NIEUWNu kunt u naar Fox News-artikelen luisteren!
President Donald TrumpDe aankondiging van Trump dat de Verenigde Staten een importtarief van 10% zullen opleggen aan acht Europese landen die zich verzetten tegen de Amerikaanse controle over Groenland heeft een lang genegeerd Arctisch debat in de openbaarheid gebracht. Verschillende Europese regeringen reageerden met onmiddellijke bezwaren, terwijl binnenlands scepticisme net zo snel volgde.
Critici waarschuwen hiervoor tarieven dreigen bondgenoten van zich te vervreemden en de NAVO op de proef stellen. Uit peilingen blijkt dat er sprake is van wijdverbreide publieke onrust over elke stap die lijkt op de Amerikaanse overheersing van Groenland. Deze zorgen zijn reëel, maar veranderen niets aan de strategische feiten. Door Groenland als een optionele optie te behandelen, wordt voorbijgegaan aan een fundamentele les uit de moderne geschiedenis: het Noordpoolgebied heeft nooit een perifere rol gespeeld bij de verdediging van het Amerikaanse thuisland.
Washington stond tijdens de Koude Oorlog voor een soortgelijk – en veel gevaarlijker – strategisch dilemma.
In die periode beschouwden Amerikaanse defensieplanners het Noordpoolgebied niet als een afgelegen theater. Ze beschouwden het als de meest directe aanvalsroute tegen Noord-Amerika. Sovjetbommenwerpers en raketten volgden de kortste routes boven de Pool, waardoor Washington gedwongen werd de confrontatie aan te gaan met een onvermijdelijke geografische realiteit.
Omdat raketten en bommenwerpers op poolroutes reisden, was de Arctische geografie de leidraad voor de Amerikaanse defensieplanning. In samenwerking met Canada en met toestemming van Denemarken in Groenlandde Verenigde Staten hebben in het hele hoge noorden een ongekend systeem voor vroegtijdige waarschuwing opgebouwd. De Pinetree Line, Mid-Canada Line en Distant Early Warning (DEW) Line vormden samen meer dan zestig radarstations die zich uitstrekten van Alaska over het Canadese Noordpoolgebied tot Groenland. Toen ICBM’s de bommenwerpers als voornaamste dreiging vervingen, paste Washington zich opnieuw aan, door het Ballistic Missile Early Warning System in te zetten in Thule in Groenland, Clear in Alaska en Fylingdales in het Verenigd Koninkrijk, bedoeld om besluitvormers een kritische waarschuwingstijd te geven in geval van een nucleaire crisis.
Deze lessen uit de Koude Oorlog gelden nog steeds omdat de vliegroutes van raketten, de timing van waarschuwingen en de nationale defensie nog steeds worden bepaald door de Arctische geografie.
Sommige analisten beweren dat de bestaande verdedigingswerken – vooral die bij Fort Greely, Alaska – de behoefte aan strategische positionering in Groenland verminderen. Fort Greely is een essentieel onderdeel van de nationale raketverdediging van de Verenigde Staten. Maar het werkt niet op zichzelf.
Bij een crisis gemeten in minuten kunnen zelfs kleine hiaten in de detectie of monitoring het verschil betekenen tussen afschrikking en rampspoed.
Raketverdediging is afhankelijk van meerdere sensoren en systemen voor vroegtijdige waarschuwing die over grote afstanden zijn geplaatst. Geavanceerde radarinstallaties in het Noordpoolgebied verlengen de detectietijden en verbeteren de tracking tegen bedreigingen die vanuit pooltrajecten naderen. Tijdens de Koude Oorlog heeft Washington niet gekozen tussen Alaska en Groenland; het versterkte beide. Defensieplanners vertrouwen nog steeds op geografische diepte om waarschuwingstijd en beslissingsruimte te behouden.
Het belang van Groenland gaat echter veel verder dan raketverdediging en vroegtijdige waarschuwing.
DEMOCRATEN GAAN TRUMP’S ‘BOONDOGGLE’ IN GROENLAND BLOKKEREN
Naast hun militaire belang zijn de Groenlandse afzettingen van zeldzame aardmetalen en andere cruciale mineralen een brandpunt van concurrentie tussen de Verenigde Staten, Europa en China geworden. Deze materialen vormen de basis van moderne wapensystemen, energietechnologieën en geavanceerde productie. Helaas blijven de Verenigde Staten hinderlijk afhankelijk Toeleveringsketens gedomineerd door China.
