingen die Blanchard storen. Het maakt hem niet zoveel uit Het brutale karakter van Trump en ik kan het allemaal niet verdragen kinderlijke beledigingen. Lange tijd kon hij het niet verdragen naar de toespraken van Trump te luisteren.
‘Je hebt nooit echt naar veel van Obama’s toespraken geluisterd,’ viel Cheri in, en James gaf toe hoe waar dat was.
“Ik hield van zijn persoonlijkheid”, zei Blanchard over de voormalige Democratische president. ‘Ik hield van zijn karakter. Maar ik hield niet van zijn beleid.’
Bij Trump is het het tegenovergestelde.
In tegenstelling tot de meeste politici, zei Blanchard, zal Trump, als hij zegt dat hij iets zal doen, daar doorgaans ook gevolg aan geven.
Bijvoorbeeld de grensveiligheid versterken.
‘Ik heb geen probleem met immigranten,’ zei hij, terwijl zijn vrouw meeknikte. “Ik heb een probleem met illegaal immigranten.” (Hij herhaalde Trump toen hij Renee Good de schuld gaf van haar dood vorige week door een ICE-agent.)
‘Ik heb sympathie voor hen als families’, vervolgde Blanchard, maar het oversteken van de grens maakt iemand nog geen Amerikaans staatsburger. “Als ik 70 mijl per uur op de snelweg rij in die 30 mijl per uur-zone, raad eens? Ik krijg een bekeuring. … Of als ik in die auto stap en ik drink, raad eens? Ze brengen me naar de gevangenis. Dus wat is het verschil?”
Er is niet veel tussen de twee – afgezien van het ‘trollen’ van Trump, zoals Cheri het noemde – waar ze kritiek op hebben.
Blanchard begroette de bliksemsnelle vangst en arrestatie van de Venezolaanse president Nicolás Maduro als een ander voorbeeld van Trump die precies doet en bedoelt wat hij zegt.
“Toen Biden aan de macht was, stond er een premie van 25 miljoen dollar op Maduro’s hoofd”, zei Blanchard. “Maar blijkbaar werd dit gedaan in de wetenschap dat het nooit zou worden afgedwongen.”
Nog meer loze praatjes, opperde hij.
Net als al die jaren van gebroken beloften van politici die beloofden de buitenlandse concurrentie in toom te houden en de noodlijdende Amerikaanse garnalenindustrie nieuw leven in te blazen.
James Blanchard aan boord van zijn boot, die aanmeert in Bayou Little Caillou.
Trump en zijn tarieven hebben Blanchard zijn levensonderhoud teruggegeven en alleen daarvoor is hij dankbaar.
Er moeten onderhouds- en reparatiewerkzaamheden worden uitgevoerd aan zijn boot – genaamd Waymaker, ter ere van de Heer – voordat Blanchard zijn tweekoppige bemanning verzamelt en vertrekt vanuit Bayou Little Caillou.
Hij kan niet wachten.