Het strategische doel met betrekking tot Groenland mag geen eigendomsrecht op zich zijn. Het gaat over toegang en ontkenning: het garanderen van betrouwbare toegang tot het Westen en tegelijkertijd voorkomen dat Beijing op de lange termijn invloed kan uitoefenen op de toekomstige bevoorrading. Dit kan worden bereikt via langetermijninvesteringsovereenkomsten en gezamenlijke ontwikkelings- en veiligheidspartnerschappen met Groenland en Denemarken, zonder annexatie.
Maar toegang zonder beveiliging is kwetsbaar. China heeft herhaaldelijk gebruik gemaakt van commerciële steunpunten om economische aanwezigheid om te zetten in politieke invloed. Overeenkomsten houden alleen stand als ze worden ondersteund door een geloofwaardige afschrikking.
Jarenlang zijn de scheepvaartroutes in het Noordpoolgebied afgedaan als speculatief. Dat tijdperk is voorbij. De Noordwestelijke Passage wordt steeds beter bevaarbaar, waardoor de doorvoer tussen Azië, Europa en Noord-Amerika wordt verkort. Rusland heeft al te maken met het Noordpoolgebied wateren als soevereine corridors, opgelegd door militaire macht. China positioneert zichzelf voor toekomstige controle over havens, bevoorradingsknooppunten en onderwaterinfrastructuur. Groenland neemt een cruciale positie in langs deze zich ontwikkelende Arctische zeeroutes.
Een uitgebreide aanwezigheid van de NAVO in het Noordpoolgebied – inclusief Groenland – zou de afschrikking versterken, vooral als daar aanzienlijke Amerikaanse strijdkrachten bij betrokken zouden zijn. Maar de NAVO blijft een consensusalliantie, en consensus vertraagt de besluitvorming in tijden van crisis.
Tijdens de Koude Oorlog functioneerde de verdediging van Groenland omdat het Amerikaanse leiderschap duidelijk was en het operationele gezag ondubbelzinnig was, ook al werd de Deense soevereiniteit volledig gerespecteerd. Effectieve afschrikking vereist duidelijke autoriteit en verantwoordelijkheid, en geen onzekerheid over wie beslist wanneer de tijd kort is.
De manier waarop dit debat wordt vormgegeven heeft reële gevolgen. Praten over het ‘innemen’ van Groenland of het overwinnen van lokale oppositie nodigt uit tot vergelijkingen met imperiale exploits die de Verenigde Staten nooit zouden moeten herhalen. Amerika heeft geen bezettingstroepen nodig, noch nog een langdurige opstand. De geschiedenis – vanaf de Filippijnen na 1898 – waarschuwt botweg voor de kosten die gepaard gaan met het verwarren van strategische geografie met koloniale ambitie.
Groenland en Denemarken hebben duidelijk gemaakt dat Groenland niet te koop is. Tarieven kunnen de aandacht op deze kwestie vestigen, maar dwang mag geen vervanging worden voor diplomatie, investeringen en alliantieleiderschap.
KLIK HIER VOOR MEER MENING OVER FOX NEWS
Uit peilingen blijkt dat veel Amerikanen tegen het verwerven of domineren van Groenland zijn. Dit scepticisme weerspiegelt oorlogsmoeheid en wantrouwen tegenover verplichtingen met een onbepaald einde. Maar het weerspiegelt het onvermogen om uit te leggen wat er op het spel staat, en niet de afwezigheid ervan. Groenland is geen Irak of Afghanistan. Er zou geen natieopbouwproject zijn, geen counterinsurgency-campagne en geen poging om bestuur op te leggen.
Dit debat gaat over toegang, basisrechten, mogelijkheden voor vroegtijdige waarschuwing en ontkenning van autoriteit: doelstellingen die de Verenigde Staten al succesvol en vreedzaam in Groenland hebben nagestreefd.
KLIK HIER OM DE FOX NEWS-APP TE DOWNLOADEN
Washington staat voor een keuze die vaak ten onrechte wordt gekarakteriseerd als imperium versus gematigdheid. In werkelijkheid is de beslissing of we toegewijd blijven en de soevereiniteit en allianties respecteren, of een stap terug doen strategische concurrenten invloed consolideren. Terwijl China en Rusland hun bereik uitbreiden naar het Verre Noorden, blijft Amerikaans leiderschap – geworteld in geschiedenis, geografie en gematigdheid – onmisbaar.
Amerika heeft ooit geleerd dat het Noordpoolgebied de toegangspoort tot het thuisland is. Het nu vergeten van die les zou veel gevaarlijker gevolgen hebben dan het onthouden ervan.
KLIK HIER OM MEER TE LEZEN VAN ROBERT MAGINNIS
